Dolomiti - Italy (August 2023)
Οι Δολομίτες ήταν ένα σημείο τού Ιταλικού βορρά πού δεν είχα οδηγήσει ποτέ. Παρ’ όλο πού είχα βρεθεί πολύ κοντά τους και από την ανατολική τους πλευρά αλλά και από την δυτική δεν τά είχα καταφέρει. Ήταν ένας πόθος λοιπόν πού τριβέλιζε το μυαλό μου για αρκετό χρονικό διάστημα. Έτσι ξεκίνησα να οργανώνω στο μυαλό μου ένα ταξίδι με επίκεντρο τους Δολομίτες. Η διαδρομή από την Πάτρα μέχρι εκεί λίγο πολύ ήταν γνωστή, αφού τήν έχω διαβεί αρκετές φορές. Φρόντισα όμως να την εμπλουτίσω με μέρη τά οποία τά είχα προσπεράσει ή δεν τά γνώριζα τίς προηγούμενες φορές.
Ετοίμασα το ταξίδι με την βοήθεια τού Google Maps και ξεκίνησα να προσθέτω σημεία πού δεν είχα επισκεφτεί στα προηγούμενα ταξίδια μου αλλά και υπέροχα μέρη πού είχα πάει και έπρεπε να γνωρίσει και η σύντροφός μου, η Μάγια αφού ήταν το πρώτο της μεγάλο ταξίδι προς τά βόρεια.
Η μοτοσυκλέτα μου, η Azul (στα Ισπανικά σημαίνει η Μπλέ), ήταν έτοιμη αφού είχα κάνει ένα μεγάλο service στο συνεργείο πού εμπιστεύομαι με κλειστά μάτια εδώ στην Πάτρα, το Moto Technology. Ο Νώντας με τον Σωτήρη περιποιήθηκαν την αγαπημένη μου με στοργή και προδέρμ κι έτσι ήταν έτοιμη για να καταπιεί χιλιόμετρα.
Επειδή γνώριζα αρκετό καιρό τις ημερομηνίες τού ταξιδιού είχα κάνει τίς κρατήσεις στα ξενοδοχεία αρκετό καιρό πρίν γιά να έχω καλύτερες τιμές. Η Μάγια ήταν ενθουσιασμένη καθώς περνούσαν οι μέρες και η προετοιμασία ήταν στο μυαλό της καθημερινά.
Όλα αυτά τά χρόνια έχω φτιάξει άπειρες λίστες με τά πράγματα πού παίρνω μαζί μου σε κάθε ταξίδι κι έτσι βρήκα την τελευταία από το προηγούμενο ταξίδι και συμπλήρωσα αυτά πού χρειαζόμουν στο προσεχές ταξίδι. Αυτά πού χρειάζεται να έχω μαζί μου για την μηχανή είναι στάνταρ. Ο αριθμός των ρούχων πού χρειάζομαι εξαρτώνται από την διάρκεια τού ταξιδιού. Ο ηλεκτρονικός εξοπλισμός (κάμερες, φωτ. μηχανές, drone, υπολογιστής, σκληροί δίσκοι, φορτιστές κλπ), είναι ένα ευαίσθητο φορτίο στην μοτοσυκλέτα πού θέλει ιδιαίτερη προσοχή στην τοποθέτησή τους στις βαλίτσες της, ούτως ώστε αν συμβεί κάτι (ένα πέσιμο τής μοτό π.χ.) να μην τά κλαίμε…
Επίσης τά στάνταρ πράγματα που αφορούν αποκλειστικά την μοτό, όπως κίτ επισκευής ελαστικών, air compressor, ασφάλειες, duct tape, μονωτική ταινία, tire ups, μερικά εργαλεία για πρώτη ανάγκη, καταλαμβάνουν κι αυτά τον δικό τους χώρο σέ μία από τίς πλαϊνές βαλίτσες μου.
Το φαρμακείο ελεγμένο και ενημερωμένο με τά απαραίτητα και αχρείαστα είδη πρώτης ανάγκης παίρνει την θέση του στο top case και είναι πάντα σέ σημείο πού θα το βρώ άμεσα στην περίπτωση πού θα το χρειαστώ.
Αφού ετοίμασα τίς ημερήσιες διαδρομές, τίς εκτύπωσα και όπως κάνω κάθε φορά, πήγα και τίς πλαστικοποίησα, για να μην αλλοιωθούν στην διάφανη ζελατίνα τού tank bag σέ περίπτωση βροχής.
Πολύ καλό είναι το GPS αλλά ο χάρτης είναι πάντα απαραίτητος για αυτόν πού ταξιδεύει. Πρέπει ανά πάσα ώρα και στιγμή να γνωρίζεις πού βρίσκεσαι.
Το διαβατήριο είναι το πιο επίσημο έγγραφο για όποιον ταξιδεύει στο εξωτερικό και μαζί με αυτό πάντα παίρνω μαζί μου φωτοτυπίες από το διαβατήριο, το δίπλωμα οδήγησης κκαί την άδεια κυκλοφορίας τής μοτοσυκλέτας ούτως ώστε αν για κάποιο λόγο τά χάσω να έχω κάτι να παρουσιάσω στις αρχές ή στην πρεσβεία για να με βοηθήσουν.
Ένα άλλο σημαντικό θέμα πού φροντίζω όταν ετοιμάζω τά ταξίδια μου, είναι να έχω τίς διευθύνσεις και τά τηλέφωνα των πρεσβειών μας στις χώρες πού πρόκειται να ταξιδέψω. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα σου χρειαστεί… Θα πεί κάποιος… Έλα μωρέ, θα το γκουγκλάρω εκείνη την στιγμή πού θα το χρειαστώ και θα το βρώ… Οκ! Εγώ όμως είμαι τής ιδέας ότι “Τών φρονίμων τά παιδιά πρίν πεινάσουν μαγειρεύουν”…
Ένα ταξίδι λοιπόν 17 ημερών και 4.350 χιλιομέτρων σέ 8 χώρες ήταν έτοιμο να ξεκινήσει… και να μην ξεχνάμε… δεν είμαστε τουρίστες, είμαστε ταξιδευτές!!!
Ημερολόγιο Ταξιδιού
1η ημέρα 11/8/2023 Πάτρα – Μπεράτ (Αλβανία) 463 χιλιόμετρα
Όπως πάντα ξεκινάμε από το σπίτι νωρίς το πρωί. Αφού ήπιαμε το πρώτο εσπρεσσσάκι στο σπίτι, -οι βαλίτσες ήταν ήδη έτοιμες και φορτωμένες στην μοτοσυκλέτα- φορέσαμε τον μοτοσυκλετιστικό μας εξοπλισμό και με ένα πλατύ χαμόγελο καβαλήσαμε την Azul πού μας περίμενε γεμάτη ανυπομονησία την πρώτη μιζιά. Ανοίξαμε την ενδοσυνεννόηση, έβαλα στο GPS τον προορισμό μας και ξεκινήσαμε το ταξίδι μας προς τον βορρά!
Περάσαμε την γέφυρα Χαρίλαος Τρικούπης και μπήκαμε στην Ιονία οδό. Τα χιλιόμετρα έφευγαν γρήγορα και μετά από περίπου δύο ώρες βρεθήκαμε να κάνουμε στάση στο καφέ στην διασταύρωση τής παλιάς Εθνικής οδού Άρτας-Ιωαννίνων με την Εγνατία οδό για τον δεύτερο καφέ μας και μία ολιγόλεπτη ξεκούραση. Δεν μού αρέσει και τόσο να σταματάω στα Rest των αυτοκινητοδρόμων και προτιμώ να βγαίνω εκτός σέ συγκεκριμένα καφέ που γνωρίζω για να απολαμβάνω τον καφέ μου ή το σνάκ μου. Δεν μού αρέσουν και τόσο τά τυποποιημένα…
Ο καιρός ήταν καλός καί η θερμοκρασία αρκετά καλή γιά Αυγουστιάτικη μέρα. Αφού πήραμε την πρώτη ανάσα καβαλήσαμε και πάλι την μοτοσυκλέτα και συνεχίσαμε για τον συνοριακό σταθμό τής Κακαβιάς. Καθυστερήσαμε αρκετά να περάσουμε από τον Ελληνικό έλεγχο γιατί μπροστά μας βρέθηκε μία γυναίκα με αυτοκίνητο, η οποία ξεκίνησε να πάει στην Βουλγαρία και βρέθηκε στην Κακαβιά… Μέχρι να ξεμπερδέψουμε με αυτό το παράδοξο μπλέξιμο φάγαμε κοντά στην μισή ώρα… Πάντα θα υπάρχουν και απρόοπτα…
Μπήκαμε στην Αλβανία και συνεχίσαμε στον SH4 μέχρι το Fier. Από εκεί μάς χώριζαν 50 χιλιόμετρα μέχρι το Μπεράτ. Ακολουθήσαμε τον SH73 και μετά τον SH72 μέχρι τον τελικό μας προορισμό. Ήταν Παρασκευή και ή αρχή ενός Αυγουστιάτικου Σαββατοκύριακου και οι Αλβανοί είχαν ξεχυθεί στους δρόμους με αποτέλεσμα να έχει τρελή κίνηση, η οδήγηση να θέλει πολύ μεγάλη προσοχή και ο στενός επαρχιακός δρόμος από το Fier μέχρι το Μπεράτ πολύ απαιτητικός. Φτάσαμε στο Μπεράτ λίγο πρίν τίς 12 το μεσημέρι και πήγαμε στο ξενοδοχείο μας το οποίο το είχα κλείσει μέσω booking. Οικονομικό και καλό θα έλεγα.
