• sa
  • Highlands
  • K
  • H
  • MNE
  • F
  • R
  • Roma
  • SA
  • Un
  • a
  • 1
  • Transalpina Pass
  • Transalpina Pass
  • Romania
  • Riding....
  • Moldova....
  • My shadow...
  • Ukraine
  • In Evinos river reservoir, Greece...
  • Curving...
  • Montenegro...
  • Croatia...
  • Bosnia i Herzegovina...
  • Bosnia i Herzegovina...
  • In Graz, Austria...
  • In Montenegro...
  • Ljubljana...
  • Bled lake
  • Bled lake to Bohinj lake
  • Nockalmstrasse, Austria
  • Bohinj lake, Slovenia
  • Triglav National Park, Slovenia...
  • Triglav National Park, Slovenia...
  • Grossglockner, Austria...
  • Grossglockner Pass
  • Grossglockner, Austria...
  • Don't drink and drive...
  • Nockalmstrasse, Austria
  • Graz
  • Nockalmstrasse, Austria
  • Nockalmstrasse, Austria
  • Nockalmstrasse, Austria
  • A1, Croatia
  • Curving in MotoLeonidio Race...
  • In a Gas Station in Serbia
  • On the road...
  • On the road in Hungary...
  • On the road in Belarus...
  • In Minsk, Belarus...
  • In Russia...
  • Borders Belarus - Russia...
  • On the road in Russia...
  • Riding in Moscow, Russia...
  • In Red Square, Moscow, Russia...
  • In Red Square, Moscow, Russia...
  • On the road in Russia...
  • Crossing a bridge in Latvia...
  • On the road in Latvia...
  • On the road in Trakai, Lithuania...
  • On the road in Trakai, Lithuania...
  • In Trakai, Lithuania...
  • On the road in Poland...
  • In Automotodrom Brno, Czech Republic...
  • In Automotodrom Brno, Czech Republic...
  • In Trigrad Gorge, Bulgaria...
  • In Buzludzha Monument, Bulgaria...
  • Morocco...
  • Morocco...
  • Morocco...
  • Morocco...
  • My son Konstantinos
  • Falkirk, Scotland...
  • Biogradsko Jezero, Montenegro...
  • Fez, Morocco...
  • Rabat, Morocco...
  • Transfagarasan Pass, Romania...
  • Careterra Austral, Chile...
  • Unpacking my new baby...
  • Leonidio, Greece....
  • Transalpina Pass, Romania
  • Transalpina Pass, Romania
  • In Romania...
  • Riding...
  • Moldova...
  • In Evinos river reservoir, Greece...
  • Curving...
  • Montenegro...
  • Croatia...
  • Bosnia i Herzegovina...
  • Bosnia i Herzegovina...
  • In Graz, Austria...
  • Keeping notes of the trip, in Montenegro...
  • In Ljubljana, Slovenia...
  • In Bled lake, Slovenia...
  • On the road from Bled lake to Bohinj lake, Slovenia...
  • Crossing Nockalmstrasse, Austria...
  • In Bohinj lake, Slovenia...
  • Triglav National Park, Slovenia...
  • In Triglav National Park, Slovenia...
  • In Kaiser Franz Josef Hohe, Grossglockner, Austria...
  • Crossing Grossglockner Pass, Austria...
  • In Kaiser Franz Josef Hohe, Grossglockner, Austria...
  • In Benedikt, Slovenia...
  • Crossing Nockalmstrasse Pass, Austria...
  • Walking in Graz, Austria...
  • Crossing Nockalmstrasse Pass, Austria...
  • Crossing Nockalmstrasse Pass, Austria...
  • Crossing Nockalmstrasse Pass, Austria...
  • Heavy rain while crossing A1 Highway in Croatia...
  • Curving in MotoLeonidio Race...
  • In a Gas station in Serbia...
  • On the road...
  • On the road in Hungary...
  • On the road in Belarus...
  • In Minsk, Belarus...
  • In Russia...
  • Borders Belarus - Russia...
  • On the road in Russia...
  • Riding in Moscow, Russia...
  • In Red Square, Moscow, Russia...
  • In Red Square, Moscow, Russia...
  • On the road in Russia...
  • Crossing a bridge in Latvia...
  • On the road in Latvia...
  • On the road in Trakai, Lithuania...
  • On the road in Trakai, Lithuania...
  • In Trakai, Lithuania...
  • On the road in Poland...
  • In Automotodrom Brno, Czech Republic...
  • In Automotodrom Brno, Czech Republic...
  • In Trigrad Gorge, Bulgaria...
  • In Buzludzha Monument, Bulgaria...
  • On the road in Armenia...
  • Military Road - Georgia...
  • Silk Route - Armenia...
  • In Tabriz - Iran...
  • Caucasus Mountain - Georgia...
  • Military Road - Georgia...
  • Flame Towers - Baku (Azerbaijan)...
  • Genocide Memorial - Yerevan (Armenia)...
  • Kandovan Village - Iran...
  • Kazbegi - Georgia...
  • Military Road - Georgia...
  • Tatev Monastery - Armenia...
  • Iran...
  • Tbilisi - Georgia...
  • Yerevan - Armenia...
  • On the road in Azerbaijan...
Εκτύπωση

