• sa
  • Highlands
  • K
  • H
  • MNE
  • F
  • R
  • Roma
  • SA
  • Un
  • a
  • 1
  • Transalpina Pass
  • Transalpina Pass
  • Romania
  • Riding....
  • Moldova....
  • My shadow...
  • Ukraine
  • In Evinos river reservoir, Greece...
  • Curving...
  • Montenegro...
  • Croatia...
  • Bosnia i Herzegovina...
  • Bosnia i Herzegovina...
  • In Graz, Austria...
  • In Montenegro...
  • Ljubljana...
  • Bled lake
  • Bled lake to Bohinj lake
  • Nockalmstrasse, Austria
  • Bohinj lake, Slovenia
  • Triglav National Park, Slovenia...
  • Triglav National Park, Slovenia...
  • Grossglockner, Austria...
  • Grossglockner Pass
  • Grossglockner, Austria...
  • Don't drink and drive...
  • Nockalmstrasse, Austria
  • Graz
  • Nockalmstrasse, Austria
  • Nockalmstrasse, Austria
  • Nockalmstrasse, Austria
  • A1, Croatia
  • Curving in MotoLeonidio Race...
  • In a Gas Station in Serbia
  • On the road...
  • On the road in Hungary...
  • On the road in Belarus...
  • In Minsk, Belarus...
  • In Russia...
  • Borders Belarus - Russia...
  • On the road in Russia...
  • Riding in Moscow, Russia...
  • In Red Square, Moscow, Russia...
  • In Red Square, Moscow, Russia...
  • On the road in Russia...
  • Crossing a bridge in Latvia...
  • On the road in Latvia...
  • On the road in Trakai, Lithuania...
  • On the road in Trakai, Lithuania...
  • In Trakai, Lithuania...
  • On the road in Poland...
  • In Automotodrom Brno, Czech Republic...
  • In Automotodrom Brno, Czech Republic...
  • In Trigrad Gorge, Bulgaria...
  • In Buzludzha Monument, Bulgaria...
  • Morocco...
  • Morocco...
  • Morocco...
  • Morocco...
  • My son Konstantinos
  • Falkirk, Scotland...
  • Biogradsko Jezero, Montenegro...
  • Fez, Morocco...
  • Rabat, Morocco...
  • Transfagarasan Pass, Romania...
  • Careterra Austral, Chile...
  • Unpacking my new baby...
  • Leonidio, Greece....
  • Transalpina Pass, Romania
  • Transalpina Pass, Romania
  • In Romania...
  • Riding...
  • Moldova...
  • In Evinos river reservoir, Greece...
  • Curving...
  • Montenegro...
  • Croatia...
  • Bosnia i Herzegovina...
  • Bosnia i Herzegovina...
  • In Graz, Austria...
  • Keeping notes of the trip, in Montenegro...
  • In Ljubljana, Slovenia...
  • In Bled lake, Slovenia...
  • On the road from Bled lake to Bohinj lake, Slovenia...
  • Crossing Nockalmstrasse, Austria...
  • In Bohinj lake, Slovenia...
  • Triglav National Park, Slovenia...
  • In Triglav National Park, Slovenia...
  • In Kaiser Franz Josef Hohe, Grossglockner, Austria...
  • Crossing Grossglockner Pass, Austria...
  • In Kaiser Franz Josef Hohe, Grossglockner, Austria...
  • In Benedikt, Slovenia...
  • Crossing Nockalmstrasse Pass, Austria...
  • Walking in Graz, Austria...
  • Crossing Nockalmstrasse Pass, Austria...
  • Crossing Nockalmstrasse Pass, Austria...
  • Crossing Nockalmstrasse Pass, Austria...
  • Heavy rain while crossing A1 Highway in Croatia...
  • Curving in MotoLeonidio Race...
  • In a Gas station in Serbia...
  • On the road...
  • On the road in Hungary...
  • On the road in Belarus...
  • In Minsk, Belarus...
  • In Russia...
  • Borders Belarus - Russia...
  • On the road in Russia...
  • Riding in Moscow, Russia...
  • In Red Square, Moscow, Russia...
  • In Red Square, Moscow, Russia...
  • On the road in Russia...
  • Crossing a bridge in Latvia...
  • On the road in Latvia...
  • On the road in Trakai, Lithuania...
  • On the road in Trakai, Lithuania...
  • In Trakai, Lithuania...
  • On the road in Poland...
  • In Automotodrom Brno, Czech Republic...
  • In Automotodrom Brno, Czech Republic...
  • In Trigrad Gorge, Bulgaria...
  • In Buzludzha Monument, Bulgaria...
  • On the road in Armenia...
  • Military Road - Georgia...
  • Silk Route - Armenia...
  • In Tabriz - Iran...
  • Caucasus Mountain - Georgia...
  • Military Road - Georgia...
  • Flame Towers - Baku (Azerbaijan)...
  • Genocide Memorial - Yerevan (Armenia)...
  • Kandovan Village - Iran...
  • Kazbegi - Georgia...
  • Military Road - Georgia...
  • Tatev Monastery - Armenia...
  • Iran...
  • Tbilisi - Georgia...
  • Yerevan - Armenia...
  • On the road in Azerbaijan...
Εκτύπωση

SouthEast Serbia (August 2017)

Γράφτηκε από τον/την Thanasis Vavaroutas. Posted in Ταξίδια

 

Ο πλήρης χάρτης...

 

Η διαδρομή στην Σερβία...

      Όχι μία, όχι δύο αλλά τρείς φορές ήρθα αντιμέτωπος με την “ζημιά” σε αυτό το ταξίδι... Τόσα χρόνια και τόσα χιλιόμετρα στην πλάτη μου, πρώτη φορά τόσες δύσκολες περιπτώσεις... Μία κοντά στο Kladovo της Σερβίας και άλλες δύο στην πόλη Orsova της Ρουμανίας...

     Άς πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή... Ένα από τα κοντινά μέρη που δεν είχα εξερευνήσει ήταν η Νότιο-Ανατολική Σερβία. Είχα περάσει πολλές φορές δυτικότερα, “ανεβαίνοντας κ κατεβαίνοντας” τον Ε75, αλλά και κάμποσες φορές είχα επισκεφτεί την Νίς... Ποτέ όμως δεν είχα πάει ανατολικότερα, κι έτσι ήταν κάτι που με τριβέλιζε στο πίσω μέρος του μυαλού μου... Είχα διαβάσει γιά τις Σιδηρές Πύλες (Iron Gates) στον Δούναβη, γιά λίμνες που βρίσκονται ‘‘φυτεμένες” σε καταπράσινα βουνά, για αμπελώνες που τροφοδοτούσαν με το υπέροχο κρασί τους, την Γαλλία και την Καλιφόρνια των ΗΠΑ σε εποχές που δεν είχαν παραγωγή λόγω φυσικών φαινομένων αλλά και για κάστρα που χρονολογούνται από την εποχή των Ρωμαϊκών λεγεώνων. Η ομορφιά του Δούναβη όμως είναι το αδιαμφισβήτητο κάλλος της περιοχής, το φυσικό σύνορο της Σεβίας με την Βουλγαρία και την Ρουμανία...

     Τι άλλο θέλει ενας μοτοταξιδιώτης? Ά! Κι ένα χαμηλό budget γιά το ταξίδι... Βασικό γιά την εποχή που ζούμε...

     Έκανε αρκετή ζέστη στην Ελλάδα τις τελευταίες μέρες του Ιούλη, και με την Έφη πιστεύαμε ότι στα βουνά της Σερβίας θα βρούμε λίγη δροσούλα... Την διαδρομή του ταξιδιού την είχα ετοιμάσει κανά δυό εβδομάδες πρίν την αναχώρηση, η μοτό ήταν έτοιμη από θέμα service και ελαστικών και το μόνο που μας έμενε ήταν να ετοιμάσουμε τα προσωπικά μας είδη... Πως γίνεται και οι γυναίκες (άν και έχουν την εμπειρία του ταξιδιού με μοτοσυκλέτα) να παίρνουν 10 αλλαξιές ρούχα παραπάνω απ’ ότι τους χρειάζεται, αποτελεί πάντα ένα μυστήριο που δεν έχει λυθεί από τους ειδήμονες!!! Η εσωτερική βαλίτσα της Έφης με λίγη δυσκολία χώρεσε μέσα στην πλαϊνή μεγάλη μεταλλική βαλίτσα της μοτό... Εγώ όπως πάντα βάζω τα πράγματά μου στην μικρή πλαϊνή όπου χωρούν και τα διάφορα απαραίτητα γιά την μοτό (κίτ επισκευής ελαστικών, ηλεκτρική τρόμπα, εργαλεία και διάφορα άλλα), αλλά και τα αδιάβροχα...