Φρεσκαριστήκαμε και ξεχυθήκαμε να γνωρίσουμε την πόλη των χιλίων παραθύρων. Την πόλη την διασχίζει ο ποταμός Οσούμι του οποίου τις όχθες τίς πλαισιώνουν τά πέτρινα σπίτια τής πόλης. Το Μπεράτ, μία πόλη 35.000 κατοίκων, πέρα από την όμορφη εικόνα που δίνουν τά σπίτια με τά πολλά παράθυρα (οθωμανικής αρχιτεκτονικής) ένθεν κι ένθεν τού ποταμιού που διασχίζει την πόλη, δεν νομίζω ότι έχει και κάτι άλλο να προσφέρει στον επισκέπτη. Η UNESCO έχει εντάξει το παραδοσιακό του τμήμα τού Μπεράτ στην λίστα με τα μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Δεν το μετάνιωσα πού μείναμε μία μέρα εδώ, όμορφη εμπειρία.
2η ημέρα 12/8/2023 Μπεράτ (Αλβανία) – Κοτόρ (Μαυροβούνιο) 295 χιλιόμετρα
Η επόμενη μέρα μας βρήκε χαλαρούς να ετοιμαζόμαστε να αφήσουμε την Αλβανία με επόμενο προορισμό το Μαυροβούνιο και συγκεκριμένα το Κοτόρ. Αφού πήραμε το πρωινό μας στο ξενοδοχείο φορτώσαμε την μοτό και πήραμε τον δρόμο πρός Σκόδρα. Τά πρώτα 35 χιλιόμετρα στον στενό επαρχιακό SH72 μάς προϊδέασαν για το τί θα αντιμετωπίσουμε αργότερα… Η κίνηση ήταν απίστευτη! Ένα πρωινό Σαββάτου μέσα στον Αύγουστο πού λές και όλοι οι Αλβανοί είχαν ξεχυθεί στους δρόμους. Ο υδράργυρος πού είχε αρχίσει να ανεβαίνει από τίς πρωινές ώρες έκανε την ζωή μας ακόμα δυσκολότερη. Η οδηγική παιδεία των Αλβανών ανέβαζε τον βαθμό δυσκολίας σέ ακόμη υψηλότερα επίπεδα. Νόμιζα πώς όταν θα μπαίναμε στον SH4, θα ήταν καλύτερα τά πράγματα, αλλά γελάστηκα… Κίνηση παντού! Μέχρι να φτάσουμε στα Σκόδρα η κατάσταση ήταν απελπιστική… Βάλε και τά μικροατυχήματα πού συνέβαλαν σε μεγαλύτερες καθυστερήσεις.
Μέχρι να φτάσουμε στα Σκόδρα για να πάρουμε τον δρόμο προς τον συνοριακό σταθμό του Muriqan κερδίσαμε το κάθε χιλιόμετρο με ιδρώτα! Περάσαμε τά σύνορα και μπήκαμε στο Μαυροβούνιο. Τίποτα δεν έχει αλλάξει για να βελτιωθεί ο δρόμος εισόδου στην χώρα… πολύ στενός και σέ κάποια σημεία νομίζεις ότι είσαι στην Ελληνική επαρχία και πάς από χωριό σέ χωριό στην μέση τού πουθενά…
Συνεχίσαμε την πορεία μας για να βγούμε στην Αδριατική κάνοντας μία στάση στο αγαπημένο μου εστιατόριο Konoba Ribar, για μια σουπίτσα… Η Μάγια μπορώ να πώ ότι ξετρελλάθηκε με την κρεατόσουπα! Πήραμε δυνάμεις και συνεχίσαμε ώσπου φτάσαμε στο Bar και αμέσως συνεχίσαμε για Κοτόρ. Κάναμε μία στάση στο μαργαριτάρι τής Αδριατικής, το μικροσκοπικό νησάκι Sveti Stefan, για να θαυμάσουμε την θέα από ψηλά και να τραβήξουμε και μερικά πλάνα με το drone. Το Sveti Stefan απέχει 30 χιλιόμετρα από το Κοτόρ και είναι μια μικρή νησίδα πού ενώνεται με την ξηρά και είναι ένα από τά πιο πολυφωτογραφημένα αξιοθέατα τού Μαυροβουνίου.
Από τά σύνορα μέχρι το Κοτόρ η απόσταση είναι 95 χιλιόμετρα, αλλά ο δρόμος από ένα σημείο και μετά ακολουθεί την ακτογραμμή κι εκεί μέσα στο κατακαλόκαιρο μπλέκεσαι με τούς ντόπιους λουόμενους, τούς τουρίστες που κάνουν τίς διακοπές τους και με τούς διερχόμενους… Έτσι ο επαρχιακός αυτός δρόμος απαιτεί τεράστια προσοχή για να μην έχεις κάποιο απρόοπτο. Ήρεμα λοιπόν και με υπομονή φτάσαμε το μεσημεράκι στο κατάλυμά μας στο Κοτόρ κι αφού φρεσκαριστήκαμε βγήκαμε να περιηγηθούμε στην παλιά πόλη. Το Κοτόρ το έχω επισκεφτεί πολλές φορές στο παρελθόν και αποτελεί συνηθισμένη πρώτη στάση στα ταξίδια μου. Για την Μάγια ήταν η πρώτη της φορά και έπρεπε να την ξεναγήσω σέ αυτή την όμορφη μεσαιωνική πόλη.
Eίναι ένα μικρό παραμυθένιο μέρος στο οποίο το παρόν και το παρελθόν αναμειγνύονται με εξαιρετικό τρόπο. Θεωρείται κατά γενική ομολογία η ομορφότερη και καλύτερα διατηρημένη πόλη του Μαυροβουνίου. Το Κότορ δεν είναι μεγάλο (περίπου 25.000 μόνιμοι κάτοικοι) αλλά θα σας εκπλήξει ευχάριστα. Βρίσκεται σε ένα από τα καλύτερα φυσικά λιμάνια στον κόσμο στο τέλος ενός μακρόστενου κολπίσκου εντός του Κόλπου του Κότορ. Το συγκεκριμένο σημείο είναι γνωστό ως το «νοτιότερο φιόρδ της Ευρώπης» (αν και με τη στενή γεωγραφική έννοια του όρου δεν είναι φιόρδ) και μετά το 2000 έχει εξελιχθεί σε σημαντικό τουριστικό θέρετρο στην Αδριατική. Ο ένας λόγος είναι ο ίδιος ο Κόλπος του Κότορ με τη φυσική ομορφιά του. Οι άλλοι είναι τα λιθόστρωτα στενά, τα παλάτια της εποχής της Βενετικής Δημοκρατίας, όπως και τα εντυπωσιακά φρούρια και τείχη της παλιάς πόλης.
Η παλιά πόλη του Κότορ χτίστηκε μεταξύ 12ου και 14ου αιώνα και από μόνη της είναι ένας λόγος για να επισκεφθείτε αυτή τη γωνιά των Βαλκανίων. Το Κοτόρ είναι χαρακτηρισμένο από το 1979 ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.
Αφού πήραμε μία αίσθηση της μαγείας της παλιάς πόλης ανεβήκαμε στο φρούριο San Giovanni για μια συγκλονιστική θέα της πόλης και του κόλπου του Κότορ. Για να φτάσουμε στην κορυφή του φρουρίου χρειάστηκε να ανεβούμε 1355 σκαλιά αλλά σίγουρα αξίζει τον κόπο.
Το βράδυ είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε στον παραλιακό δρόμο τού Κοτόρ μία καρναβαλική παρέλαση πού θύμιζε λίγο Πατρινό καρναβάλι, και ο κόσμος ήταν στριγμωμένος στις δύο πλευρές του δρόμου παρακολουθώντας την παρέλαση. Υπήρχε αρκετό κέφι και το απόλαυσαν τόσο οι συμμετέχοντες αλλά και αυτοί που το παρακολούθησαν. Για εμάς ήταν μία ευχάριστη έκπληξη να παρευρεθούμε σέ ένα καρναβάλι μέσα στο κατακαλόκαιρο!
3η ημέρα 13/8/2023 Κοτόρ (Μαυροβούνιο) – Ντουμπρόβνικ – Μπλέ Μάτι – Κνίν (Κροατία)
370 χιλιόμετρα
Αφήσαμε πίσω μας το όμορφο Κοτόρ και ακολουθήσαμε μία γραφική διαδρομή στον κόλπο του Κοτόρ μέχρι το Lepetani για να πάρουμε το ferry για το Kamenari. Ένας πλούς διάρκειας δέκα λεπτών περίπου, με κόστος 2 € για τήν μοτοσυκλέτα μόνο. Επιλέγοντας κάποιος να περάσει με το πλοίο, γλυτώνει 12 χιλιόμετρα διαδρομής, αν επέλεγε να πάει τον γύρο του κόλπου οδικώς. Δηλαδή, η διαδρομή Κοτόρ-Περάστ-Καμενάρι είναι 29 χιλιόμετρα ενώ Κοτόρ-Λεπετάνι είναι 16 χιλιόμετρα και μπαίνεις στο ferry και αποβιβάζεσαι στο Καμενάρι.
Από το Kamenari συνεχίσαμε για Dubrovnik οδηγώντας πλάι την πανέμορφη ακτογραμμή τη Αδριατικής. Η απόσταση Kamenari – Dubrovnik είναι 63 χιλιόμετρα και ο χρόνος που θα κάνεις την διαδρομή σε αυτόν τον επαρχιακό δρόμο είναι η κίνηση που θα συναντήσεις.
Στα 37 χιλιόμετρα μετά το Kamenari συναντήσαμε τον συνοριακό σταθμό Μαυροβουνίου-Κροατίας και ένα απίστευτο μποτιλιάρισμα χιλιομέτρων. Προσπερνώντας με υπομονή και προσοχή τά μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα, αξιωθήκαμε να φτάσουμε στον συνοριακό σταθμό τής Κροατίας και μπήκαμε στην χώρα… Συνεχίσαμε στον ίδιο δρόμο, περάσαμε το Cavtat (ένα πανέμορφο τουριστικό ψαροχώρι 20 χιλ. πρίν το Dubrovnik) και φτάσαμε στον πρώτο προορισμό τής μέρας, το υπέροχο Dubrovnik. Πάρκαρα την μοτοσυκλέτα μου στον ενδεδειγμένο χώρο έξω από τά τείχη και περάσαμε την πλαϊνή πύλη για να μπούμε στην πόλη. Κατεβήκαμε τά σκαλάκια σέ ένα στενό δρομάκι και βρεθήκαμε στον κεντρικό δρόμο τής καστροπολιτείας. Αύγουστος και λαοθάλασσα στο Dubrovnik είναι άρρηκτα συνδεδεμένα!