Slovenian & Austrian Alps (October 2015)

Γράφτηκε από τον/την Thanasis Vavaroutas. Posted in Ταξίδια

 

     Τα πάσα των Άλπεων είναι πάντα πόλος έλξης γιά όλους τους μοτοσυκλετιστές! Έχεις την ευκαιρία να στρίψεις σε μαγευτικά τοπία, σε δρόμους όπου ο άριστος ασφαλτοτάπητας θα σου δώσει την ασφάλεια να ευχαριστηθείς οδήγηση!

     Μέχρι τώρα είχα δεί πολλές όμορφες φωτό από φίλους και συνμοτοσυκλετιστές που τα είχαν διασχίσει και είχα εντυπωσιαστεί κι έτσι ήρθε η στιγμή μου! Αυτό το ταξίδι ονειρεύτηκα γιά μένα και τη φίλη μου την Έφη! Σχεδίασα και δούλεψα όμορφες διαδρομές πάνω στις Σλοβένικες και στις Αυστριακές Άλπεις γιά κάμποσο διάστημα. Άντλησα πληροφορίες από ταξιδιωτικά συνμοτοσυκλετιστών αλλά και από το google. Δούλεψα τις διαδρομές στο Microsoft Autoroute, στο Google Maps, αλλά και στους χάρτες της Garmin αφού έχω GPS της Garmin.

   Το αποτέλεσμα όλης αυτής της δουλειάς ήταν να “βγεί” ένα ταξίδι 10 ημερών, μέσα από 11 χώρες. Συνολικά 4.340 χιλιόμετρα, εκ των οποίων το 60% σε επαρχιακούς και δευτερεύοντες επαρχιακούς δρόμους. Η τιμή των καυσίμων στις χώρες αυτές, μέχρι 1,20 ευρώ έκαναν το ταξίδι οικονομικό, αφού η μέση κατανάλωση έφτασε στα 5,8lt/100km...

          1η ημέρα (2/10/2015) Πάτρα – Σίμπενικ (Κροατία) 1.115 km

   Η πρώτη και η τελευταία μέρα στα ταξίδια που σχεδιάζω είναι επιβαρυμένες χιλιομετρικά, αφού προσπαθώ να φτάσω πιό κοντά στο σημείο απ’ όπου θα ξεκινήσει το ‘‘παραγματικό’’ ταξίδι, και στην επιστροφή να μην χρειαστεί να ‘’σπαταλήσω’’ μία ακόμη μέρα γιά την επιστροφή στερώντας την από το ‘‘πραγματικό’’ ταξίδι. Όλα αυτά με κύριο γνώμονα την ασφάλεια! Έτσι λοιπόν γιά να καλυφτούν αυτά τα 1.115 χιλιόμετρα τα περισσότερα εκ των οποίων θα γίνονταν σε επαρχιακούς δρόμους, ξεκινήσαμε από την Πάτρα, στις 03:30... Η Έφη πανέτοιμη από την προηγούμενη ημέρα! Η μοτοσυκλέτα έτοιμη-φορτωμένη από το προηγούμενο βράδυ, με το τεπόζιτο γεμάτο, περίμενε την στιγμή που θα πατήσω την μίζα γιά να μας ξεναγήσει σε μαγικούς κόσμους! Η ενδοσυνεννόηση στα κράνη μας μπήκε σε λειτουργία, το GPS ‘‘φορτωμένο’’ με την διαδρομή, οι αισθήσεις μου σε εγρήγορση μετά το πρωινό εσπρεσσάκι στο σπίτι... Ο boxer βρυχήθηκε όταν ήρθε η μαγική στιγμή να πατήσω την μίζα, δείχνοντας την ανυπομονησία του να καταπιεί χιλιόμετρα...