     Κάτι διαφορετικό που είχε αυτό το ταξίδι σε σχέση με τα προηγούμενά μου, ήταν ότι θα πηγαίναμε αρκετά χαλαρά, και το πραγματικό ταξίδι θα άρχιζε από την λίμνη Vlasina Rid στην Σερβία... Τις καθημερινές διαδρομές τις είχα σχεδιάσει να “παίζουν”ανάμεσα σε 200 και 300 χιλιόμετρα, σε δευτερεύοντες δρόμους όμως... Η πρώτη και η τελευταία μέρα του ταξιδιού θα είχε αρκετά χιλιόμετρα όπως πάντα...

     1η ημέρα Πάτρα – Surdulica (Serbia) 760 km

     Ξημερώματα της 29ης του Ιούλη, ημέρα Σάββατο ξεκινήσαμε από την Πάτρα. Το ρολόϊ της μοτό έδειχνε 4 το πρωί όταν περνούσαμε την γέφυρα ‘‘Χαρίλαος Τρικούπης” και πιάναμε την Ιονία Οδό. Πρίν λίγες ημέρες είχε παραδοθεί και το κομμάτι του Μενιδίου κι έτσι ήταν ευχής έργο που δεν θα περνούσαμε αυτό το σημείο της παλιάς Εθνικής οδού πλέον... Ο νεότευκτος δρόμος ήταν χάρμα! Φτάσαμε μετά την παράκαμψη της Άρτας κι από εκεί ξαναμπήκαμε στην παλιά Εθνική οδό αφού δεν είχε παραδοθεί ακόμη το κομμάτι του Τέροβου... Κοντά στις έξι, την ώρα που χάραζε, σταματήσαμε γιά ένα εσπρεσσάκι στο Stop & Go πρίν μπούμε στην Εγνατία οδό... Η Έφη βρήκε την ευκαιρία κι έριξε έναν υπνάκο γιά κανά τεταρτάκι αφού ακόμα νύσταζε... Το καφέ πλημμύρισε κάποια στιγμή από Σέρβους τουρίστες που έκανε στάση το λεωφορείο τους στον δρόμο τους γιά Λευκάδα όπου θα περνούσαν τις διακοπές τους. Τα αδέρφια μας! Ναί, οι Σέρβοι είναι αδέρφια μας! Διαπιστωμένο από πολλά ταξίδια μου στην Σερβία...

     Η Εγνατία οδός ‘‘βγήκε’’ γρήγορα και εύκολα και μετά τα διόδια των Μαλγάρων στρίψαμε αριστερά γιά τους Ευζώνους. Φτάσαμε στα σύνορα λίγο μετά τις εννιά το πρωί, και μετά από μία μικρή στάση ξεκινήσαμε γιά να μπούμε στα Σκόπια. Ο έλεγχος στα σύνορα, ρουτίνα, και συνεχίσαμε στον αυτοκινητόδρομο. Βρήκαμε αρκετή κίνηση γιατί ήταν ημέρες διακοπών, και αρκετοί ‘‘κατέβαιναν” πρός Ελλάδα ενώ αρκετοί εγκατέλειπαν την χώρα μας γιά να επιστρέψουν στις εστίες τους μετά το ολιγοήμερο όμορφο διάλειμμα της καθημερινότητάς τους, απολαμβάνοντας τις ακρογιαλιές της χώρας μας. Η θερμοκρασία είχε αρχίσει να ανεβαίνει και η καθυστέρηση στους συνοριακούς σταθμούς και στα διόδια του αυτοκινητόδρομου των Σκοπίων γινόταν κουραστική... το τίμημα των Σκοπιανών σταθμών διοδίων κόστιζε 1,5 ευρώ και μπορεί κάποιος να τα πληρώσει δίνοντας ένα πεντάευρο και να πάρει τα ρέστα σε ευρώ ή σε δηνάρια, ανάλογα τι επιθυμεί. Συνήθως πληρώνω σε δηνάρια που μου έχουν μείνει από προηγούμενα περάσματά μου από την γειτονική χώρα. Η Έφη αφού είχε πάρει τον υπνάκο της, ήταν ορεξάτη πλέον και άρχισε να “παίζει” με την φωτογραφική μηχανή και να αποθανατίζει το πέρασμά μας από τα Σκόπια... Με μιά συντηρητική οδήγηση, η διάσχιση της γείτονος χώρας διαρκεί κοντά στις δύο ώρες, αφού τα 180 χιλιόμετρα βγαίνουν εύκολα, απλώς χρειάζεται προσοχή γιά την αστυνόμευση... Κοντά στις μία το μεσημέρι ήμασταν στα σύνορα Σκοπίων – Σερβίας... Πάλι είχε μποτιλιάρισμα, αλλά όχι τόσο όσο στους προηγούμενους συνοριακούς σταθμούς...

     Αφού μπήκαμε στην Σερβία, σταματήσαμε στον πρώτο βενζινάδικο για ανεφοδιασμό και καφεδάκι... Εκεί μετά από λίγα λεπτά έφτασε και ο Μάριος με την φίλη του, πάνω σε μια BMW GS Adventure LC που είχε ξεκινήσει από την Καρδίτσα με προορισμό το Βόρειο Ακρωτήρι!!! Κουβεντιάσαμε την διαδρομή του ταξιδιού τους, του είπα κάποιες εμπειρίες μου από το ταξίδι μου στο Βόρειο Ακρωτήρι το μακρινό 2010... τι πρέπει να προσέξει και τι μπορεί να δεί. Τα παιδιά ήταν πολύ καλά πληροφορημένα και είχαν ετοιμάσει ένα υπέροχο ταξίδι και από ότι έβλεπα μέσω facebook αφού ήμασταν φίλοι κι εκεί, χάρηκαν κάθε χιλιόμετρο και όλα τους πήγαν τέλεια. Αυτά είναι!!! Αφού ανταλλάξαμε ευχές για τα ταξίδια μας, χαιρετηθήκαμε και τα παιδιά συνέχισαν γιά Βελιγράδι ενώ εμείς βγήκαμε από τον Ε75 στην έξοδο γιά Vladicin Han.

     Συνεχίσαμε πρός Surdulica όπου είχα κλείσει το κατάλυμά μας γιά την πρώτη μέρα. Μετά από περίπου από 10 χιλιόμετρα από την έξοδό μας από τον αυτοκινητόδρομο συναντήσαμε το Markov Konak Guest House. Ξεφορτώσαμε τα απαραίτητα και βολευτήκαμε στο δωμάτιό μας. Μετά από το απαραίτητο φρεσκάρισμα κι έναν σύντομο υπνάκο, γνωρίσαμε και την οικογένεια που είχε το κατάλυμα. Ο γιός της οικογένειας, ο Μάρκο ήταν και ο μόνος που γνώριζε Αγγλικά κι έτσι υπήρχε ο απαραίτητος δίαυλος επικοινωνίας. Ο ίδιος ήταν και μοτοσυκλετιστής κάτι που μας έφερε ακόμα πιό κοντά πέρα από την εθνικότητά μας. Ο Μάρκο μας υπέδειξε που θα μπορούσαμε να πάμε στην Surdulica για καφεδάκι. Φτάσαμε στο κέντρο της κωμόπολης των 12.000 περίπου κατοίκων. Αφήσαμε την μοτό στην αρχή του πεζόδρομου και περπατήσαμε προς το κέντρο. Απολαύσαμε το καφεδάκι μας και περιεργαστήκαμε τον ντόπιο πληθυσμό που είχε βγεί γιά την απογευματινή του βόλτα... Φτωχός κόσμος, με αρκετούς Ρομά να κυκλοφορούν ανάμεσά τους. Η κωμόπολη δεν είχε να επιδείξει κάτι αλλά ήταν αρκετά νοικοκυρεμένη και καθαρή. Πληρώσαμε λιγότερα από 1€ τον καφέ και αισθανθήκαμε την διαφορά της επαρχίας από τα αστικά κέντρα... Να πληρώνεις σε τέτοια τιμή τον καφέ, σε κάνει και αισθάνεσαι πλούσιος σε αυτή την εποχή που διανύουμε... Επιστρέψαμε στην βάση μας και καθίσαμε στο εστιατόριο όπου με την βοήθεια του Μάρκο παραγγείλαμε τι άλλο? Σέρβικες σπεσιαλιτέ... Πλεσκαβίτσα και Καρατζόρτζεβα... Ζήτησα από τον Μάρκο άν έχουν άϊβαρ να μας φέρουν και ο Μάρκο μου εξήγησε ότι δεν ήταν η εποχή του, και σερβίρεται συνήθως τον χειμώνα και την άνοιξη... Next time όπως λένε και στο χωριό μου! Κοιμηθήκαμε σαν πουλάκια και το επόμενο πρωί φορτώσαμε την μοτό, πήραμε το πρωινό μας, πληρώσαμε το ποσό των 20 €, ευχαριστήσαμε τους οικοδεσπότες μας και δώσαμε ραντεβόύ γιά κάποια επόμενη φορά που θα μας βγάλει ο δρόμος από εκεί...       