Μπορώ να πώ ότι έχω βρεθεί στην συγκεκριμένη πόλη 7 φορές πάνω-κάτω και ποτέ δεν έμεινα εκεί λόγω τής κοσμοπλημμύρας και τής ακρίβειας. Πάντα έκανα την βόλτα μου, έπινα ένα καφεδάκι (τιμές Μονακό) και συνέχιζα το ταξίδι μου… Ήταν η πρώτη φορά όμως τής Μάγιας και επιβαλλόταν να σταματήσουμε για να περιηγηθεί κι αυτή την πανέμορφη καστροπολιτεία.
Στο διπλανό τραπέζι εκεί που ήπιαμε τον καφέ μας καθόντουσαν δύο ζευγάρια Κύπριοι. Χαρήκαμε την κουβεντούλα μας και όταν χορτάσαμε την ατμόσφαιρα του Game of Thrones συνεχίσαμε τον δρόμο μας βόρεια.
Αφού γεμίσαμε τά μάτια μας και την ψυχή μας με όμορφες εικόνες, συνεχίσαμε στον παράκτιο δρόμο, έχοντας για θέα τά καταγάλανα νερά τής Αδριατικής και μετά από 82 χιλιόμετρα φτάσαμε στην νέα γέφυρα Pelješac πού κατασκεύασε η Κροατία για να μην υποχρεώνεται ο ταξιδιώτης να διασχίσει ένα μικρό κομμάτι τής Βοσνίας-Ερζεγοβίνης για να ξαναβρεθεί στην Κροατία. Κι αυτό το παράδοξο συνέβαινε στο παρελθόν γιατί κατά την μοιρασιά των εδαφών τής πρώην Γιουγκοσλαβίας, η Κροατία βρέθηκε να έχει σχεδόν ολόκληρη την ακτογραμμή στην Αδριατική. Αυτοί πού μοίρασαν όμως τά ιμάτια τής Γιουγκοσλαβίας έδωσαν και στην Βοσνία ένα μικρό κομματάκι πρόσβασης εννέα χιλιομέτρων στην Αδριατική. Αυτό το κομματάκι όμως που πήρε η Βοσνία χώριζε την Κροατία στα δύο… Έτσι λοιπόν όποιος ταξίδευε από Βορρά προς Νότο ή αντίστροφα έπρεπε να διασχίσει την Βοσνία. Έτσι οι Κροάτες για να ενώσουν οδικά την χώρα τους κατασκεύασαν αυτή την υπέροχη γέφυρα στο Pelješac η οποία είναι μια καλωδιωτή γέφυρα στην επαρχία Ντουμπρόβνικ-Νερέτβα της Κροατίας. Η γέφυρα παρέχει πλέον μια σταθερή σύνδεση από το νοτιοανατολικό Κροατικό κομμάτι γής με την υπόλοιπη χώρα, ενώ παρακάμπτει τη μικρή παράκτια λωρίδα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης στο Neum. Η γέφυρα Pelješac λοιπόν, έχει μήκος 2,4 χιλιόμετρα και (έκπληξη!!!) δεν έχει διόδια!!! Σταματήσαμε λοιπόν για να θαυμάσουμε το τοπίο και την γέφυρα, και με την ευκαιρία σήκωσα και το drone να πάρω κάποια όμορφα πλάνα.
Αφήσαμε πίσω μας την γέφυρα και συνεχίσαμε στον αυτοκινητόδρομο καλύπτοντας άλλα 150 χιλιόμετρα και όταν φτάσαμε στο ύψος τού Σπλίτ βγήκαμε από τον αυτοκινητόδρομο και μπήκαμε στον επαρχιακό 1 πού θα μας οδηγούσε στο Cetine όπου βρίσκεται το Μπλέ Μάτι. Η διαδρομή στον 1 ήταν πολύ ευχάριστη, ο ασφαλτοτάπητας σέ πολύ καλή κατάσταση και η μοτοσυκλέτα μου κατάπινε τά χιλιόμετρα γουργουρίζοντας ευχάριστα! Αφήσαμε τον 1 και συνεχίσαμε για 11 χιλιόμετρα σέ έναν αγροτικό δρόμο μέχρι να φτάσουμε στο Μπλέ Μάτι. Δεν υπήρχαν πινακίδες και το σύστημα “Ρωτώντας πάς στην πόλη” λειτούργησε με επιτυχία. Φτάσαμε στο σημείο αλλά δεν με ενθουσίασε και τόσο μπορώ να πώ… Συγκριτικά, το Μπλέ Μάτι στην Αλβανία, λόγω και τού ότι βρίσκεται μέσα σέ ένα Εθνικό Πάρκο, μου άρεσε καλύτερα. Όπως και να ‘χει, το είδαμε κι αυτό, σήκωσα και το drone και πήρα μερικά πλάνα και ανεβήκαμε στην μοτοσυκλέτα και ξαναβγήκαμε στον 1 για να συνεχίσουμε για το Knin, όπου είχαμε κλείσει δωμάτιο. Δεν αργήσαμε να φτάσουμε στο Knin αφού απείχε μόλις 30 χιλιόμετρα από το σημείο που ξαναγυρίσαμε στον 1.
Το κατάλυμά μας, ήταν λίγο έξω από το κέντρο αυτής τής μικρής κωμόπολης, και όταν φτάσαμε είδαμε παρκαρισμένες κι άλλες 4 μοτοσυκλέτες απ’ έξω. Ξεφορτώσαμε την πραμάτεια μας και πήγαμε στο δωμάτιό μας για να φρεσκαριστούμε.
Το Knin είναι μία μικρή κωμόπολη 10.000 κατοίκων και δεν μπορώ να πώ ότι είχε πολλά να επιδείξει παρά μόνο το κάστρο πού βρισκόταν σκαρφαλωμένο σέ έναν λόφο δίπλα από την πόλη. Όταν ετοιμαστήκαμε λοιπόν ανεβήκαμε στην μοτοσυκλέτα και κατευθυνθήκαμε προς το κάστρο.
Το κάστρο κτίστηκε τον 9ο αιώνα μ.Χ. και η θέα του στην γύρω περιοχή ήταν εκπληκτική. Σέ ένα πλάτωμα είχε ένα εστιατόριο όπου απολαύσαμε το δείπνο μας και κάπως έτσι κλείσαμε το βράδυ μας.
4η ημέρα 14/8/2023 Κνίν - Λίμνες Πλίτβιτσε - Ότοτσατς (Κροατία) 193 χιλιόμετρα
Μία όμορφη μέρα ξημέρωσε και το πρωϊνό που παρείχε το κατάλυμά μας ήταν υπέροχο! Μπορώ να πώ ότι ίσως ήταν το καλύτερο πρωϊνό πού φάγαμε σέ όλη την διάρκεια τού ταξιδιού!
Ετοιμαστήκαμε, καβαλήσαμε την μηχανή και συνεχίσαμε βόρεια μέσα από τον υπέροχο επαρχιακό δρόμο 1. Οι λίμνες Πλίτβιτσε βρίσκονταν 120 χιλιόμετρα μακριά… Ο 1 λοιπόν είχε μία πολύ ωραία άσφαλτο πού μάς έκανε να χαιρόμαστε την διαδρομή μέσα σέ ένα όμορφο καταπράσινο τοπίο στην Κροατική εξοχή. Σταματήσαμε λίγο πρίν τίς λίμνες για ένα καφεδάκι και αφού απολαύσαμε την στάση μας μετά από λίγα χιλιόμετρα φτάσαμε. Το εθνικό πάρκο λιμνών του Πλίτβιτσε είναι ένα από τα παλαιότερα εθνικά πάρκα στην νοτιοανατολική Ευρώπη και το μεγαλύτερο στην Κροατία. Το πάρκο έχει έκταση 296,85 χλμ², με το 90% στη κομητεία Λίκα-Σένι και το επόμενο 10% στην κομητεία του Κάρλοβατς. Το πάρκο ιδρύθηκε το 1949 και από το 1979 αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Σήμερα δέχεται περίπου ένα εκατομμύριο επισκέπτες ετησίως.
Ήταν η τέταρτη φορά πού επισκεπτόμουν αυτό το θαύμα τής φύσης και η πρώτη φορά τής Μάγιας. Δεν μού ήταν καθόλου βαρετό το γεγονός ότι ξαναπήγαινα, αντίθετα μού δημιουργούσε μεγάλη χαρά που ξαναβρισκόμουν εκεί! Το εισιτήριο βέβαια αλμυρό… 40€ το άτομο. Τά είχαμε αγοράσει ηλεκτρονικά πρίν πάμε κι έτσι δεν ταλαιπωρηθήκαμε για να περιμένουμε στην ουρά αφού είχε πάρα πολλούς επισκέπτες. Τά κράνη μας και τίς στολές και τίς μπότες μας, τίς αφήσαμε σέ έναν χώρο που διατίθεται από το πάρκο για την φύλαξή τους, φορέσαμε σορτσάκια και τά T-Shirts μας και αφού κάναμε check in με τά εισιτήριά μας ανεβήκαμε στα λεωφορειάκια πού θα μάς πήγαιναν στην είσοδο τού πάρκου όπου και θα άρχιζε η περιήγησή μας σέ αυτό.
Μην φανταστείτε ότι αρχίσαμε να τραγουδάμε στό λεωφορείο όπως γινόταν στις παλιές Ελληνικές ταινίες, αφού οι επιβάτες ήταν από διάφορες χώρες τού πλανήτη μας και δεν είχαν καμία επαφή με τά Ελληνικά…
Μετά από μία διαδρομή ολίγων λεπτών με το λεωφορείο φτάσαμε στην είσοδο τού πάρκου και ακολουθήσαμε το μονοπάτι πού θα μας οδηγούσε στον παραμυθένιο κόσμο των λιμνών Πλίτβιτσε.