   Περάσαμε την γέφυρα ‘‘Χαρίλαος Τρικούπης’’ (Ρίου-Αντιρρίου) και πήραμε την Ιονία οδό. Το σκοτάδι είναι επικίνδυνο για νυχτερινή οδήγηση σε αυτόν τον δρόμο, αλλά τα δυνατά φώτα της μοτό μου με βοήθησαν αρκετά γιά μιά ασφαλή οδήγηση. Ελπίζω να τελειώσουν σύντομα τα έργα στην Ιονία οδό και να αποδοθεί πρός χρήση ο αυτοκινητόδρομος!

   Η θερμοκρασία κοντά στους 8ο C, δεν μας δημιουργούσε κανένα θέμα αφού τα ισοθερμικά μας αλλά και οι στολές μας ήταν αδιαπέραστες από το κρύο. Ο καιρός καλός, έδειχνε ότι η μέρα που θα ξημέρωνε σε λίγο θα ήταν μιά όμορφη μέρα για οδήγηση. Κάναμε μία καθιερωμένη στάση λίγο πρίν τα Ιωάννινα γιά ένα ακόμη εσπρεσσάκι. Στις 06:30 ήμασταν στην Κακαβιά, στα σύνορα Ελλάδας-Αλβανίας...

   Είχε αρχίζει να ξημερώνει σιγά-σιγά όταν μπήκαμε στην Αλβανία. Διασχίσαμε το Αργυρόκαστρο, το Τεπελένι, το Φιέρ, το Δυρράχιο και κατευθυνθήκαμε πρός Σκόδρα. Δεν κάναμε καμμία στάση παρά μόνο μία φορά γιά καύσιμα και άλλη μία γιά να ξεμουδιάσουμε. Ήμασταν στον συνοριακό σταθμό Muriquan, στα σύνορα Αλβανίας-Μαυροβουνίου λίγο πρίν τις μία το μεσημέρι. Όχι κι άσχημα. Είχαμε καλύψει πάνω από τα μισά χιλιόμετρα που είχαμε να κάνουμε. Τα πρώτα χιλιόμετρα στο Μαυροβούνιο με βρίσκουν να οδηγώ σε έναν στενό δρόμο (Ε851), συνολικού πλάτους 1,5 αυτοκινήτου... Σε κάποια σημεία ο ασφαλτοτάπητας πολύ καλός και σε άλλα στα όρια του απαράδεκτου...

   Στα 20 χιλιόμετρα από την είσοδο στο Μαυροβούνιο, κάναμε την καθιερωμένη στάση στο Konoba Ribar, στο χωριό Pečurice, γιά την καθιερωμένη σουπίτσα... Είναι ότι καλύτερο γιά να σε κρατήσει γιά το υπόλοιπο του ταξιδιού!!! Η Έφη μές την τρελή χαρά που είχε ξεκινήσει πλέον το ταξίδι, έβγαζε φωτό όλες τις όμορφες γωνιές της ταβέρνας, αλλά και της θέας που είχε το σημείο που βρισκόταν η ταβέρνα, αφού βρίσκεται ψηλά υψομετρικά σε σχέση με την θάλασσα...

   Είχα τρελή όρεξη γιά οδήγηση, παρά τα εξακόσια κάτι χιλιόμετρα που είχα ήδη οδηγήσει... Αφήσαμε πίσω μας το Bar, θαυμάσαμε γιά άλλη μιά φορά την ομορφιά του Sveti Stefan, αυτής της μικρής καστροπολιτείας που βρίσκεται πάνω σε ένα πολύ μικρό νησάκι της Αδριατικής και αφού προσπεράσαμε το πανέμορφο Kotor φτάσαμε στο Lepetane όπου πήραμε το φέρυ γιά το Kamenari. Κατά την επιβίβαση γνωρίσαμε ένα νεαρό ζευγάρι Γερμανών που ο καθένας με την βέσπα του, επέστρεφαν από το Ιράν... στην πατρίδα τους!!! Οι βέσπες ήταν αναπαλαιωμένες Schwalbe, προελεύσεως Ανατολικής Γερμανίας... Αφού τα είπαμε κατά την διάρκεια του ολιγόλεπτου πλού πρός το Kamenari, συνεχίσαμε τον δρόμο μας πρός τα σύνορα Μαυροβουνίου-Κροατίας. Περάσαμε τα σύνορα και κατευθυνθήκαμε πρός το Dubrovnik. Λίγα χιλιόμετρα πρίν το Dubrovnik κάναμε μία στάση σε ένα όμορφο παραθαλλάσιο χωριουδάκι, το Cavtat, γιά ένα καφεδάκι. Απολαύσαμε τον καφέ μας δίπλα από την θάλασσα και ξανακαβαλήσαμε την μοτοσυκλέτα γιά να συνεχίσουμε το ταξίδι μας. Αφήσαμε πίσω μας το Dubrovnik και συνεχίσαμε πρός το Split της Κροατίας. Ο ουρανός με τις απίστευτες σε σχέδια νεφώσεις που τον κάλυπταν κατά διαστήματα, μαζί με το καταπράσινο νησιώτικο σύμπλεγμα της Αδριατικής, που με τα γαλανά νερά της, δημιουργούσαν ένα απίστευτο τοπίο που χανόμασταν μέσα του! Μετά από 100 περίπου χιλιόμετρα από το Dubrovnik συναντήσαμε τον αυτοκινητόδρομο Α1, ο οποίος μας οδήγησε στο Sibenik.