2η ημέρα    Surdulica – Vlasina Rid (Lake) – Stara Planina – Knjazevac (Serbia) 230 km

     Αφήσαμε πίσω μας το Markov Konak και κατευθυνθήκαμε και πάλι προς το κέντρο της Surdulica γιά ένα πρωϊνό καφεδάκι και γιά να περιεργαστούμε τον κόσμο και τις συνήθειές τους, εκείνο το Κυριακάτικο πρωϊνό... Απολαύσαμε την πρωϊνή δροσούλα και το καφεδάκι μας και λίγο αργότερα όταν ο ήλιος άρχισε να ανεβαίνει αρκετά και να μας προειδοποιεί γιά μιά αρκετά ζεστή μέρα, καβαλήσαμε την μοτό και ξεκινήσαμε γιά την λίμνη Vlasina Rid που ήταν και ο πρώτος στόχος του ταξιδιού μας... Διανύσαμε τα 20 χιλιόμετρα μέχρι την λίμνη στον 40 στην αρχή και μετά συνεχίσαμε στον 231 - μέσα από μία δασώδη έκταση όλα τα χιλιόμετρα - ο οποίος μας οδήγησε στις όχθες της λίμνης. Η λίμνη Vlasina Rid είναι μία από τις μεγαλύτερες στην Σερβία και δημιουργήθηκε από τους ποταμούς Vlasina και Vrla. Περιβάλλεται από βουνά και βρίσκεται σε υψόμετρο 1.200 μέτρων περίπου. Οι Σέρβοι είχαν κατακλύσει τις όχθες της λίμνης απολαμβάνοντας κάποιοι την Κυριακάτικη εξόρμησή τους και άλλοι τις καλοκαιρινές διακοπές τους! Το θέαμα ήταν πολύ όμορφο και το ταξίδι μας μόλις άρχιζε από ένα εκπληκτικό τοπίο!           Αφού περιδιαβήκαμε την λίμνη συνεχίσαμε στον 231 με κατεύθυνση την πόλη Pirot. Μία όμορφη διαδρομή μέσα από μία δασώδη έκταση μας κατέβασε από τα 1200 μέτρα υψόμετρο, όπου συναντήσαμε τον 39 που μέσα από μικρά χωριουδάκια και ποτάμια όπου οι ντόπιοι έπαιρναν το μπάνιο τους μας οδήγησε στο Pirot των 40.000 κατοίκων. Αναζητήσαμε την κεντρική πλατεία, και καθίσαμε κάτω από την σκιά ενός μεγάλου πλάτανου (και μιάς τέντας...) σε ένα από τα καφέ που υπήρχαν. Δίπλα καθόταν μιά παρέα Ελλήνων που μόλις άκουσαν την γλώσσα, μας έπιασαν την κουβέντα και ανταλλάξαμε εντυπώσεις γιά το μέρος. Δούλευαν στην κατασκευαστική εταιρεία του Άκτωρα και κατασκεύαζαν τον αυτοκινητόδρομο ο οποίος ξεκινάει από την Νίς περνάει από το Pirot και περνώντας τα σύνορα Σερβίας – Βουλγαρίας θα καταλήγει στην Σόφια. Είχε φτάσει μεσημεράκι κι έτσι παρήγγειλα μία μπύρα Nikšićko. Πάντα δοκιμάζουμε τα ντόπια προϊόντα!!! Είχε και αρκετή ζέστη πλέον (κοντά στους 38ο C), και ήταν αυτό που έπρεπε! Το αναψυκτικό της Έφης και την μπύρα μου τα κέρασαν οι συμπατριώτες μας, και αφού χαιρετηθήκαμε ανεβήκαμε στην μοτό και πήραμε τον δρόμο γιά το Εθνικό Πάρκο Stara Planina...

      Stara Planina στά Σέρβικα σημαίνει παλιό βουνό και είναι μία προέκταση των Καρπαθίων που χωρίζεται από αυτά, από τον Δούναβη. Το υψηλότερο σημείο του βρίσκεται στα 2.170 μέτρα υψόμετρο. Άρχισα λοιπόν να οδηγώ μέσα από στενούς δρόμους και κάποια χωμάτινα κομμάτια γιά να φτάσω στην λίμνη Zavojsko που κείτεται στις παρυφές του βουνού. Η φύση? Στα καλύτερά της!!! Στριφτεροί στενοί δρόμοι που περνούσαν μέσα από μία πυκνή δασώδη έκταση όπου αραιά και πού συναντούσαμε μικρά χωριουδάκια που μας έκαναν να αναρωτιόμαστε πως την βγάζουν εκεί τον χειμώνα... Στον δρόμο μας συναντήσαμε ένα δασώδες πλάτωμα με έναν καταρράκτη που μας τράβηκε την προσοχή αφού αρκετές παρέες Σέρβων την είχαν αράξει εκεί γιά πίκ νίκ... Χύτρες πάνω από αυτοσχέδιες εστίες φωτιάς ετοίμαζαν το μεσημεριανό γιά κάποιους... Κιβώτια με μπύρες μέσα στα ρυάκια με το δροσερό τρεχούμενο νερό πάγωναν έτοιμες γιά κατανάλωση όταν θα ερχόταν η ώρα τους... Τα πιτσιρίκια έτρεχαν γύρω γύρω και οι μεγάλοι απολάμβαναν την κουβέντα τους... Αράξαμε κι εμείς λίγο εκεί γιά να ξεκλέψουμε λίγο από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα... Ένα πολύ ευχάριστο διάλειμα μπορώ να πώ! Άν και οι διαδρομές μας ήταν βουνίσιες δεν βρίσκαμε την δροσιά που συνήθως υπόσχεται το υψόμετρο... Ελπίζαμε πως στα βουνά της Σερβίας θα βρίσκαμε την δροσιά που θα μας έκανε να ξεχάσουμε τα 38άρια και τα 39άρια που χτύπαγε ο υδράργυρος γιά αρκετές μέρες στην Ελλάδα... αλλά του κάκου! Ζέστη κι εκεί!

     Ρουφήξαμε τις στιγμές και συνεχίσαμε ακολουθώντας τον 221 πρός το Knjazevac... Φτάσαμε το απογευματάκι και αρχίσαμε να ψάχνουμε γιά το κατάλυμα της ημέρας. Καταλήξαμε τελικά στο ξενοδοχείο Timok, το οποίο φάνταζε σαν ένα κατάλοιπο της κομμουνιστικής εποχής με εμφανή την προσπάθεια γιά ανακαίνιση και αναμόρφωση... Οι υπάλληλοι στην ρεσεψιόν κατά την διάρκεια του check in μας ζήτησαν πέρα από το διαβατήριο κι ένα χαρτί που έδιναν παλιά στον επισκέπτη κατά την είσοδό του στην χώρα, κάτι που έζησα κατά το ταξίδι μου πέρυσι στην Λευκορωσία και στην Ρωσία... Πήρε κάμποσο χρόνο να τους δώσω να καταλάβουν ότι δεν ισχύει πιά αυτό... Κυριακή απόγευμα λοιπόν και στην αίθουσα εκδηλώσεων το ξενοδοχείο φιλοξενούσε έναν γάμο. Η μουσική στο τέρμα, ο κόσμος καλοντυμένος όπως αρμόζει γιά την περίσταση και το κέφι στο απώγειό του.