Στα ταξίδια μου πάντα θαυμάζω υπερήλικες με κινητικές δυσκολίες πού παρ’ όλο που δυσκολεύονται τόσο πολύ να κινηθούν έχουν απίστευτη θέληση να ταξιδεύουν και να γνωρίζουν καινούργιους κόσμους και να μην κάθονται στον καναπέ τους να κλαίνε την μοίρα τους. Respect!!!
Αρχίσαμε να ακολουθούμε το μονοπάτι μαζί με τούς υπόλοιπους επισκέπτες και κατεβαίνοντας μία δασωμένη πλαγιά ξεπρόβαλε μπροστά στα μάτια μας η πρώτη λίμνη! Το γαλάζιο χρώμα της την έκανε να λάμπει ανάμεσα στο πράσινο πού την περιέβαλε!
Το πάρκο αποτελείται από 16 διασυνδεδεμένες αναβαθμιδωτές λίμνες, τοποθετημένες σε δύο ομάδες: τις Άνω λίμνες και τις Κάτω λίμνες. Το νερό που γεμίζει αυτές τις λίμνες προέρχεται από μια σειρά υπόγειων ποταμών και πηγών. Καθώς τα νερά αυτά ρέουν πάνω στο ασβεστολιθικό υπόβαθρο, εναποθέτουν υλικά, τα οποία με την πάροδο του χρόνου, έχουν σχηματίσει φυσικά εμπόδια, δημιουργώντας τους εντυπωσιακούς καταρράκτες που αποτελούν σήμα κατατεθέν του Εθνικού Πάρκου Λιμνών Πλίτβιτσε.
Στον μεγάλο καταρράκτη πού ονομάζεται Veliki Slap, υπήρχε ουρά μέχρι να φτάσουμε εκεί. Δεν ήταν και τόσο απελπιστική η κατάσταση και όταν φτάσαμε είδαμε ένα ονειρεμένο θέαμα. Το νερό έπεφτε από ύψος 78 μέτρων και ο ήχος του νερού που χτυπάγε στους βράχους προκαλούσε δέος. Η θέα από τα σημεία παρατήρησης κοντά στο Veliki Slap προσφέρει στους επισκέπτες την ευκαιρία να θαυμάσουν την απόλυτη δύναμη της φύσης.
Αφήσαμε πίσω μας τον καταρράκτη και συνεχίσαμε να περπατάμε στα μονοπάτια δίπλα από τίς λίμνες μέχρι που φτάσαμε στο μικρό λιμανάκι πού υπήρχε στην μεγάλη λίμνη όπου επιβιβαστήκαμε στο πλοιάριο πού μας οδήγησε στην έξοδο τού πάρκου. Περπατήσαμε κοντά στις 3 ώρες μέσα σέ ένα θαύμα τής φύσης θα έλεγα!
Γεμάτοι με υπέροχες εικόνες αλλάξαμε τά ρούχα μας και φορέσαμε τον μοτοσυκλετιστικό μας εξοπλισμό, ανεβήκαμε στην μοτό και παίρνοντας τον 429 με κατεύθυνση Νότια, συναντήσαμε τον 52 πού θα μας οδηγούσε δυτικότερα, στην κωμόπολη Otocac όπου είχαμε κλείσει κατάλυμα. Η Κροατική επαρχία μας γοήτευε σέ κάθε χιλιόμετρο. Όχι κάτι μαγικό αλλά όμορφο.
Σταματήσαμε στο μέσο τής διαδρομής σέ μία φάρμα όπου τσιμπήσαμε κάτι αφού είχε περάσει για τα καλά το μεσημέρι. Αφού τακτοποιήσαμε τίς ανησυχίες των στομαχιών μας συνεχίσαμε μέχρι που φτάσαμε στο Otocac όπου βρήκαμε το κατάλυμά μας. Ήταν λίγο έξω από την πόλη, σέ ένα διώροφο νεόκτιστο οίκημα και το διαχειριζόταν μία τυπική Κροατική οικογένεια μιάς κάποιας ηλικίας όπου η κυρία τού σπιτιού έκανε τά πάντα! Αξιοθαύμαστη!
Τακτοποιηθήκαμε και μετά πήγαμε με την μοτό στο κέντρο αυτής τής μικρής κωμόπολης η οποία είχε 9.000 κατοίκους. Αφού περπατήσαμε λίγο στο κέντρο, καθίσαμε σέ ένα από τά λίγα καφέ πού βρίσκονταν στον κεντρικό δρόμο της για να απολαύσουμε ένα καφεδάκι και να παρατηρήσουμε και τον κόσμο. Η υπογεννητικότητα -απ’ ότι έχω παρατηρήσει στα ταξίδια μου- δεν έχει θέση πάντως στις χώρες τής πρώην Γιουγκοσλαβίας. Αρκετές οικογένειες με αρκετά μικρά παιδιά μας περιτριγύριζαν κάνοντας χαρούμενη την ατμόσφαιρα πού επικρατούσε.
5η ημέρα 15/8/2023 Ότοτσατς (Κροατία) - Τεργέστη 183 χιλιόμετρα
Ξημέρωσε τής Παναγίας, και κοιτώντας έξω από την μπαλκονόπορτα τού δωματίου είδα ότι μία πυκνή ομίχλη είχε καλύψει τά πάντα και δεν υπήρχε ορατότητα. Αν μη τί άλλο ήταν φανταστικό το θέαμα μέσα στο δεκαπενταύγουστο!
Το Studio Markovic πού μέναμε δεν είχε πρωϊνό, αλλά είχαμε προμηθευτεί από έναν φούρνο (Pekara στα Κροατικά) τά απαραίτητα κι έτσι ξεκίνησε όμορφα άλλη μία μέρα!
Η σημερινή διαδρομή ήταν μικρή χιλιομετρικά, και το 70% αυτής ήταν στον Κροατικό αυτοκινητόδρομο, μέχρι την Rijeka. Αφήσαμε την Κροατία, μπήκαμε για λίγα χιλιόμετρα στην Σλοβενία και μετά διασχίσαμε τά σύνορα με την Ιταλία και συνεχίσαμε στον δρόμο για την Τεργέστη. Η διαδρομή μέχρι την Τεργέστη ήταν ονειρεμένη. Περνούσε μέσα από πολύ όμορφα τοπία και γραφικά χωριουδάκια.
Φτάσαμε στην Τεργέστη κατά τίς 12 το μεσημέρι, κάναμε κάνα δυό γύρους με την μοτοσυκλέτα μέσα στην πόλη μέχρι να εντοπίσουμε το σωστό σημείο για ένα Aperitivo… Μπρουσκέτα, mozzarella και ντοματίνια συνοδεία Prosecco… Υπέροχος συνδυασμός!!! La bella e vita!!!
Μετά την στάση μας στήν Τεργέστη, κατευθυνθήκαμε βόρεια για να πάμε στο κατάλυμα πού είχαμε κλείσει δωμάτιο, 16 χιλιόμετρα έξω από την Τεργέστη στο χωριό Sales. Θα κάναμε αγροτοτουρισμό! Είχαμε κλείσει δωμάτιο στό Bajta Fattoria Carsica το οποίο εκτός από δωμάτιο, έχει και εστιατόριο όπου προσφέρει φαγητά πού προέρχονται από την φάρμα τους. Εκτρέφουν χοιρινά για να παράγουν το δικό τους πρσούτο και έχουν και αμπελώνες για να παράγουν δικά τους κρασιά! Προσούτο και Prosseco… τί υπέροχος συνδυασμός! Η υπεύθυνη τού χώρου μάς ξενάγησε στους χώρους πού φυλάσσονται τά βαρέλια με τά κρασιά τους αλλά και τά κότσια χοιρινού πού ωριμάζουν για να μετατραπούν σέ λεπτές φέτες προσούτο.
Αφού χαρήκαμε αυτήν την γαστριμαργική εμπειρία την επόμενη μέρα ετοιμαστήκαμε για να συνεχίσουμε βόρεια…
6η ημέρα 16/8/2023 Τεργέστη - Τρεβίζο. 156 χιλιόμετρα
Η διαδρομή μέσω τού Ε70 στην αρχή και μέσω του Α28 ήταν πολύ σύντομη. Στόχος μας ήταν να επισκεφτούμε την Βενετία αφού η Μάγια δεν είχε ξαναβρεθεί εκεί. Εγώ την είχα επισκεφτεί δύο φορές στο παρελθόν καί είχα μείνει στο Mestre. Έτσι αυτή την φορά επιλέξαμε να μείνουμε στο Τρεβίζο για να γνωρίσουμε και αυτή την πόλη αλλά και να επισκεφτούμε την Βενετία πού με το τραίνο απείχε μόλις 30 λεπτά.
Τήν Βενετία θα την επισκεπτόμασταν το επόμενο πρωϊνό, οπότε θα εξερευνούσαμε το Τρεβίζο, την αποκαλούμενη και πόλη τού νερού αφού είναι χτισμένη στην συμβολή δύο ποταμών, των Botteniga και Sile… Πανέμορφα κανάλια, καταπράσινα τοπία και αμπελώνες, γραφικές πλατείες και μεσαιωνικά κτίρια συνέθεταν μια μαγική εικόνα και υπόσχονταν μια μοναδική ταξιδιωτική εμπειρία.
Tο Τρεβίζο περιστοιχίζεται από βενετσιάνικά τείχη που χρονολογούνται από το 1515 ενώ η μαρμάρινη πύλη Πόρτα Σαν Τομάζο αποτελεί τη βόρεια είσοδο για την πόλη και είναι διακοσμημένη με ένα φτερωτό λιοντάρι. Στο κέντρο του Treviso βρεθήκαμε στήν γραφική Piazza dei Signori με το Palazzo dei Trecento, που χτίστηκε στα τέλη του 1100. Περπατήσαμε στον κεντρικό δρόμο του Treviso, πού είναι γεμάτος με ωραία σπίτια του 15ου και του 16ου αιώνα. Παρόλο που έχει μόνο τρία τετράγωνα, διαθέτει αρκετά κτίρια με διακοσμημένες προσόψεις και λουκέτες πάνω από τις τοξωτές πόρτες τους. Στις ημέρες αγοράς του Treviso, θα βρείτε την πλατεία γεμάτη με πάγκους και αγοραστές.