   Φτάσαμε την ώρα που σουρούπωνε. Ξεφορτώσαμε την μοτό, και κατευθυνθήκαμε στο κατάλυμα (Marley’s Apartments) που είχα κλείσει μέσω booking στην παλιά πόλη του Sibenik. Φρεσκαριστήκαμε και ξεχυθήκαμε στα λιθόστρωτα γιά να εξερευνήσουμε τις ομορφιές της πόλης. Μία πόλη που βρίσκεται στην βόρεια Δαλματία, με πληθυσμό 37.000 κατοίκων, όπου το κύριο αξιοθέατό της είναι ο καθεδρικός της, ο οποίος βρίσκεται στην λίστα των μνημείων Παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Κλείσαμε την βραδιά μας με νόστιμα τοπικά πιάτα και κόκκινο κρασάκι Vranac... Την επόμενη μέρα θα ξεκινούσε το ‘‘πραγματικό ταξίδι’’...

2η ημέρα (3/10/2015) Sibenik-Zrmanja River-Zagreb-Ljubljana (Slovenia) 520km     

   Ξημέρωσε, κι ενώ η χθεσινή μέρα ήταν χαρά Θεού, τα σύννεφα είχαν σκεπάσει το Sibenik... Φορτώσαμε την μοτοσυκλέτα, ανεφοδιαστήκαμε με καύσιμα και φύγαμε γιά να δούμε τα φαράγγια και τα στενά περάσματα του ποταμού Zrmanja. Μιά απόσταση 100 χιλιομέτρων από το Sibenik. Χρησιμοποιήσαμε τον αυτοκινητόδρομο στα πρώτα χιλιόμετρα και μετά βγήκαμε στην έξοδο γιά Jasenice. Κατευθυνθήκαμε πρός το Obrovac με τον Zrmanja στο δεξί μας χέρι. Ενώ το είχα γκουγκλάρει το σημείο που ήθελα να πάω, χρησιμοποιώντας ένα μονοπάτι κάπου το προσπέρασα... Συνέχισα πρός Obrovac έχοντας συνέχεια τον Zrmanja δεξιά μου. Τον βλέπαμε από ψηλά, από τον δρόμο και μας πρόσφερε απίστευτο θέαμα με τα ήρεμα νερά του ανάμεσα στις βραχώδεις όχθες. Κατεβήκαμε στο Obrovac διασχίσαμε το ποτάμι και συνεχίσαμε να το ακολουθούμε ανατολικά.

   Ο ουρανός είχε φορτώσει και τα πράγματα είχαν αγριέψει αρκετά. Ήθελα να πάμε στις λίμνες Plitvice μέσω του 27 στην αρχή και μετά τον 1. Στα πρώτα χιλιόμετρα άρχισε να ρίχνει καρέκλες... Όπως πηγαίναμε η Έφη είδε ένα εγκαταλελειμμένο κτίσμα και σταματήσαμε εκεί για να φορέσουμε τα αδιάβροχά μας. Η Έφη άρχισε να εξερευνά λίγο το κτίσμα, αλλά μετά από μέρες, μάθαμε από Σέρβους φίλους μας πώς ήταν λίγο επικίνδυνο αυτό, γιατί μπορεί να ήταν ναρκοθετημένο από παλιά και να μήν είχε ‘‘καθαριστεί’’... Εκεί λοιπόν αποφασίσαμε να μήν συνεχίσουμε πρός τις λίμνες Plitvice αφού ο καιρός δεν θα μας επέτρεπε να τις επισκεφτούμε κι έτσι υποσχέθηκα στην Έφη ότι θα ξαναπάμε σε ένα επόμενο ταξίδι να τις δεί. Εγώ τις είχα επισκεφτεί σε προηγούμενα ταξίδια μου και είχα μείνει έκθαμβος από το φυσικό κάλος του τοπίου.