     Αφού τακτοποιηθήκαμε στο δωμάτιό μας βγήκαμε στην πόλη γιά να φάμε κάτι αφού είχε φτάσει αργά το απόγευμα και ήμασταν νηστικοί... Δυσκολευτήκαμε πάρα πολύ και στο τέλος καταλήξαμε σε μιά ταβέρνα όπου είχε μιά εκδήλωση, γιά την συμπλήρωση 1 έτους ενός μωρού, γεγονός που το γιορτάζουν οι Σέρβοι με κάθε μεγαλοπρέπεια! Όλοι καλοντυμένοι, και στην αρχή συμπεράναμε πως ήταν τραπέζι βάπτισης μέχρι που η σερβιτόρα μας εξήγησε...

     Το Knjazevac, μία μικρή πόλη 30.000 κατοίκων περίπου, το διασχίζει ο ποταμός Timok και η πεζοδρομημένη πλευρά του με τα καφέ αποτελεί πόλο έλξης γιά τους ντόπιους. Η νεολαία ξεχώριζε μπορώ να πώ! Δεν υπάρχει υπογεννητικότητα όπως στην Ελλάδα. Απολαύσαμε τον καφέ μας σε ένα από τα καφέ και επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο μας γιά να ξεκουραστούμε και να είμαστε έτοιμοι γιά την επόμενη μέρα. Το γλέντι στην σάλα του ξενοδοχείου, καλά κρατούσε και τελείωσε λίγο πρίν ανατείλει ο ήλιος... Το Timok ήταν το πιό ακριβό ξενοδοχείο του ταξιδιού. Πληρώσαμε 28 € και θεωρώ ότι δώσαμε πολλά...

     3η ημέρα      Knjazevac – Resavska Pecina – Kucaj Pass – Bor (Serbia) 220 km

     Αφού πήραμε το πρωϊνό μας στο ξενοδοχείο και ζοριστήκαμε να κάνουμε check out γιατί ήταν ένας υπάλληλος που κάλυπτε όλες τις θέσεις (ρεσεψιονίστ – σερβιτόρος –μπάρ κλπ...), φορτώσαμε την μοτό και πήγαμε σε ένα από τα καφέ δίπλα από το ποτάμι γιά να γουστάρουμε... Χαλαρά λοιπόν... Κατά τις 11 ανεβήκαμε στην μοτό και ξεκινήσαμε την μέρα μας!

     Ακολουθήσαμε τον 217 πρός Sokobanja, ένας στενός δρόμος που μέσα από κάμποσες ρούγες μας έβγαλε στο χωριό Sokobanja. Σε αυτή την διαδρομή ήμασταν μόνο εμείς και μερικοί ντόπιοι πεζοί ή με τρακτέρ που πήγαιναν στις δουλειές τους. Μιά απόσταση 38 χιλιομέτρων που το τιμόνι στα χέρια μου έμοιαζε με κομπρεσέρ! Ήταν τόσες οι λακούβες που είχαν μπαλωθεί και άλλα τόσα τα επιθέματα που είχαν τοποθετηθεί πάνω από τα παλιά επιθέματα που η μοτό χόρευε. Εκεί μάλλον τεστάρισα και τα μπροστινά καλάμια που ακόμα δεν είχα πάει στην αντιπροσωπεία γιά την ανάκληση που είχε γίνει στα καλάμια των GS...      Μετά την Sokobanja πήραμε διαδοχικά τον 218, 421, 36, 255, 390 και 160 που μας οδήγησε στην Resavska Pesina , ένα από τα πιό παλιά σπήλαια που έχουν εξερευνηθεί στην Σερβία. Εκτιμάται ότι η ηλικία του είναι 80 εκατομμυρίων ετών και είναι από τα πιό επισκέψιμα στην Σερβία. Είχα επισκεφτεί στο παρελθόν και το σπήλαιο του Διρού αλλά και το σπήλαιο του Περάματος στα Ιωάννινα κι έτσι περίμενα να δώ κάτι μάλλον μικρότερης αξίας. Όμορφο ήταν και αξίζει να το επισκεφτεί κάποιος άν βρεθεί στην περιοχή. Το εισιτήριο εισόδου κόστισε 300 Σέρβικα Δηνάρια δηλαδή 2,50 € περίπου.

     Κοντά στο σπήλαιο ήταν και ο καταρράκτης Veliki Buk κοντά στο Lisine και πήραμε τον δρόμο προς τα εκεί... Μιά απόσταση 13 χιλιομέτρων. Όλες οι διαδρομές στην συγκεκριμένη περιοχή ήταν απλά υπέροχες!!! Μέσα από στενούς δρόμους που σαν φίδια περνούσαν ανάμεσα από δασώδεις εκτάσεις και μεγάλες καλλιεργημένες περιοχές! Η χαρά του μοτοσυκλετιστή! ΤΕΛΕΙΑ!!!   

     Χωθήκαμε σε έναν χωματόδρομο που μας έβγαλε κοντά στον καταρράκτη αλλά και στο πάρκινγκ μιάς ωραιότατης ταβέρνας... Η θερμοκρασία ‘‘έπαιζε’’ γύρω από τους 38ο C και η ώρα είχε φτάσει 5 και οι κοιλιές μας διαμαρτύρονταν έντονα... Αράξαμε λοιπόν κανονικά στην ταβέρνα και απολαύσαμε τις νοστιμιές της Σέρβικης κουζίνας συνοδεία ντόπιας μπύρας βέβαια... LAV αυτή την φορά...

     Είχε φτάσει 6 η ώρα όταν ξεκινήσαμε και είχαμε κάμποσο δρόμο ακόμα μέχρι το Bor... 72 χιλιόμετρα απόσταση και είχαμε να κάνουμε και το Kucaj Pass... Πήραμε τον 389 που θα μας έβγαζε και στο Bor όπου θα διανυκτερεύαμε. Ο δρόμος στενός με αρκετά μπαλώματα σε αρκετά σημεία, μέσα από μιά πολύ όμορφη διαδρομή, μας έβγαλε στο Kucaj όπου δεν υπήρχαν ψηλά βουνά αλλά όλη η έκταση καλυπτόταν από ένα πυκνό δάσος. Ο δρόμος γεμάτος στροφιλίκια και η μοτό δεν χόρταινε να πλαγιάζει στις στροφές και ο κινητήρας να γουργουρίζει με ευχαρίστηση. Μέχρι το Bor η διαδρομή ήταν καταπληκτική και άκρως μοτοσυκλετιστική, άν μπορούσα να την χαρακτηρίσω έτσι... Λίγα χιλιόμετρα πρίν μπούμε στο Bor βρήκαμε στα αριστερά μας την λίμνη Borsko, που συνέθετε με το τοπίο που την περιέβαλε ένα πολύ όμορφο σύνολο. Οι κάτοικοι του Bor απολάμβαναν εκεί το μπάνιο τους, και κατά μήκος της ακτής υπήρχαν ξενοδοχεία γεγονός που δείχνει ότι το μέρος είχε και εσωτερικό τουρισμό. Κάναμε μία στάση εκεί άν και απείχαμε μόλις 15 χιλιόμετρα από την πόλη γιατί είχαμε σκάσει από την δίψα και η αφυδάτωση δεν αποτελεί καλό σύμβουλο όταν οδηγείς... Εννοείται ότι το μπουκαλάκι με το ανθρακούχο νεράκι μου το στέγνωσα...

     Τελικά μπήκαμε στο Bor κατά τις οκτώμιση το βράδυ. Βρήκαμε πολύ εύκολα κοντά στην είσοδο της πόλης το κατάλυμά μας, το οποίο κόστισε 22 € και ήταν άψογο! Στα καταλύματα που ψάχνουμε γιά να νοικιάσουμε στα ταξίδια μας, προσπαθούμε να βρούμε κάποια που θα έχουν και Wi-Fi, γιά να είμαστε και λίγο δικτυωμένοι και να είμαστε ενήμεροι και γιά τον καιρό αλλά και γιά τα υπόλοιπα... Άψογο το κατάλυμα λοιπόν το οποίο διέθετε και κλειστό parking γιά την μοτό!