Επισκεφτήκαμε τον πετρόκτιστο καθεδρικό ναό του San Pietro πού χτίστηκε τον 15ο αιώνα και περπατήσαμε γύρω από τά καλά διατηρημένα τείχη του 15ου αιώνα που περιβάλλουν το Τρεβίζο.
Περπατήσαμε αρκετά, ήπιαμε έναν υπέροχο Ιταλικό καφέ και βέβαια δοκιμάσαμε το υπέροχο τιραμισού στην πόλη πού πρωτοφτιάχτηκε.
Αφού χορτάσαμε περπάτημα επιστρέψαμε στο apartment πού είχαμε κλείσει κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό για να ξεκουραστούμε. Η μοτοσυκλέτα και βέβαια ήταν παρκαρισμένη σέ κλειστό parking!!!
7η ημέρα 17/8/2023 Τρεβίζο – Βενετία
Ξημέρωσε μια όμορφη ημέρα, και αφού ήπιαμε το καφεδάκι μας και πήραμε το πρωινό μας σέ παρακείμενο καφέ, μπήκαμε στο τραίνο για να πάμε Βενετία, στην πόλη των Δόγηδων!
Μετά από ένα υπέροχο ξεκίνημα τής μέρας μας, κατευθυνθήκαμε προς τον σιδηροδρομικό σταθμό πού ήταν απέναντι από το κατάλυμά μας, βγάλαμε εισιτήριο με επιστροφή για τον σταθμό Santa Lucia τής Βενετίας και περιμέναμε για το τραίνο πού θα ερχόταν σέ λίγα λεπτά. Το κόστος τού εισιτηρίου με επιστροφή ήταν κοντά στα 9€. Η διαδρομή γινόταν όλο και πιο όμορφη καθώς πλησιάζαμε την Βενετία και έβλεπα στά μάτια τής Μάγιας τον ενθουσιασμό αλλά και την περιέργεια αφού ήταν η πρώτη φορά πού επισκεπτόταν την Βενετία.
Αφού περπατήσαμε αρκετά όλη μέρα, αργά το απόγευμα πήραμε το τρένο τής επιστροφής για το Τρεβίζο. Τίς προηγούμενες φορές πού είχα επισκεφτεί την Βενετία, είχα πάει με την μοτοσυκλέτα μου και είχα θέματα με την εύρεση πάρκινγκ καί μέ κλήσεις από την αστυνομία. Το τρένο είναι το καλύτερο μέσο στην συγκεκριμένη περίπτωση!
Το βραδάκι βολτάραμε και πάλι στο κέντρο τού Τρεβίζο και κάπως έτσι έκλεισε το βράδυ μας…
8η ημέρα 18/8/2023 Βενετία – Misurina Pass – Cortina – Giau Pass – Pordoi Pass – San Pellegrino Pass -- Pie' Falcade 280 χιλιόμετρα
Το επόμενο πρωί πήρα την μοτό από το φυλασσόμενο πάρκινγκ πού την είχα παρκάρει για ασφάλεια και αφού την φορτώσαμε ετοιμαστήκαμε για… Άλπεις!!!
Ακολουθήσαμε τον αυτοκινητόδρομο Α27 για περίπου 70 χιλιόμετρα και μετά άρχισαν οι όμορφες καταστάσεις. Ακολουθώντας τον SS51 το τοπίο άρχισε να αποκτά μία εκπληκτική ομορφιά! Ο SS51 έδωσε την θέση του στον SR48 κι από εκείνο το σημείο ξεκίνησε το πάσο Misurina. Αρχίσαμε να βλέπουμε το Tre Cime di Lavaredo, τίς τρείς πολυφωτογραφημένες κορυφές των Δολομοτών. Φτάσαμε στην εκπληκτικής ομορφιάς λίμνη Misurina και σταματήσαμε για να απολαύσουμε αυτό το υπέροχο τοπίο.
Το Passo di Misurina (γνωστό και ως Col Sant'Angelo) είναι ένα γραφικό ορεινό πέρασμα 1.756 μέτρων στις Δολομιτικές Άλπεις της Ιταλίας, στην επαρχία Belluno. Βρίσκεται κοντά στην ομώνυμη λίμνη, προσφέροντας εντυπωσιακή θέα, και είναι εύκολα προσβάσιμο μέσω του SR48.
Το όμορφο αυτό πάσο μάς οδήγησε στην Βασίλισσα των Δολομιτών Cortina d’ Ampezzo. Ένα κοσμοπολίτικο θέρετρο πού φωλιάζει στα 900 μέτρα, βαθιά στην κοιλάδα του Βένετο, μια περιοχή η οποία, από όπου κι αν την προσεγγίσεις, σε αφήνει έκπληκτο με τον τρόπο που την φρουρούν οι επιβλητικές βουνοκορφές. Σε αυτό το πανέμορφο κάθε εποχή σκηνικό που συνθέτουν οι Δολομίτες, η Κορτίνα είναι το ωραιότερο –και πολυτελέστερο- ιταλικό θέρετρο για σκι, διατηρώντας παρά την παγκόσμια φήμη της, έναν αέρα αυθεντικά ιταλικό, ανεπηρέαστη από την κουλτούρα των γειτονικών γερμανικών και αυστριακών αλπικών θέρετρων.
Αφήσαμε πίσω μας την Cortina d’ Ampezzo και επόμενος στόχος μας ήταν το Passo di Giau. Φτάσαμε στο χωριό Pocol κι από εκεί ξεκίνησε ο SP638, το Passo di Giau το οποίο είναι στά 2.238 μέτρα πάνω από το επίπεδο τής θάλασσας κι έχει μήκος 20 χιλιόμετρα. Το Passo di Giau συνδέει την Cortina d’ Ampezzo με τό χωριό Selva di Cadore. Καθ’ όλη την διαδρομή συναντήσαμε πάρα πολλές μοτοσυκλέτες και αυτοκίνητα. Το τοπίο ήταν φανταστικό και στον αυχένα τού πάσου αρκετοί μοτοσυκλετιστές και μη θαύμαζαν την ομορφιά του τοπίου απολαμβάνοντας το καφεδάκι τους. Σήκωσα και το drone για να καταγράψω αυτή την απερίγραπτη ομορφιά τού τοπίου.
Αρχίσαμε να κατεβαίνουμε το πάσο κινούμενοι προς Selva di Cadore και μετά προς το χωριό Cernadoi για να συνεχίσουμε στο Pordoi Pass. Το ένα πάσο μετά το άλλο. Αυτά απολαμβάνει κάποιος στους Δολομίτες!
Το Pordoi είναι ο δεύτερος υψηλότερα ασφαλτοστρωμένος δρόμος στούς Δολομίτες αφού είναι στα 2.239 μέτρα, μετά από το πάσο Sella πού είναι ψηλότερα. Το Pordoi έχει μήκος 15 χιλιόμετρα κι έχει συνολικά 33 φουρκέτες. Η οδήγηση είναι απαιτητική και ευχαριστηθήκαμε το κάθε μέτρο μέσα σέ αυτό το μαγικό πέρασμα. Φτάσαμε στο χωριό Canazei πού ήταν και το τελείωμα του Pordoi γεμάτοι υπέροχες εικόνες.
Μετά το Canazei ακολουθήσαμε τον SS48 και καταλήξαμε στο χωριό Moena απ’ όπου ξεκινούσε το San Pellegrino Pass το οποίο θα μάς οδηγούσε στο κατάλυμα που είχαμε κλείσει για εκείνη την βραδιά. Στό κάθε πάσο πραγματικά σού παρουσιάζεται πάντα ένα διαφορετικό σκηνικό! Δεν βαριέσαι ποτέ να στρίβεις μέσα σέ τέτοια σκηνικά!
Μετά το χωριό Moena κι αφού είχε φτάσει απόγευμα ακολουθήσαμε το San Pellegrino Pass (SS346), για να φτάσουμε στο Pie' Falcade. Σέ υψόμετρο 1.918 μέτρων, χωρίς πολλά στροφιλίκια καλύψαμε 12 απολαυστικά χιλιόμετρα μέχρι να φτάσουμε στο ακριβότερο σέ τιμή κατάλυμα τού ταξιδιού μας. Οι Δολομίτες είναι ακριβούτσικοι…
9η ημέρα 19/8/2023 Pie' Falcade – Passo Fedaia (Marmolada) – Sella Pass -- Gardena Pass –
Lago di Braies – Sankt Lorenzen (Austria) 237 χιλιόμετρα
Ξημέρωσε ένα ηλιόλουστο πρωινό σέ ένα υπέροχο σαλέ πάνω στους Δολομίτες. Πήραμε το πρωινό μας, φορτώσαμε την μοτό και ξαμοληθήκαμε στον ορεινό όγκο πού κοσμεί τον βορρά τής Ιταλίας. Αφήσαμε το πίσω μας το Pie' Falcade, και ακολουθήσαμε τον SP346 ανατολικά μέχρι το Gencenighe Agordino και μετά κινηθήκαμε βόρεια μέσω τού SR203. Φτάνοντας στο Saviner di Laste ακολουθήσαμε τον SP641 μέχρι την Malga Ciapela και μετά τον SS641 για να απολαύσουμε ένα φανταστικό τοπίο, στο Passo Fedaia (Marmolada). Κάναμε μία στάση στην λίμνη Fedaia όπου πήραμε το καφεδάκι μας στο καφέ απολαμβάνοντας την θέα τής λίμνης με φόντο τά υπέροχα βουνά πού την περιβάλλουν.