   Έτσι λοιπόν γυρίσαμε πίσω και βρεθήκαμε στον αυτοκινητόδρομο Α1 με κατεύθυνση την πρωτεύουσα της Κροατίας το Zagreb. Η βροχή όλο και δυνάμωνε και σε κάποια στιγμή έγινε καταιγίδα με την συνοδεία αρκετών κεραυνών που προβλημάτιζαν την Έφη αφού βρισκόμασταν εκτεθειμένοι. Το νερό είχε σκεπάσει την άσφαλτο και πολλά αυτοκίνητα άρχισαν να σταματάνε στα δεξιά του δρόμου με αναμμένα τα alarm. Κι εγώ είχα ανάψει τα alarm της μοτό μου και προχωρούσα πάρα πολύ σιγά γιατί η ορατότητα είχε μειωθεί πάρα πολύ... Τα ελαστικά μου ήταν καινούργια αλλά και πάλι φοβόμουν για υδρολίσθηση από την ποσότητα του νερού που είχε καλύψει τον δρόμο... Μετά από λίγα χιλιόμετρα βρήκαμε ένα βενζινάδικο και έκανα δεξιά και περιμέναμε κάμποσο να κοπάσει η καταιγίδα. Στην διάρκεια της παραμονής μας εκεί, υπήρχαν στιγμές όπου δυνάμωνε η ένταση με την συνοδεία ισχυρών ανέμων... Όσο περιμέναμε εκεί γνωριστήκαμε με έναν άλλο συνμοτοσυκλετιστή από την Λιθουανία. Τα είπαμε γιά κάμποση ώρα αφού η καταιγίδα διάρκεσε αρκετά. Όταν άρχισε να εξασθενεί, πήραμε την απόφαση να συνεχίσουμε γιά Zagreb. Εκατό χιλιόμετρα πρίν το Zagreb τα σύννεφα είχαν αφήσει την θέση τους σε έναν λαμπερό ήλιο που άρχισε να στεγνώνει το οδόστρωμα.

   Το μεσημέρι μας βρήκε να απολαμβάνουμε το καφεδάκι μας στο κέντρο του Zagreb. Μία πόλη που την είχα επισκεφτεί 3-4 φορές στο παρελθόν και καμιά από αυτές δεν κατάφερε να με εντυπωσιάσει... Ήπιαμε το καφεδάκι μας, βολτάραμε λίγο, φάγαμε κι ένα σνάκ και συνεχίσαμε τον δρόμο μας γιά τον τελικό προορισμό της μέρας, την Ljubljana. Απείχε μόλις 140 χιλιόμετρα και τις δύο πόλεις τις ένωνε ο αυτοκινητόδρομος Α2 ο οποίος περνούσε ανάμεσα από πυκνά δάση, καταπράσινες πλαγιές λόφων με τα αγροτόσπιτα να στέκονται και να μας παρατηρούν την ώρα που περνούσαμε, μέσα από μία υποψία ομίχλης που δημιουργούσε η χαμηλή θερμοκρασία και η υγρασία. Μόλις μπήκαμε στη Σλοβενία αγόρασα και την απαραίτητη βινιέτα, η οποία κόστισε 7,50 ευρώ για διάρκεια 7 ημερών. Την ώρα που σουρούπωνε μπήκαμε στην Ljubljana και το GPS μας οδήγησε στο όμορφο κατάλυμα που είχα κλείσει μέσω του booking. Θα μέναμε δύο ημέρες για να ξεναγήσω την Έφη σε αυτή την πόλη που τόσο μου αρέσει. Την έχω επισκεφτεί αρκετές φορές και δεν παύω να την χορταίνω.