     Αφήσαμε τα πράγματά μας στο δωμάτιο, φρεσκαριστήκαμε και καβαλήσαμε την μοτό γιά να πάμε στο κέντρο. Το Bor, μιά πόλη 130.000 κατοίκων έχει τα μεγαλύτερα ορυχεία χαλκού στην Ευρώπη και οι εξορύξεις πρωτοξεκίνησαν το 1904!!! Είχα βάλει το GPS να μας οδηγήσει στο κέντρο της πόλης. Όταν φτάσαμε, είδαμε αστυνομικούς να έχουν αποκλείσει την κεντρική λεωφόρο στην οποία βόλταραν πεζοί. Μάθαμε ότι τις απογευματινές ώρες η κεντρική λεωφόρος της πόλης δίνεται στους κατοίκους της και όχι στα αυτοκίνητά τους. Πάρκαρα την μοτό, έβαλα και την κλειδαριά στο δισκόφρενο γιά πάν ενδεχόμενο και κάναμε κι εμείς την βόλτα μας στην πόλη κινούμενοι μέσα σε αυτό το ποτάμι των ντόπιων. Κι εδώ μας κίνησε την προσοχή η έντονη -πληθυσμιακά- παρουσία της νεολαίας. Πέρα από τους έφηβους έβλεπες οικογένειες με αρκετά παιδιά και μωρά στα καρότσια τους, να βολτάρουν. Κι εκεί σκέφτηκα γιά ακόμη μία φορά ότι γερνάει η Ελλάδα μας γμτ...

     Αφού πήραμε ένα ελαφρό βραδινό (dinner το λένε στο χωριό μου...), πήγα να πάρω την μοτό γιά να γυρίσουμε στο δωμάτιό μας. Φόρεσα το κράνος, ανέβηκα πάνω, την έβαλα μπροστά και καθώς πήγα να ξεκινήσω μου διπλώνει αριστερά και βρίσκομαι κάτω με την μοτό να έχει ακουμπήσει από την αριστερή της μεριά στο έδαφος, και το αριστερό μαρσπιέ του οδηγού να έχει πέσει όλο πάνω στο μεγάλο δάχτυλο του αριστερού ποδιού μου. Σαν να με έσφαξαν εκείνη την στιγμή! Δεν έδωσα καμία σημασία στον κόσμο που περνούσε καθώς θα είχα γίνει θέαμα... Έσβησα άμεσα την μοτό, ξεμπλοκάρισα το πόδι μου και αφού σηκώθηκα, σήκωσα και την μοτό που δεν είχε πάθει σχεδόν τίποτα. Κάτι αμυχές στα κάγκελα του κινητήρα και στην αριστερή χούφτα... Ευτυχώς που φόραγα τα Salomon παπούτσια μου, αλλιώς θα πάθαινα μεγαλύτερη ζημιά στο δάχτυλό μου... Έβγαλα την κλειδαριά από το δεξιό δισκόφρενο και ξεκινήσαμε γιά το δωμάτιο. Την κλειδαριά την βάζω πάντα στο δεξιό δισκόφρενο γιατί στο αριστερό είναι προσαρμοσμένος ο αισθητήρας του ABS και σε μιά τέτοια περίπτωση όπως αυτή που μου έτυχε οι απώλειες θα ήταν σοβαρές...

     Γυρίσαμε στο δωμάτιο λοιπόν με πρώτη προτεραιότητα να δούμε την κατάσταση του δαχτύλου μου... Εκείνο που με απασχολούσε ήταν ότι το επόμενο πρωϊνό θα έπρεπε να φορέσω τις μπότες... Το νύχι είχε αρχίσει ήδη να μαυρίζει και το μαλακό πάνω μέρος του δάχτυλου είχε το θέμα του. Επίσης διαπίστωσα ότι είχα χτυπήσει και λίγο στο κουτουπιέ... Η Έφη ανέλαβε την θεραπεία express και κοιμήθηκα με την ευχή να είμαι καλύτερα το πρωί...

   4η ημέρα  Bor – Negotin Wine Route (Serbia) - Decabalus Statue – Drobeta (Romania) 245 km

     Καί βέβαια το πρωί παρ’ όλο τον πόνο φόρεσα τις μπότες μου! Η μέρα περιελάμβανε μία ξεχωριστή διαδρομή, τον δρόμο του κρασιού στο Negotin...

     Αφού ετοιμαστήκαμε, καβαλήσαμε την μοτό και πήγαμε μέχρι το κέντρο γιά πρωινό καφεδάκι... Κατά τις 10 φεύγαμε από το Bor... Η Έφη είχε εντυπωσιαστεί από τα τεράστια φορτηγά που χρησιμοποιούνται στα ορυχεία, και αποτελούσαν έκθεμα στην είσοδο της πόλης μαζί με τα τεράστια ελαστικά και ήθελε να τραβήξει τις φωτό της πρίν φύγουμε... Πήραμε στην αρχή τον 37 πρός το Zajecar, μιά χαρά επαρχιακός δρόμος και μετά τον 35 ο οποίος ήταν ένα στενό δρομάκι που μας πέρασε από μεγάλες καλλιεργημένες εκτάσεις (καλαμπόκια και ηλιοτρόπια ως επί το πλείστον) και από κάμποσες δασικές περιοχές. Όμορφη διαδρομή, κάτω από έναν γαλάζιο ουρανό και μπόλικη ζέστη πάλι... Στην συνέχεια ακολουθήσαμε τον 398 ως ένα σημείο και μετά τον 169 που μας έβγαλε στο πρώτο κρασοχώρι, στο Rajac. Μέσα από έναν πολύ στενό δρόμο σκεπασμένο από τα δέντρα που τον περιέβαλαν ανεβήκαμε τον λόφο όπου βρίσκονταν τα κελάρια με το κρασί. Το μέρος που αποκαλύφτηκε μπροστά μας ήταν άκρως εντυπωσιακό. Μιά μικρή Πολιτεία γεμάτη διάσπαρτα πετρόχτιστα κελάρια που μέσα τους φιλοξενούσαν τα βαρέλια με το κρασί! Μεθυσμένη Πολιτεία! Αναζητήσαμε την ρεσεψιόν αλλά δεν στάθηκε δυνατόν να βρούμε κάτι τέτοιο και καταλήξαμε σε ένα κελάρι όπου ήταν γιά το προσωπικό. Μπήκαμε μέσα και μας υποδέχθηκε μία κυρία η οποία όμως δεν ήξερε γρί Αγγλικά... Συνεννοηθήκαμε με την γνωστή μέθοδο της παντομίμας, μας έβαλε και δοκιμάσαμε ένα θεσπέσιο κρασί που διέγειρε αφάνταστα τους ουρανίσκους μας κι ενώ απολαμβάναμε το νέκταρ, στην παρέα μας προστέθηκε ένα τυφλό παληκάρι, κοντά στα 30 με 35 ο οποίος όπως μας είπε ήταν μουσικός και είχε επισκεφτεί αρκετές φορές την Ελλάδα. Μιλήσαμε γιά το πόσο δεμένοι είναι οι λαοί μας και αφού μιλήσαμε και γιά διάφορα άλλα θέματα τους αποχαιρετίσαμε και κατηφορίσαμε τον λόφο γιά να πάμε στο επόμενο κρασοχώρι...

     Πήραμε λοιπόν τον δρόμο γιά το Smedovac που ήταν το παραδίπλα χωριουδάκι... Ο δρόμος περνούσε ανάμεσα από αμπελώνες και καθώς είχαμε μπεί στον Αύγουστο, οι χωρικοί πλέον ετοιμαζόντουσαν γιά τον τρύγο... Πήραμε την ανηφόρα και πάλι και αφού περάσαμε το χωριό, ακολουθήσαμε τις ταμπέλες που έδειχναν πρός τα που είναι το οινοποιείο. Προσπεράσαμε το χωριό και βρεθήκαμε και πάλι σε έναν χώρο γεμάτο κελάρια (κάμποσα από αυτά με ξυλόγλυπτες πόρτες...), παλιά βαρέλια να διακοσμούν τους εξωτερικούς χώρους... Διονυσιακή ατμόσφαιρα! Δεν βρήκαμε ψυχή ζώσα στους χώρους κι έτσι την αράξαμε σε ένα παγκάκι, έξω από ένα κελάρι που είχε σκιά και δροσιά και απολαύσαμε ένα σνάκ που είχε φροντίσει η Έφη να έχουμε μαζί μας γιά την μέρα... Ένα θέμα ήταν με τις σφήκες που μας παρενοχλούσαν, αλλά αυτό δεν μας εμπόδισε να χαρούμε την στιγμή! Γεμίσαμε τις μπαταρίες του μυαλού και της ψυχής και κατηφορίσαμε πρός το Νegotin πλέον γιατί είχε αρκετά χιλιόμετρα η μέρα μπροστά μας και η ώρα είχε φτάσει κοντά μία το μεσημέρι...