Το Passo Fedaia ή Marmolada βρίσκεται στους πρόποδες τού Marmolada, τού ψηλότερου βουνού στους Δολομίτες (3343 m) και έχει μήκος 19 χιλιόμετρα. Είναι υπέροχο να κοιτάς το Marmolada να αντανακλάται στο νερό τής τεχνητής λίμνης και να απολαμβάνεις το καφεδάκι σου!!! Συνεχίσαμε την διαδρομή μας στο πάσο μέχρι που φτάσαμε στο χωριό Canazei απ΄ όπου κινηθήκαμε βόρεια στον SS242 και συγκεκριμένα στο Sella Pass.
Το Sella είναι αναμφισβήτητα ένα από ένα από όμορφα πάσα στο ορεινό σύμπλεγμα των Δολομιτών. Βρίσκεται στα 2.246 μέτρα πάνω από την επιφάνεια τής θάλασσας, έχει μήκος 17 χιλιόμετρα και ξεκινάει από Canazei μέχρι το Plan De Gralba. Πολλές μοτοσυκλέτες στην διαδρομή και αρκετά αυτοκίνητα και αυτοκινούμενα. Το Sella αδιαμφισβήτητα είναι πόλος έλξης για πολλούς.
Επόμενο πάσο πού διαβήκαμε ήταν το Gardena το οποίο ξεκινάει από το Plan De Gralba και φτάνει μέχρι το χωριό Colfosco. Ακολουθήσαμε τον SS243 για να ξετυλιχθεί μπροστά στα μάτια μας ένα υπέροχο τοπίο!!! Ακούγεται κοινότοπο να λέω συνέχεια πόσο όμορφο είναι κάθε πάσο πού περάσαμε, αλλά το κάθε ένα είναι πιό όμορφο από το άλλο και διαφορετικό. Το Gardena έχει μήκος 15 χιλιόμετρα και βρίσκεται σέ υψόμετρο 2.123 μέτρων. Απολαυστικότατο!!!
Με τον καιρό πάντα σύμμαχο συνεχίσαμε για την λίμνη Braies (Lago di Braies). Μέσα στην καρδιά των Δολομιτών, μια λίμνη κρύβει την απόκοσμη γοητεία της.
Στην κοιλάδα Pragser Tal, στα βόρεια της Ιταλίας, στην περιοχή του Νότιου Τιρόλου, υπάρχει ένας τόπος όπου η φύση έχει διατηρήσει μια σχεδόν ανέπαφη ομορφιά, συνδυάζοντας δάση, βουνά και νερά που αλλάζουν χρώμα ανάλογα με τον φωτισμό. Εκεί βρίσκεται και η Lago di Braies, μια λίμνη που έχει γίνει διάσημη για τα σμαραγδί νερά της και τις απόκρημνες πλαγιές που την περιβάλλουν. Το χαρακτηριστικό της λίμνης είναι το χρώμα του νερού. Από έντονο τιρκουάζ έως βαθύ σμαραγδί, η επιφάνεια αντανακλά τις γύρω κορυφές και δημιουργεί εντυπωσιακές εικόνες, ιδανικές για φωτογραφίες. Η λίμνη σχηματίστηκε από παγετώνες και περιβάλλεται από βουνά που παρέχουν φυσική προστασία και ενισχύουν το αίσθημα απομόνωσης. Το χειμώνα, μάλιστα, η λίμνη παγώνει, ενώ το καλοκαίρι προσφέρει μια ήρεμη, γαλήνια επιφάνεια.
Όταν φτάσαμε και πήγαμε να μπούμε στον χώρο, υπήρχε φύλακας πού δεν μάς άφησε να εισέλθουμε γιατί υπάρχει συγκεκριμένος αριθμός επισκεπτών και έπρεπε να περιμένουμε… Ο χρόνος δεν ήταν σύμμαχός μας αφού ήταν αργά το μεσημέρι κι έτσι αποφασίσαμε να συνεχίσουμε αφού είχαμε ακόμα δρόμο να διανύσουμε μέχρι το επόμενο κατάλυμά μας στο Sankt Lorenzen, στην Νότια Αυστρία. Αφήσαμε λοιπόν την λίμνη για κάποιο επόμενο ταξίδι.
Βινιέτα για την Αυστρία είχα βγάλει ηλεκτρονικά πρίν ξεκινήσουμε το ταξίδι μας, κι έτσι δεν χρειαζόταν να σταματήσουμε κάπου κοντά στα σύνορα τής Ιταλίας με την Αυστρία για να αγοράσουμε βινιέτα. Το Sankt Lorenzen, ένα μικρό γραφικό χωριουδάκι τής Αυστρίας απείχε μόλις 37 χιλιόμετρα από τά σύνορα και δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να φτάσουμε. Το κατάλυμά μας μπορώ να πώ ότι ήταν από τά καλύτερα πού μείναμε σέ αυτό το ταξίδι. Το βράδυ πήγαμε στο καφέ – μπυραρία – εστιατόριο τού χωριού για να απολαύσουμε ένα υπέροχο σνίτσελ και να πιούμε και μία μπυρίτσα κάνοντας μία αναδρομή σέ όσα είδαν τά μάτια μας στους Δολομίτες…
10η ημέρα 20/8/2023 Sankt Lorenzen (Austria) – Lake Bled (Slovenia) –
Ljubljana (Slovenia) 204 χιλιόμετρα
Το πρωινό τήν επόμενη μέρα ήταν όλα τά λεφτά! Ένα υπέροχο πρωινό φτιαγμένο με τοπικά προϊόντα. Η διαμονή μας στο Haus Blatthofer άξιζε τά λεφτά τής!!!
Αφού ετοιμαστήκαμε ξεκινήσαμε για Σλοβενία. Η διαδρομή μας μέχρι τά σύνορα ήταν 100 απολαυστικά χιλιόμετρα. Μπήκαμε για λίγα χιλιόμετρα στην Ιταλία, στο Tarvisio ακολουθώντας τον SS54 και συνεχίσαμε περνώντας τά σύνορα με την Σλοβενία ακολουθώντας τον 202 μέχρι Kranijska Gora και τον 201 μέχρι να στρίψουμε για την λίμνη Bled.
Στην λίμνη Bled είχα πάει κανά δυό φορές και μάλιστα είχα κάνει και το υπέροχο Vršič pass. Αυτή την φορά πήγα για να δεί η Μάγια αυτό το στολίδι τής Σλοβενίας! Στα όρια του Εθνικού Πάρκου Triglav λοιπόν, αυτή η λίμνη με το μοναδικό νησί της Σλοβενίας αποτελεί έναν παγκοσμίου φήμης παράδεισο για αιώνες, εντυπωσιάζοντας τους επισκέπτες με τη φυσική ομορφιά και τις ευκαιρίες για ψυχική και σωματική ανάταση. Το ομώνυμο κάστρο συμπληρώνει το τοπίο παρέχοντας τη δυνατότητα να θαυμάσει κανείς από ψηλά αυτή τη μαγεία! Η Μάγια ανέπτυξε μία μοναδική σύνδεση με το τοπίο λοιπόν αφού έκανε και μπάνιο στα νερά τής λίμνης!!!
Αφού στέγνωσε λοιπόν η Μάγια, καβαλήσαμε την ακούραστη μοτό μου και κατηφορίσαμε για την πρωτεύουσα τής Σλοβενίας, την πανέμορφη Λιουμπλιάνα. Πήραμε τον E61 και μετά από 55 χιλιόμετρα βρεθήκαμε στην Λιουμπλιάνα.
Η Λιουμπλιάνα είναι μιά μικρή πόλη, με λιγότερους από 300.000 κατοίκους, το ιστορικό κέντρο της οποίας περπατιέται πανεύκολα και είναι γεμάτο εκπλήξεις. Απλώνεται στις δύο πλευρές του ποταμού Λιουμπλάνιτσα, ο οποίος διακόπτεται κάθε τόσο από μικρά, πανέμορφα αρτ νουβό γεφύρια. Πάνω από την παλιά πόλη, στον λόφο στην καρδιά της Λιουμπλιάνας, ορθώνεται το Κάστρο της, μέσα σε καταπράσινο φόντο. Αλλά δεν είναι ούτε ο ποταμός, ούτε το πράσινο της φύσης αυτό που βάζει την υπογραφή στον χαρακτήρα της πόλης: Είναι η αρχιτεκτονική της, που την μεταμορφώνει στην πιο κομψή ίσως πρωτεύουσα των Βαλκανίων και όχι μόνο. Αυτή την οφείλει κυρίως στον Jože Plečnik, τον μεγάλο αρχιτέκτονα του μοντερνισμού του 20ου αιώνα που ανέλαβε να δώσει στην Λιουμπλιάνα (αλλά παράλληλα και στην Πράγα και τη Βιέννη) την αρτ νουβό όψη της. Θεωρείται μάλιστα για αυτές τις πόλεις ό,τι και ο Γκαουντί για τη Βαρκελώνη.
Γύρω από τρεις όμορφες πλατείες απλώνεται το ιστορικό κέντρο της πόλης, τις Mestni, Stari και Gornji trg. Πέρα από τις ρομαντικές βόλτες στα πλακόστρωτα, φαρδιά σοκάκια, είδαμε και υπέροχα αρχιτεκτονήματα, όπως το Δημαρχείο του 15ου αιώνα, το Σιντριβάνι των Τριών Καρνιολικών Ποταμών, η Γέφυρα των Τσαγκάρηδων, το Σιντριβάνι του Ηρακλή, τα κτίρια της μπαρόκ εποχής της πόλης με περίτεχνες προσόψεις, οι ναοί των St Florian και St James, ο καθεδρικός του Αγίου Νικολάου, το παλάτι Gruber και η Ακαδημία των Τεχνών και των Επιστημών της Σλοβενίας.
Όπως συμβαίνει σε πολλές από τις πρωτεύουσες της κεντρικής Ευρώπης, μία περιήγηση στη Λιουμπλιάνα σχεδόν αναπόφευκτα αρχίζει από την παλιά πόλη, εκεί που χτυπά η καρδιά του ιστορικού κέντρου. Περπατήσαμε στα πλακόστρωτα, γραφικά στενά για ώρες θαυμάζοντας τα πανέμορφα μεσαιωνικά κτίσματα, τα μαγαζάκια με σουβενίρ και τον κόσμο που απολαμβάνει τον καφέ ή το φαγητό του στα τραπεζάκια που είναι στρωμένα στις μικρές πλατείες. Σταδιακά κάθε γωνιά θα βρει τον τρόπο να τρυπώσει στη ψυχή σας, δημιουργώντας μία βαθιά ανάμνηση.