   Από τις μικρότερες και γοητευτικότερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, η Λιουμπλιάνα είναι μια ήρεμη και φιλόξενη πόλη με πλούσια πολιτιστική κληρονομιά και ατμόσφαιρα που συνδυάζει αρμονικά τα χαρακτηριστικά της Κεντρικής Ευρώπης και της Μεσογείου. Έχει πληθυσμό 275.000 κατοίκους... Χωρισμένη στα δύο από τον ποταμό Ljubjlanica, η σλοβένικη πρωτεύουσα μπορεί να μην έχει κάποιο φημισμένο μνημείο-σύμβολο, είναι όμως από μόνη της ένα αξιοθέατο. Πνιγμένη στο πράσινο και με τον ποταμό Ljubjanica να τη διασχίζει, η Λιουμπλιάνα είναι μια πόλη ήρεμη, φιλική και ανθρώπινη, που προσφέρει στους κατοίκους και στους επισκέπτες της μια άλλη ποιότητα ζωής. Σύμφωνα με τον θρύλο, ιδρυτής της Λιουμπλιάνα θεωρείται ο γνωστός Ιάσονας με τους Αργοναύτες του, που βρέθηκαν κατά λάθος στην περιοχή, επιστρέφοντας από τη μακρινή Κολχίδα. Γι’ αυτό τον λόγο ο δράκος είναι το σύμβολο της πόλης.

   Την ώρα που βγήκαμε από το ξενοδοχείο μας, τα καταστήματα είχαν ήδη κλείσει κι έτσι αρχίσαμε να περπατάμε στα δρομάκια της παλιάς πόλης γιά να αρχίσει η Έφη να έρχεται σε επαφή με την γοητεία αυτής της πόλης. Το βράδυ μας βρήκε σε ένα ωραίο restaurant να απολαμβάνουμε πιάτα της Σλοβένικης κουζίνας με την συνοδεία κόκκινου κρασιού. Απλά ΤΕΛΕΙΑ!!!

   Οφείλω να πώ όμως ότι η Σλοβενία ήταν η πιό ακριβή από τις χώρες που περιηγηθήκαμε. Οι τιμές των ξενοδοχείων, των εστιατορίων, των καταστημάτων, της βενζίνης (1,20 ευρώ) ήταν υψηλές...

                3η ημέρα (4/10/2015) Ljubljana (Slovenia)

   Ξημέρωσε Κυριακή στην Ljubljana (το όνομά της σημαίνει ‘‘πολυαγαπημένη’’) με μιά αραιή συννεφιά πάνω από την πόλη. Πήραμε το πρωινό μας, ετοιμαστήκαμε και ξεχυθήκαμε στους δρόμους της πόλης... Περάσαμε τον ποταμό Ljubjlanica που χωρίζει την πόλη στα δύο, και προχωρήσαμε πρός την αφετηρία του τελεφερίκ γιά να ανέβουμε στο κάστρο Ljubljanski Grad, γιά να πιούμε το πρωινό μας καφεδάκι ψηλά, αγναντεύοντας την πόλη. Το εισιτήριο κόστιζε 10 ευρώ το άτομο, με επιστροφή. Το κάστρο ήταν κάποτε Βασιλική κατοικία, αλλά και σήμερα φιλοξενεί καλλιτεχνικές εκδηλώσεις όπως και γαμήλιες δεξιώσεις. Θαυμάσαμε την πόλη από ψηλά, περιηγηθήκαμε στα ενδότερα του κτίσματος και ήπιαμε το καφεδάκι μας στα τραπεζάκια της καφετέριας που υπάρχουν στον προαύλειο χώρο.

   Μετά την επίσκεψή μας στο κάστρο περπατήσαμε στα λιθόστρωτα δρομάκια της πόλης πρός την υπαίθρια αγορά, διασχίσαμε την τριπλή γέφυρα Tromostovje, και επισκεφτήκαμε τους πάγκους που είχαν στηθεί στήν μία όχθη του Ljubjlanica, με αντίκες και ενθύμια της πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας. Η Έφη έψαχνε στούς πάγκους γιά να συμπληρώσει με κάποιο νέο απόκτημα την συλλογή της από πορσελάνες... Ναί, η μοτό στις βαλίτσες της μπορεί να μεταφέρει και πορσελάνες!!!

   Μία ντόπια μπυρίτσα Lasko ήταν ότι πρέπει γιά να την απολαύσουμε μεσημεριάτικα, δίπλα από το ποτάμι... Το ποτάμι... Κάθε πόλη που σέβεται τον εαυτό της, έχει κι ένα ποτάμι! Συνεχίσαμε την βόλτα μας στις όμορφες πλατείες της παλιάς πόλης μέχρι που η κούραση μας οδήγησε στο ξενοδοχείο μας...