     Μετά από λίγη ώρα και 20 χιλιόμετρα δρόμο φτάσαμε στο Negotin και κάναμε μία στάση γιά καφεδάκι. Ξεκουραστήκαμε λίγο, πήραμε μιά ανάσα από την ζέστη (πάλι το θερμόμετρο έπαιζε κοντά στους 38 με 39ο C) και ξεκινήσαμε με κατεύθυνση το Kladovo που είναι κοντά στην γέφυρα πάνω από τον Δούναβη που ενώνει την Σερβία με την Ρουμανία κι εκεί είναι ο συνοριακός σταθμός. Σταματήσαμε στο Kladovo γιά να αγοράσουμε νεράκι του Θεού και να σβήσουμε την δίψα μας και συνεχίσαμε γιά τα σύνορα. Θα περνάγαμε απέναντι στην Ρουμανία να επισκεφτούμε το άγαλμα του Δεκάβαλου (Decebalus) που ήταν σχεδόν απέναντι από εκεί που είμασταν και θα ξαναμπαίναμε Σερβία γιά να συνεχίσουμε την πορεία μας βόρεια, παράλληλα με τις όχθες του Δούναβη. Μετά το Kladovo λοιπόν αρχίσαμε να πηγαίνουμε παράλληλα με τον μεγαλοπρεπή Δούναβη... Λίγο πρίν στρίψουμε γιά να πάμε πρός την γέφυρα, σε μιά μεγάλη ευθεία, μπροστά μας ήταν ένα λευκό VW Passat και αφού δεν ερχόταν άλλο όχημα από την αντίθετη κατεύθυνση βγήκα στην αριστερή λωρίδα γιά να το προσπεράσω και την ώρα που ήμουν κάμποσα μέτρα πίσω του κόρναρα γιά να με έχει υπ’ όψιν του, αλλά παρ’ όλη την προειδοποίηση το αυτοκίνητο άρχισε να του φεύγει αριστερά και στο παρατσάκ γλιτώσαμε το χτύπημα και την κατάληξή μας τουλάχιστον στο χαντάκι...

     Αφού πήραμε την λαχτάρα μας κι εμείς και ο τύπος με το αυτοκίνητο περάσαμε τον έλεγχο στον συνοριακό σταθμό και μπήκαμε Ρουμανία. Το άγαλμα βρίσκεται βόρεια της πόλης Orsova, γύρω στα 35 χιλιόμετρα από τα σύνορα που περάσαμε. Και πάλι οδηγούσα με τον Δούναβη στα αριστερά μου και το θέαμα ήταν τουλάχιστον σαγηνευτικό. Αφού περάσαμε την Orsova μετά από λιγότερο από μισή ώρα πορεία, βρεθήκαμε στο άγαλμα... Το κεφάλι του Decebalus έχει σκαλιστεί πάνω στον βράχο και γιά την ιστορία ο προαναφερόμενος ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της περιοχής Dacia (της σημερινής Ρουμανίας) κατά τον 1ο και 2ο αιώνα μ.Χ. και είχε πολεμήσει κατά της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το μνημείο έχει 40 μέτρα ύψος και είναι σκαλισμένο στην πλαγιά ενός βράχου στις Σιδηρές Πύλες ( Iron Gates), στις όχθες του Δούναβη. Είναι το ψηλότερο βραχώδες γλυπτό στην Ευρώπη... Προσπαθήσαμε να βγάλουμε κάποιες φωτόγραφίες άν και είχαμε εκείνη την ώρα κόντρα τον ήλιο...

     Αφού το είδαμε κι αυτό, αποφασίσαμε να περάσουμε την νύχτα μας στην Ρουμανία και το επόμενο πρωϊνό να ξαναμπούμε στην Σερβία και να συνεχίσουμε την πορεία μας βόρεια... Έτσι διαλέξαμε να πάμε στην πόλη Drobeta – Turnu Severin, κοντά στα 50 χιλιόμετρα νοτιότερα από το μνημείο του Decebalus. Φτάσαμε εκεί κατά το σούρουπο και είχε ακόμη αρκετή ζέστη και υγρασία γιατί η πόλη είναι στις όχθες του Δούναβη. Βρήκαμε ένα ξενοδοχείο το οποίο μας κόστισε 18 €, αλλά ήταν η χειρότερη επιλογή μας σε όλο το ταξίδι... Δεν πειράζει, τι να κάνουμε, τυχαίνουν κι αυτά. Κάτι να έχουμε να λέμε...

      Η Drobeta – Turnu Severin, μία πόλη 100.000 κατοίκων, βρίσκεται νότια από τις Σιδηρές Πύλες, δίπλα από τον Δούναβη. Αφού αφήσαμε τα πράγματά μας στο ξενοδοχείο και φρεσκαριστήκαμε καβαλήσαμε την μοτό και πήγαμε να ανακαλύψουμε το κέντρο της πόλης και να πιούμε κατ’ αρχάς ένα καφεδάκι... Τελικά καταλήξαμε σε μιά ωραία πλατεία – πάρκο που λέγεται Tudor Vladimirescu και ήπιαμε έναν καφέ της προκοπής γιατί είχαμε κάμποσες μέρες να πιούμε καλό καφέ...

     Όσο την γυρίσαμε με την μοτό την πόλη δεν μπορώ να πώ ότι με εντυπωσίασε ώς πόλη και δεν θα ήταν επιλογή μου να ξαναπάω...

     5η ημέρα       Drobeta (Romania) – Djerdap National Park - Pozarevac (Serbia) 185 km

     Αφού ξημέρωσε η μέρα του Θεού, μαζέψαμε τα πράγματά μας, φορτώσαμε την μοτό και ξαναπήγαμε στο κέντρο της πόλης να πιούμε το καφεδάκι μας. Ξαναπήγαμε στο ίδιο καφέ, ήπιαμε άλλον έναν καλό καφέ και η μέρα μας ξεκίνησε όμορφα. Φύγαμε λοιπόν γιά τον συνοριακό σταθμό που περάσαμε την προηγούμενη μέρα γιά να ξαναμπούμε στην Σερβία, ο οποίος απείχε μόλις 15 χιλιόμετρα. Περάσαμε και πάλι στην Σερβία λοιπόν και κινηθήκαμε βόρεια (ακολουθώντας τον 34), στο Djerdap National Park, το οποίο απλώνεται στην Σέρβικη όχθη του Δούναβη, γιά περίπου 100 χιλιόμετρα! Είναι το μεγαλύτερο Εθνικό Πάρκο της Σερβίας και είναι το μέρος όπου βρίσκεται και το πιό βαθύ σημείο του Δούναβη αλλά και το πιό στενό, μόλις 150 μέτρα! Δεν χόρταιναν τα ματάκια μας σε αυτήν την όμορφη διαδρομή! Το Djerdap αριστερά και ο Δούναβης δεξιά μας! Ταξιδεύαμε δίπλα από τις Σιδηρές Πύλες, μιά σειρά φαραγγιών στα σύνορα Σερβίας και Ρουμανίας, συνολικού μήκους 134 χιλιομέτρων!!! Στην διαδρομή δεν είδαμε πολλές μοτοσυκλέτες παρά μία παρέα μόνο ενθουσιασμένων Ιταλών που πήγαιναν κι αυτοί βόρεια.

     Φτάσαμε στο μεσαιωνικό κάστρο Golubac που ήταν πάνω στην διαδρομή μας. Γιά την ακρίβεια, περάσαμε από κάτω του, αφού έχει σκαφτεί τούνελ κάτω από τον βράχο που βρίσκεται το κάστρο γιά να συνεχίσει ο δρόμος! Σταματήσαμε και γιά ένα καφεδάκι δίπλα από το ποτάμι, γιά να απολαύσουμε την θέα...