Πίσω από την πλατεία της κεντρικής αγοράς, που πλημμυρίζει από κόσμο και χρώματα τους καλοκαιρινούς μήνες, βρίσκεται το τελεφερίκ και η αρχή των μονοπατιών που ανηφορίζουν προς το Κάστρο. Ανεβήκαμε με το τελεφερίκ στο κάστρο όπου θαυμάσαμε την υπέροχη θέα τής πόλης.
Στην Λιουμπλιάνα μείναμε σέ ένα κατάλυμα εκτός κέντρου γύρω στα 12 χιλιόμετρα απόσταση από την πόλη. Οι τιμές στα ξενοδοχεία έχουν ανέβει αρκετά τά τελευταία χρόνια καθώς η Λιουμπλιάνα έχει γίνει must τουριστικός προορισμός. Έτσι λοιπόν κάθε φορά πού θέλαμε να πάμε στην πόλη πηγαινοερχόμασταν μέ την μοτοσυκλέτα.
Μείναμε δύο μέρες στην Λιουμπλιάνα και ένα πράγμα πού μάς έμεινε ανεξίτηλα χαραγμένο στο μυαλό μας ήταν η πολύ όμορφη βόλτα πού κάναμε με το σκάφος στο ποτάμι!!!
12η ημέρα 22/8/2023 Ljubljana (Slovenia) – Trakošćan Castle (Croatia) --
Varaždin (Croatia) 200 χιλιόμετρα
Άλλη μια ηλιόλουστη μέρα ξημέρωσε στην Σλοβενία. Φορτώσαμε την ακούραστη μοτοσυκλέτα μας και αφήσαμε πίσω μας την Λιουμπλιάνα για να συνεχίσουμε το ταξίδι μας στην Κροατία. Ακολουθήσαμε τον αυτοκινητόδρομο Α2 ανατολικά και καλύψαμε τά πρώτα 130 χιλιόμετρα μέχρι την διασταύρωση με τον Κροάτικο επαρχιακό Ε59. Θέλαμε να συνεχίσουμε για να επισκεφτούμε την πρωτεύουσα τής Κροατίας το Ζάγκρεμπ αλλά εκείνες τίς ημέρες είχαν γίνει οπαδικά επεισόδια ανάμεσα σέ δύο συλλόγους Ελλάδας και Κροατίας και κρίναμε σοφό να μην πάμε στο Ζάγκρεμπ. Ακολουθήσαμε λοιπόν τον Ε59 βόρεια για να πάμε στο κάστρο Τρακοσάν. Μετά από 70 χιλιόμετρα οδηγώντας σέ ένα καταπράσινο τοπίο φτάσαμε σέ αυτό το όμορφο μεσαιωνικό κάστρο.
Το διάσημο κάστρο Trakošćan προσελκύει κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες από όλο τον κόσμο. ο κάστρο και διατηρείται στην αρχική του μορφή, Η αρχιτεκτονική του μεγαλοπρέπεια αναλλοίωτη στον χρόνο. Βρίσκεται ανάμεσα σε ψηλά αλπικά δέντρα και ψηλούς λόφους, και το κάστρο φημίζεται για τις σουρεαλιστικές και παραμυθένιες ιστορίες που το περιβάλουν.
Το Κάστρο Trakošćan χτίστηκε στα τέλη του 13ου αιώνα ως μικρό φρούριο για να ενισχύσει την αμυντική γραμμή της βορειοδυτικής Κροατίας. Το κάστρο έγινε γνωστό για πρώτη φορά γύρω στο 1334 όταν το κάστρο περιήλθε στους κόμητες Celjski.
Μετά την επίσκεψή μας στο κάστρο ξεκινήσαμε για το Varazdin την παλιά πρωτεύουσα τής Κροατίας. Οδηγώντας περίπου 40 χιλιόμετρα μέσα από έναν πολύ όμορφο επαρχιακό δρόμο φτάσαμε στο Varazdin. Η διαδρομή περνούσε μέσα από χωράφια, μικρά χωριά και αγροικίες και ήταν φανταστική!!! Όταν μπήκαμε στο Varazdin και όσο αναζητούσαμε το κατάλυμά μας, διαπιστώσαμε από τίς αφίσες και τον στολισμό τής πόλης ότι κάποιο δρώμενο εξελισσόταν και το ανακαλύψαμε αφ’ ότου καταλύσαμε στο δωμάτιο πού είχαμε κλείσει…
Το Varazdin, βρίσκεται 81 χλμ. βόρεια του Ζάγκρεμπ, έχει πληθυσμό 47.000 κατοίκους και αποτελεί μία όμορφη μητρόπολη της γύρω περιοχής. Την αποκαλούν επίσης και “Μικρή Βιέννη” γιατί διαθέτει πλούσια φυσική κληρονομιά, με πάρκα και τέχνες. Ο ποταμός Drava διασχίζει την πόλη, και το Varazdin βρίσκεται πολύ κοντά στα σύνορα με τη Σλοβενία. Η πόλη είναι γνωστή για τα κτίρια σε στυλ μπαρόκ και τις βιομηχανίες υφασμάτων, τροφίμων και πληροφορικής.
Η πόλη έχει ένα ήσυχο και περιποιημένο κέντρο με διάφορα καταστήματα εστίασης, δημόσιες υπηρεσίες και καταστήματα λιανικής. Στα βόρεια τείχη της παλιάς πόλης υπάρχει και ένα κάστρο που αποτελεί το σήμα κατατεθέν της πόλης. Πρόκειται για ένα όμορφο μέρος με υπέροχα πάρκα που το περιτριγυρίζουν. Είναι ένας τόπος συνάντησης και σημείο αναφοράς για τους ντόπιους. Σαφώς δεν είναι ένας τόπος που θα σε συναρπάσει, είναι όμως μια μικρή πόλη με χαρακτήρα και ήσυχο τρόπο ζωής. Μια πόλη καλλιτεχνική που υπερήφανα προβάλει την μπαρόκ αρχιτεκτονική της.
Εμείς λοιπόν σάν περιηγητές ανακαλύψαμε το Špancirfest, πού είναι το κορυφαίο καλοκαιρινό φεστιβάλ στο Varaždin της Κροατίας, που πραγματοποιείται για 10 ημέρες στα τέλη Αυγούστου. Μεταμορφώνει την ιστορική πόλη σε κέντρο δημιουργικότητας με δωρεάν συναυλίες, παραστάσεις δρόμου, εργαστήρια, γαστρονομία και πλούσιο πρόγραμμα για παιδιά, προσελκύοντας πάνω από 300.000 επισκέπτες. Ανακατευτήκαμε λοιπόν μέσα σέ αυτήν την πλημύρα κόσμου, περπατήσαμε στο ιστορικό της κέντρο και διασκεδάσαμε αφάνταστα! Κλείσαμε την βραδιά μας στον περίβολο τού κάστρου τής πόλης όπου λάμβανε μέρος μία συναυλία δοκιμάζοντας Κροατικά υπέροχα κρασιά.
Όποιος ή όποια βρεθεί λοιπόν στην περιοχή το τελευταίο δεκαήμερο τού Αυγούστου, του συνιστώ να μην το χάσει!!!
13η ημέρα 23/8/2023 Varaždin (Croatia) – Zrenjanin (Serbia) 490 χιλιόμετρα
Το επόμενο πρωινό, για άλλη μια φορά φορτώσαμε την μοτό και ξεκινήσαμε από το Varaždin για το Zrenjanin όπου μάς περίμεναν οι καλοί μας φίλοι, ο Έρνεστ με την Γιελένα. Είχαμε να διανύσουμε κάμποσα χιλιόμετρα κι έτσι ξεκινήσαμε πουρνό-πουρνό… Πήραμε τον Ε65 για να βρεθούμε στα περίχωρα τού Ζάγκρεμπ και μετά τον Ε70 προς ανατολάς. Ο Ε70 μάς οδήγησε στα ανατολικά σύνορα τής Κροατίας απ΄όπου μπήκαμε στην Σερβία με ενδιάμεσο σταθμό το Novi Sad για να πάρουμε τον δρόμο κατόπιν προς Zrenjanin. Τά χιλιόμετρα στον Ε70 ήταν αρκετά κουραστικά και ανιαρά… Είχε περάσει το μεσημέρι όταν παίρνοντας πλέον τον αυτοκινητόδρομο για να κινηθούμε προς Novi Sad, είχαν κλείσει την έξοδο προς Novi Sad λόγω έργων και αναγκαστικά βγήκαμε σέ μία έξοδο στα περίχωρα τού Βελιγραδίου… Κάναμε ολόκληρο κύκλο γιά να φτάσουμε στο Zrenjanin!
Το Zrenjanin είναι μια όμορφη πόλη 75.000 κατοίκων και την επισκέπτομαι σέ κάθε ευκαιρία όταν ταξιδεύω και περνώ από αυτά τά μέρη. Άλλωστε μένουν εκεί οι φίλοι μου με τούς οποίους γνωριστήκαμε αρκετά χρόνια πρίν, μέσω τής μοτοσυκλέτας πού μάς ενώνει! Μείναμε στο Zrenjanin δύο ημέρες και απολαύσαμε την φιλοξενία των φίλων μας. Ο Έρνεστ έχει συνεργείο μοτοσυκλετών BMW και εξυπηρετεί όλη την γύρω περιοχή. Αν χρειαστεί οποιοσδήποτε κάτι με χαρά θα βοηθήσει. Αν ποτέ είστε στην περιοχή και χρειαστείτε κάποια βοήθεια, μπορείτε να τον αναζητήσετε στό Google γράφοντας το όνομά του, Ernest Momirov, Zrenjanin.