     4η ημέρα (5/10/2015) Ljubljana-Bled lake-Triglav National Park (Slovenia) 250km

   Σημαντική η 5η ημέρα του Οκτώβρη γιά δύο λόγους... Πρώτον γιατί είναι τα γενέθλιά μου και δεύτερον γιατί ζήσαμε μιά απίστευτη μοτοσυκλετιστική εμπειρία! Η λίμνη Bled και το Εθνικό Πάρκο Triglav και 250 χιλιόμετρα απόλαυσης μας περίμεναν... Φορτώσαμε την μοτό με χαλαρούς ρυθμούς και ξεκινήσαμε από την Ljubljana κατά τις εννιά το πρωί, με έναν καταγάλανο ουρανό να μας προδιαθέτει γιά το τι πρόκειτε να ζήσουμε... Ανεφοδιαστήκαμε με καύσιμα και δεν αργήσαμε να φτάσουμε στο Bled, αφού 50 μόλις χιλιόμετρα μας χώριζαν. Ο δρόμος μας οδήγησε κατ’ ευθείαν στην ειδυλλιακή λίμνη με το ομώνυμο νησάκι στο κέντρο της, το οποίο είναι ένα από τα ομορφότερα και πιο δημοφιλή φυσικά αξιοθέατα της Σλοβενίας. Οδήγησα γιά ένα διάστημα το παραλίμνιο δρομάκι και θαύμασα το μοναδικό νησί της Σλοβενίας, που τυγχάνει να είναι μέσα σε λίμνη!!! Ενα παλιό κάστρο και μια εκκλησία του 18ου αιώνα δεσπόζουν στο λιλιπούτειο νησί, ενώ στις όχθες της λίμνης, πάνω σ’ έναν πανύψηλο κάθετο βράχο, ορθώνεται το παλιότερο κάστρο της Σλοβενίας. Καθίσαμε στην όχθη της λίμνης όπου ρουφήξαμε λίγο από την γαλήνη του τοπίου και γνωρίσαμε κάποιους Αυστριακούς μοτοσυκλετιστές, αφού το βορειοδυτικό κομμάτι της Σλοβενίας, αποτελεί πόλο έλξης πολλών μοτοσυκλετιστών.

   Συνεχίσαμε πρός την λίμνη Bohinj 27 χιλιόμετρα ΝΔ της λίμνη Bled. Η διαδρομή θύμιζε Αλπικά τοπία της Ελβετίας και της Αυστρίας. Ρυάκια με τρεχούμερο νερό να πλαισιώνουν τον δρόμο, χωράφια καλλιεργημένα και περιποιημένα, σπίτια στις πλαγιές και κιόσκια γεμάτα κομμένα ξύλα γιά τα τζάκια, συνέθεταν ένα τοπίο που γεμίζει τον κάθε μοτοσυκλετιστή! Όταν φτάσαμε στην λίμνη το τοπίο που αντικρύσαμε θύμιζε κάποιο από τα τοπία που ζωγράφιζε ο Bob Ross σε κανάλι της κρατικής τηλεόρασης... Οι επιβλητικές Σλοβένικες Άλπεις πλαισίωναν την λίμνη που με τα ήρεμα νερά της δημιουργούσε ένα επιβλητικό σκηνικό... Αρκετοί Ινδοί και Πακιστανοί κυκλοφορούσαν γύρω-γύρω από την μοτό, έβγαζαν φωτογραφίες μαζί της με φόντο την λίμνη και μου δημιούργησαν την εύλογη απορία πως βρέθηκαν εκεί... Λίγο αργότερα ανακάλυψα ότι ήταν μέλη μιάς κινηματογραφικής ομάδας που γύριζε ταινία... Η Έφη δεν έχασε έχασε την ευκαιρία να παρακολουθήσει το γύρισμα της ταινίας μέσα από την κάμερα του σκηνοθέτη και να φωτογραφηθεί με τους τεχνικούς...