      Το βράδυ θα μέναμε στο Pozarevac, μία κωμόπολη 50.000 κατοίκων περίπου όπου θα συναντιόμαστε με τους Σέρβους φίλους μας Ernest και Jelena (από το Ζrenjanin) αλλά και τον φίλο μας τον Adrian ο οποίος θα ερχόταν από την Braila της Ρουμανίας γιά να συνεχίσουμε όλοι μαζί το ταξίδι... Φτάσαμε στον προορισμό μας κατά τις δύο το μεσημέρι, αλλά κάτι η ζέστη, κάτι η κούραση από το χθεσινό ψιλοάθλιο ξενοδοχείο, μας έκανε να πέσουμε ξεροί στο κρεβάτι με το A/C να δημιουργεί τις κατάλληλες προυποθέσεις γιά ραστώνη... Αυτή η ραστώνη λοιπόν δεν μας άφησε να επισκεφτούμε τον αρχαιολογικό χώρο του Viminacium, που βρίσκεται κοντά στο χωριό Kostolac. Το Viminacium ήταν η πρωτεύουσα της περιοχής την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και στον χώρο έχουν ανακαλυφθεί και εκτεθεί πάρα πολλά ευρήματα της εποχής εκείνης, όπως τάφοι, σαρκοφάγοι, αγάλματα, κεραμικά κ.α. Όμως όπως λέμε, σε κάθε ταξίδι αφήνουμε κάτι γιά την επόμενη φορά!

     Αφού ήρθαν στα ίσα τους τα κορμιά μας, ανεβήκαμε στην μοτό και πήγαμε πρός το κέντρο να πιούμε πρωτίστως ένα καφεδάκι... Αφού ήπιαμε το καφεδάκι μας, σουλατσάραμε στον κεντρικό πεζόδρομο και στους τριγύρω δρόμους γιά να δούμε την πόλη... Μία φτωχή πόλη, με αξιοπρεπείς ανθρώπους και αρκετή νεολαία... κι εδώ! Το βράδυ είχε μάτς... κι έτσι την αράξαμε σε μιά καφετέρια γιά να δούμε τον Ολυμπιακό να παίζει στο Στάδιο Καραϊσκακης, κόντρα στην Παρτίζαν! Όλοι αδέρφια λοιπόν, αλλά δεν εκδηλώθηκα όταν μπήκαν τα γκόλ του Ολυμπιακού γιά να μην δοκιμάσω την αδελφοσύνη μας με τους Σέρβους... Γιά την ιστορία, το μάτς ήρθε 2-2 αλλά την πρόκριση την πήρε ο Ολυμπιακός αφού είχε κερδίσει το πρώτο μάτς στο Βελιγράδι...

     Το ξενοδοχείο μας, το Βoem, ήταν ένα πολύ καλό κατάλυμα 3*, το οποίο μας κόστισε 22€ και το εστιατόριό του ήταν χάρμα!!! Τα πιάτα του ήταν τέλεια και ο σερβιτόρος είχε επισκεφτεί αρκετές φορές την Ελλάδα και ετοιμαζόταν γιά το επόμενο ταξίδι του γιά διακοπές με στόχο να καταλύσει σε κάποιο από τα νησιά του Αιγαίου. Στο ξενοδοχείο βρήκαμε και δύο ζευγάρια Ελλήνων που επισκεπτόντουσαν την περιοχή κάνοντας διακοπές με τα αυτοκίνητά τους. Λίγο θορυβώδεις οι Έλληνες στο εξωτερικό, έκαναν διακριτή την παρουσία τους στους χώρους του ξενοδοχείου...

     6η ημέρα        Pozarevac (Serbia) – Craiova 330 km

     Ήπιαμε το καφεδάκι μας χαλαρά, πήραμε το πρωϊνό μας και ξεκινήσαμε να βρούμε τους Σέρβους φίλους μας... Δώσαμε ραντεβού λοιπόν στην Banatska Palanka, 30 χιλιόμετρα μακριά από το Pozarevac. Πήραμε τον 372 που μας έβγαλε στο Ram γιά να περάσουμε με φέρυ τον Δούναβη και να βγούμε στην Banatska Palanka. Το αντίτιμο 5 €... Απολαύσαμε την μικρή αυτή κρουαζιέρα στον Δούναβη και ταυτόχρονα πιάσαμε ψιλοκουβεντούλα με τους επιβάτες των άλλων δύο αυτοκινήτων που επέβαιναν στο φέρρυ – παντόφλα. Σχεδόν όλοι είχαν κάποια σχέση με την Ελλάδα και χάρηκαν γιά την εκεί παρουσία μας!

     Η κρουαζιέρα μας κράτησε 15 με 20 λεπτά μέχρι να αποβιβαστούμε στην Banatska Palanka. Οι φίλοι μας περίμεναν στην προβλήτα και αφού χαιρετηθήκαμε θερμά, μας πήγαν σε παρακείμενο καφέ – ταβέρνα όπου μας περίμεναν άλλοι 3 Σέρβοι φίλοι τους από το Βελιγράδι που ταξίδευαν παρέα. Άν και δεν είχε φτάσει μεσημέρι ακόμα, ήπιαμε μία μπυρίτσα μαζί τους - γιά την γνωριμία – και συζητήσαμε διάφορα μοτοσυκλετιστικά και ετοιμαστήκαμε να ξεκινήσουμε γιά Κραϊόβα... Πήραμε τον δρόμο πρός Bela Crkva και από εκεί πρός τον συνοριακό σταθμό του Kaluderovo γιά να μπούμε Ρουμανία. Αφού περάσαμε τα διαδικαστικά, κινηθήκαμε στον DN57, και τραβήξαμε νότια τούτη την φορά, αφού το ταξίδι μας είχε φτάσει στο βορειότερο σημείο του και από εκεί άρχιζε η κατάβαση... Ο DN57 λοιπόν, είναι ο δρόμος που μας κατέβασε μέχρι την Drobeta που είχαμε μείνει δύο βράδια πρίν... Αυτή την φορά οδήγησα δίπλα από τον Δούναβη από την απέναντι μεριά... Τέλειο! Τον ανεβήκαμε από Σερβία και τον κατεβήκαμε από Ρουμανία, έτσι γιά να έχουμε ολοκληρωμένη άποψη! Η διαδρομή ήταν τέλεια και από την Ρουμάνικη πλευρά του Δούναβη! Η ζέστη αρκετή, και οι στάσεις γιά καφέ και νερό απαραίτητες! Περάσαμε και πάλι από το άγαλμα του Decebalus, από την Orsova και από την Drobeta. Κάπου εκεί αφήσαμε τον Δούναβη (γιά την στιγμή) και συνεχίσαμε στον Ε70 γιά την Craiova, η οποία απείχε άλλα 110 χιλιόμετρα. Η διαδρομή αυτή δεν είχε κάτι αξιόλογο να επιδείξει... Φτάσαμε στην Craiova κατά τις έξι το απόγευμα με την θερμοκρασία να έχει χτυπήσει κόκκινα και να παίζει 39 με 40ο C!!!

     Το ξενοδοχείο μας το είχα κλείσει πρίν φύγουμε από Ελλάδα κι εκεί είχε κλείσει και ο Ernest με την υπόλοιπη παρέα. Στο Hotel Euphoria λοιπόν, είχα κάνει κράτηση για δύο βράδια πρός 23€ το βράδυ... Το κατάλυμα ήταν αρκετά μεγάλο, με εσωτερικό φυλασσόμενο χώρο στάθμευσης γιά τις μοτό (αυλή) και αρκετά καθαρό! Best value for money που λένε και στο χωριό μου! Εκεί μας περίμενε ο φίλος μου ο Άντριαν ο οποίος είχε έρθει με την μοτό του. Την προηγούμενη ημέρα είχε ταξιδέψει από την Braila, μπήκε Βουλγαρία κι από εκεί πήγε να περάσει τα σύνορα Βουλγαρίας – Σερβίας αλλά οι Σέρβοι δεν τον άφησαν με την επίδειξη ταυτότητας να μπεί στην Σερβία και τον γύρισαν πίσω, κι έτσι αντί να έρθει την προηγούμενη μέρα στο Pozarevac που είχαμε δώσει ραντεβού, πήγε κατ’ ευθείαν στην Craiova και μας περίμενε... Η Ρουμανία όπως και η Ελλάδα ανήκουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση και θα μπορούσε με την χρήση ταυτότητας να περάσει, όπως περνούν και πολλοί Έλληνες... Κι όμως, δεν πέρασε! Γι’ αυτό λέω εγώ, πάντα με διαβατήριο!!!