15η ημέρα 25/8/2023 Zrenjanin (Serbia) -- Vitovnitsa (Serbia) -- Nis 400 χιλιόμετρα
Χαιρετήσαμε τούς καλούς μας φίλους και κατηφορίσαμε προς Βελιγράδι. Επόμενος ενδιάμεσος προορισμός μας ήταν η Vitovnitsa, 245 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά τού Βελιγραδίου. Ακολουθήσαμε τον αυτοκινητόδρομο Α1 και τον επαρχιακό 33 μέχρι το χωριό Salakovac και στην συνέχεια τον 161 μέχρι πού φτάσαμε στην Vitovnitsa. Στο συγκεκριμένο χωριό πήγαμε για να εκπληρώσουμε ένα τάμα τής Μάγιας, να ανάψουμε ένα κερί στο μοναστήρι της Βιτόβνιτσας, στον Γέροντα Θαδδαίο της Βιτόβνιτσας.
Από το μοναστήρι πήραμε τον δρόμο για την Νίς ακολουθώντας τον επαρχιακό δρόμο 147. Είχε φτάσει πλέον μεσημέρι κι έτσι βρήκαμε ένα εστιατόριο στο χωριό Petrovac και κάναμε μία στάση για να τσιμπήσουμε κάτι. Εκεί με περίμενε μία μεγάλη έκπληξη αφού ο Σέρβος σερβιτόρος, ένα νεαρό παιδί μάς ρώτησε αν είμαστε Έλληνες για να επιβεβαιώσει το προαίσθημά του. Αφού με ρώτησε στα Αγγλικά τί ομάδα είμαι και αφού απάντησα Ολυμπιακός, άρχισε να μου τραγουδά τον ύμνο τού Ολυμπιακού… “Είσαι στο μυαλό κάτι μαγικό…” χωρίς να γνωρίζει άλλη λέξη στα Ελληνικά. Ήταν οπαδός τού Ολυμπιακού και είχε ταξιδέψει 3 φορές στον Πειραιά για να παρακολουθήσει τον Ολυμπιακό!!! Αυτή κι αν ήταν έκπληξη!
Αφού τσιμπήσαμε, συνεχίσαμε στον 147 μέχρι που συναντήσαμε και πάλι τον αυτοκινητόδρομο Α1. Η θερμοκρασία ήταν ήδη υψηλή από την στιγμή πού πλησιάζαμε στην Σερβία, αλλά όσο κατεβαίναμε νοτιότερα άρχισε να ανεβαίνει αρκετά. Τόσες μέρες αν και βρισκόμασταν στις πιο ζεστές μέρες τού Αυγούστου, δεν είχαμε νοιώσει ζέστη αφού ταξιδεύαμε είτε σέ μέρη με μεγάλο υψόμετρο, είτε σέ χώρες βορειότερα τής χώρας μας.
Συνεχίσαμε στον αυτοκινητόδρομο Α1 καί μετά από 150 χιλιόμετρα φτάσαμε στην Νίς. Εκείνο πού μού άρεσε στον Α1 ήταν ότι δεν σταματάς κάθε λίγο και λιγάκι για να πληρώσεις διόδια αλλά παίρνεις το χαρτάκι στο σημείο πού μπαίνεις και πληρώνεις στήν έξοδο που θα χρησιμοποιήσεις.
Η Νις, είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Σερβίας, μετά το Βελιγράδι και το Νόβι Σαντ και έχει πληθυσμό 190.000 κατοίκους. Την έχω επισκεφτεί κάμποσες φορές στο παρελθόν και αποτελεί μία “στάση” για την επιστροφή μου στην Ελλάδα. Δοκιμάσαμε αυθεντικό ćevapi και βολτάραμε στην πόλη. Αρχίσαμε να νά νοιώθουμε ότι το ταξίδι μας πλησιάζει προς το τέλος του…
16η ημέρα 26/8/2023 Nis (Serbia) – Ohrid (Skopje) 400 χιλιόμετρα
Ξυπνήσαμε σέ μία μέρα πού ο ήλιος υποσχόταν μία αρκετά ζεστή ημέρα. Ετοιμαστήκαμε, πήραμε το πρωινό μας, φορτώσαμε την μοτό και ξεκινήσαμε για να συναντήσουμε τον αυτοκινητόδρομο Α1 ο οποίος μετά από 150 χιλιόμετρα μάς έφερε στα σύνορα Σερβίας – Σκοπίων. Πήραμε τον δρόμο προς το Τέτοβο (Α2), περνώντας βορειότερα από την πρωτεύουσα των Σκοπίων και συνεχίσαμε στον Ε-65 προς το Εθνικό Πάρκο τού Μαύροβου. Περάσαμε δίπλα από την λίμνη του Μαυρόβου και διασχίσαμε το ομώνυμο Εθνικό πάρκο όπου η φύση κάνει πολύ έντονη την παρουσία της σε μία πανδαισία χρωμάτων. Το δάσος περιλαμβάνει περισσότερα από 100 είδη δέντρων. Μαγεία!!!
Μετά από το Debar πήραμε τον R1201 φτάνοντας στην Struga και μετά από 15 χιλιόμετρα βρεθήκαμε στον τελικό προορισμό τής ημέρας μας, την παραλίμνια πόλη τής Οχρίδας.
Η Οχρίδα χαρακτηρίζεται ώς και η… Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων λόγω της μεγάλης θρησκευτικής σημασίας της στην εξάπλωση της Χριστιανοσύνης, με τις 365 εκκλησίες, μια για κάθε ημέρα του χρόνου. Η Οχρίδα κερδίζει όλο και πιο πολύ το τουριστικό ενδιαφέρον και μια θέση στον παγκόσμιο τουριστικό χάρτη. Είναι χτισμένη αμφιθεατρικά στις όχθες τής ομώνυμης λίμνης και θυμίζει νησί.
Φτάσαμε λοιπόν στο κατάλυμά μας, φρεσκαριστήκαμε και βγήκαμε έξω στους δρόμους τής πόλης. Τά γραφικά σοκάκια τής παλιάς πόλης, η θέα προς την λίμνη πού το μάτι “χάνεται” και νομίζεις ότι βρίσκεσαι με την θέα τής θάλασσας πού μοιάζει απέραντη, κι όμως είναι λίμνη και η ομορφιά τής πραγματικά μαγεύει! Περπατήσαμε αρκετά την Παλιά πόλη και μετά επισκεφτήκαμε το εντυπωσιακό Φρούριο Σαμουήλ, τό οποίο κτίστηκε από τον Τσάρο Σαμουήλ. Οι μήκους 3 χιλιομέτρων πύργοι και τά ψηλά τείχη του αρχικά κατασκευάστηκαν για να παρέχουν προστασία στην πόλη στις 3 πλευρές πού έβλεπαν την λίμνη. Σήμερα το φρούριο κυριαρχεί στο τοπίο και αποτελεί ένα εξαιρετική σημείο για την πανοραμική άποψη τής πόλης, τής λίμνης και των βουνών.
Το πιο διάσημο και το πιο πολυφωτογραφημένο σημείο τής πόλης είναι η εκκλησία τού Αγίου Ιωάννη τού Κανέο. Είναι χτισμένη σέ ένα εξαιρετικό σημείο πάνω στον βράχο επιβλέποντας την λίμνη. Έχω επισκεφτεί αρκετές φορές την Οχρίδα και πάντα μού αρέσει να κάνω μία στάση πρίν μπώ Ελλάδα.
17η ημέρα 27/8/2023 Ohrid(Skopje) -- Πάτρα 490 χιλιόμετρα
Έφτασε και η τελευταία μέρα τού ταξιδιού… Όλα τά ωραία κάποια στιγμή τελειώνουν! Νομοτέλεια! Μαζέψαμε τά πράγματά μας από το κατάλυμά μας, φορτώσαμε την μοτοσυκλέτα και ξεκινήσαμε για την Bitola. Ο δρόμος από την Οχρίδα για Μπίτολα είναι 70 χιλιόμετρα και χρήζει προσοχής στην οδήγηση. Σταματήσαμε στην Μπίτολα για ένα καφεδάκι και συνεχίσαμε νότια πλέον για Ελλάδα. Η ζέστη είχε αρχίσει να κάνει έντονη την παρουσία τής.
Συνεχίσαμε για τον συνοριακό σταθμό τής Νίκης πού απείχε μόλις 18 χιλιόμετρα, και μετά αφού πατήσαμε και πάλι Ελλάδα συνεχίσαμε προς Αμύνταιο, Πτολεμαΐδα και βγήκαμε στον κόμβο τής Εγνατίας οδού. Έ, από εκεί και πέρα η μηχανή ήξερε μόνη της τον δρόμο προς Πάτρα...
Τί μάς έμεινε χαραγμένο λοιπόν στο μυαλό μας? Να τά πάρουμε με την σειρά λοιπόν… Τής Μάγιας οι λίμνες Πλίτβιτσε (εγώ τίς είχα επισκεφτεί κάμποσες φορές). Και στους δύο μάς άρεσε το αγροτουριστικό κατάλυμα πού μείναμε έξω από την Τεργέστη με το ολόφρεσκο προσούτο και το Prosseco του. Η Μάγια πήγε για πρώτη φορά στην Βενετία και πήρε μία γεύση. Κι από ‘δώ αρχίζουν τά ωραία! Οι Δολομίτες!!! Ξετρελαθήκαμε και δύο με αυτή την ομορφιά! Απίστευτα τοπία μοναδικής ομορφιάς, και υπέροχα πάσα! Και τέλος η λίμνη Bled και η Λιουμπλιάνα μάγεψαν την Μάγια αφού για πρώτη φορά βρέθηκε εκεί.
Και όλα αυτά τά ωραία μάς τά πρόσφερε αυτή η υπέροχη μοτοσυκλέτα που καταπίνει ακούραστα τά χιλιόμετρα σέ δρόμους μοναδικούς!!!
Κι όπως έχω ξαναπεί… “Τά καλύτερα ταξίδια μας δεν τά έχουμε κάνει ακόμα!!!”