     Οι Σέρβοι φίλοι μας δήλωσαν κουρασμένοι και άραξαν στο ξενοδοχείο, κι έτσι μαζί με τον Adrian και την φίλη του Simona ξεκινήσαμε να πάμε στο κέντρο το οποίο απείχε μόλις δέκα λεπτά περπάτημα από το ξενοδοχείο μας. Η Craiova, μία πόλη 300.000 κατοίκων περίπου, βρίσκεται στο ΝΔ κομμάτι της Ρουμανίας και ήταν μία πόλη που μου είχε ξεφύγει από τα αρκετά ταξίδια που έχω κάνει στην χώρα αυτή. Μπορώ να πώ ότι έχω επισκεφτεί τις περισσότερες πόλεις της Ρουμανίας και η πρώτη φορά που πήγα στην χώρα αυτή ήταν το μακρινό 1982... Άλλες εποχές τότε... Ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα γιά την χώρα αυτή!

     Περπατήσαμε στο κέντρο της Παλιάς πόλης, στον κεντρικό πεζόδρομο και στα πέριξ αυτού. Τα γκράφιτι που είχαν γίνει πάνω σε τοίχους παλιών κτιρίων, σε κατανεμητές ηλεκτρικού ρεύματος κ.α. μας τράβηξαν την προσοχή κι έδιναν έναν εύθυμο τόνο... Σε μιά πλατεία που είναι πάνω στον πεζόδρομο είχαν στήσει μία γιγαντοοθόνη και αρκετός κόσμος είχε μαζευτεί γιά να παρακολουθήσει την τοπική ομάδα να αγωνίζεται στην έδρα της Milan. Ήπιαμε το καφεδάκι μας, ξανακάναμε την βόλτα μας, πήραμε το βραδινό μας (a.k.a. dinner...) και επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο να βρούμε τους Σέρβους φίλους μας. Η μοτοσυζήτηση τράβηξε μέχρι αργά και όταν έφτασε η ώρα να αποσυρθούμε, χαιρετηθήκαμε γιατί όλοι θα έφευγαν το επόμενο πρωί εκτός από την Έφη κι εμένα που θα μέναμε άλλη μιά μέρα στην Craiova. Ο Ernest με την παρέα του θα τραβάγανε πρός Tranfagarasan μεριά και ο Adrian με την Simona θα επέστρεφαν στην Braila...

      7η ημέρα       Craiova

      Μόνοι μας πλέον, πήραμε το πρωϊνό μας και ξεχυθήκαμε και πάλι στην πόλη... Βολτίτσα στους πεζόδρομους της πόλης, και χαλάρωση στο πάρκο Nicolae Romanescu, μιά πραγματική όαση πρασίνου! Καφεδάκι, ωραίο φαγητό και βόλτα! Αυτή ήταν η τελευταία μέρα του ταξιδιού μας...

      8η ημέρα       Craiova (RO) – Oryahovo (BG) Sofia (BG) – Πάτρα 1020 km

     Το ξυπνητήρι χτύπησε λίγα λεπτά μετά τις πέντε το πρωί... Τα πράγματα είχαν τακτοποιηθεί στις βαλίτσες κι έτσι μόνο να ντυθούμε είχαμε... Πρωϊνό ξύπνημα, νωρίς-νωρίς γιά να προλάβουμε το φέρρυ στο Oryahovo, που απείχε 80 χιλιόμετρα από την Κραϊόβα. Αφήσαμε την πόλη αξημέρωτα και πήραμε τον 55 με νότια κατεύθυνση και στις εξίμισυ είμασταν στο Oryahovo, όπου περάσαμε τον Ρουμάνικο συνοριακό σταθμό, βγάλαμε εισιτήριο γιά το φέρρυ κι ευτυχώς προλάβαμε να μπούμε στο παρατσάκ... Ήταν γεμάτο! Πάνω στο φέρρυ γνώρισα κι έναν Ρουμάνο που με ένα BMW GS 650 που με την συντροφιά της συζύγου του κατέβαινε από Κραϊόβα στην Θάσο γιά διακοπές. Ενώ διασχίζαμε γιά τελευταία φορά (σε αυτό το ταξίδι) τα νερά του Δούναβη, ανέτειλε ο ήλιος κι έκανε την μέρα μας να λάμψει! Τέλειο το θέαμα!!!

      Βγαίνοντας στην Βουλγάρικη όχθη, περάσαμε από τον έλεγχο στο συνοριακό φυλάκιο και συνεχίσαμε τον δρόμο μας γιά Σόφια με ενδιάμεσο σταθμό την Vratsa... Ακολουθήσαμε τον 15 μέχρι την Vratsa κι από εκεί τον Ε79 και τον Α2 μέχρι την Σόφια που απείχε 180 χιλιόμετρα από το Oryahovo. Δεν μπήκαμε στο κέντρο της Σόφιας γιατί ο χρόνος δεν μας το επέτρεπε, αφού είχαμε αρκετά χιλιόμετρα μέχρι την Πάτρα ακόμη κι έτσι πήραμε την περιμετρική της Σόφιας και σταματήσαμε σε ένα βενζινάδικο στην αρχή του αυτοκινητόδρομου Α3, γιά ανεφοδιασμό σε καύσιμα και γιά καφεδάκι αφού η ώρα είχε φτάσει 10...        Ο αυτοκινητόδρομος Α3 μετά το Blagoevgrad έγινε ο παλιός γνωστός κι ψιλοεπικίνδυνος Ε79. Που θα πάει? Θα τελειώσουν τα έργα και θα ολοκληρωθεί κι αυτός ο οδικός άξονας!

      Στις 11 μπαίναμε Ελλάδα και είχαμε ήδη από πρίν να νοιώθουμε τα κύματα ζέστης... Το μποτιλιάρισμα μεγάλο και στο Βουλγάρικο συνοριακό φυλάκιο αλλά και στο δικό μας! Αυγουστιάτικες διακοπές βλέπετε! Το ημερολόγιο έδειχνε 5 Αυγούστου... Ευχάριστο να βλέπεις κόσμο να συρρέει στην όμορφη χώρα μας γιά να περάσει τις διακοπές του!

     Περάσαμε λοιπόν τα σύνορα στον Προμαχώνα και είχαμε πάρει την κατηφόρα γιά τα καλά! Από εκεί και κάτω ο δρόμος γνωστός... Πήραμε την Εγνατία οδό και με μία καθιερωμένη στάση στα Γρεββενά γιά τσίπουρο και μεζέδες φτάσαμε στην Πάτρα κοντά στις 7 το απόγευμα, επιστρέφοντας στην απόλυτη ζέστη...Άλλο ένα ταξίδι έφτασε στο τέλος του με την προσμονή πάντα του επόμενου!!!

     Είχα σχεδιάσει την διαδρομή του ταξιδιού με μεγάλη προσοχή, αποφεύγοντας σχεδόν εξ ολοκλήρου τους αυτοκινητόδρομους (πλήν του πήγαινε-έλα) κι έτσι μας έδωσε την ευκαιρία να δούμε την επαρχία της ΝΑ Σερβίας και μας οδήγησε μέσα από αγρούς, μέσα από τις ευχάριστες μοσχοβολιές των λειβαδιών και πολλές φορές βρέθηκα να κόβω εντελώς ταχύτητα γιά να παρατηρήσουμε καλύτερα τα ποταμάκια ή μιά κοιλάδα που περνούσαμε!

     Η συνοδοιπόρος μου η Έφη, γέμισε με εικόνες απαράμιλλης ομορφιάς από την εκπληκτική Σέρβικη φύση, αλλά και από την μαγεία του Δούναβη και απογειώθηκε στους δρόμους του κρασιού στο Negotin! Ακούραστη και συνεχώς έτοιμη γιά νέες προκλήσεις!

     Η μοτό μου γιά άλλη μιά φορά το απόλυτο μηχάνημα οδήγησης!!! Ότι και να της ζήτησα, δεν μου το αρνήθηκε! Μου χάρισε απλόχερα σιγουριά, ασφάλεια και απολαυστικά χιλιόμετρα! Το budget του ταξιδιού ήταν απόλυτα προσγειωμένο!!! Το κόστος των καυσίμων έφτασε τα 200€ ενώ η διαμονή γιά 7 βράδια μας κόστισε 156€... Τέλεια!!!

    Και να μην ξεχνάμε....

    Τα καλύτερα ταξίδια μας, δεν τα έχουμε κάνει ακόμα!!!

Created by Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

http://bigtheme.net/
The Betst Bokies Romenia Bonus bet365 here.
Ламперия от ЕМСИЕН-3

We use cookies to improve our website and your experience when using it. Cookies used for the essential operation of the site have already been set. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

I accept cookies from this site.

EU Cookie Directive Module Information