   Η περιοχή των δύο λιμνών που επισκεφτήκαμε συνορεύει με το Εθνικό Πάρκο Triglav το οποίο καταλαμβάνει το 4% της συνολικής επικράτειας της Σλοβενίας! Από την λίμνη Bohinj γυρίσαμε λίγα χιλιόμετρα πίσω πρός την λίμνη Bled και συναντήσαμε τον δευτερεύοντα επαρχιακό δρόμο 909 και κατευθυνθήκαμε νότια πρός το χωριό Podbrdo και μετά μέσω του 403 πρός το Tolmin. Η περιγραφή των τοπίων που διασχίσαμε δεν χωρά σ’ αυτό το ταξιδιωτικό... Τοπία απαράμμιλης ομορφιάς ξετυλίγονταν μπροστά μας μετά από κάθε στροφή του δρόμου... Καταπράσινες πεδιάδες που έβοσκαν αμέριμνα αγελάδες, ρυάκια που τα νερά έτρεχαν ορμητικά, ξυλεία στοιβαγμένη που περίμενε να αξιοποιηθεί... Σκηνικό που άλλαξε και άγριοι ορεινοί όγκοι ξεπρόβαλαν πάνω από τα καταπράσινα δάση που διασχίζαμε. Ποτάμια και φαράγγια γεμάτα ορμητικά νερά, ήταν η αχώριστη συντροφιά μας στο πλάι του δρόμου. Το όρος Triglav είναι το ψηλότερο στην Σλοβενία, και το πάρκο πήρε τό όνομά του απ’ αυτό. Κοντά στο Tolmin σταματήσαμε σε ένα εστιατόριο ‘‘φιλικό πρός τους μοτοσυκλετιστές’’ και παρήγγειλα δύο νοστιμότατες πέστροφες ψημένες από την έμπειρη εστιατόρισα. Η περιοχή ενδείκνυται και συνίσταται γιά τα εστιατόρια που προσφέρουν πέστροφα. Η Έφη πήγε στην σίγουρη λύση του Austrian schnitzel. Μετά το Tolmin ακολουθήσαμε τον 102, και μετά το χωριό Kobarid μέχρι το Bovec τον 203. Από εκεί πήραμε τον σχεδόν δασικό (ασφαλτοστρωμένο) 206 γιά να περάσουμε από το χωριό Trenta γιά να καταλήξουμε στο χωριό Kranjska Gora γιά να περάσουμε την νύχτα μας.

   H Kranjska Gora είναι γνωστή σαν Ski Resort χωρίς να φτάνει την λάμψη άλλων παρόμοιων Resort... Είναι ένα ταπεινό Αλπικό χωριό 1500 κατοίκων περίπου, που βρίσκεται κοντά στα σύνορα με Ιταλία και Αυστρία και είναι η βάση απ’ όπου ξεκινούν οι λάτρεις των χειμερινών σπόρ τις εξορμήσεις τους. Ψάχνοντας, βρήκαμε κατάλυμα σε ένα ωραίο ξενοδοχείο (Pension Livada) το οποίο έκλεισε η Έφη σε πολύ καλή τιμή. Το χωριό διατρέχει ο ποταμός Sava Dolinka και περιτρυγυρίζεται από τους ορεινούς όγκους των Ιουλιανών Άλπεων. Το δωμάτιό μας αρκετά ζεστό μας πρόσφερε την θαλπωρή που απαιτούσε το μέρος...

   Η 5η ημέρα του Οκτώβρη λοιπόν ήταν μία ξεχωριστή ημέρα!!! Έζησα την ημέρα των γενεθλίων μου, ταξιδεύοντας με την μοτοσυκλέτα μου και την φίλη μου σε ένα μαγικό μέρος... Αξία...ανεκτίμητη!!!

5η ημέρα (6/10/2015) Kranjska Gora(Slo)-Grossglockner Pass-Salzburg(Austria) 320km

   Ξημέρωσε στην Kranjska Gora με κάμποσα γκρίζα σύννεφα να παιχνιδίζουν με τον ήλιο που άρχισε να ξεπροβάλλει πάνω από τον ορεινό όγκο των Άλπεων. Πήραμε το πρωινό μας και αρχίσαμε να φορτώνουμε την μοτό. Φορέσαμε τα αδιάβροχά μας πάνω από τις στολές μας και ξεκινήσαμε ακολουθώντας τον 202 δυτικά πρός τα Ιταλικά σύνορα. Μετά την είσοδό μας στην Ιταλία συνεχίσαμε στον SS54 μέχρι το Tarvisio και μετά μπήκαμε στον Α2 που μας οδήγησε στα Αυστριακά σύνορα. Στα πρώτα μας χιλιόμετρα στην Αυστρία, σταματήσαμε δεξιά και αγόρασα βινιέτα... 5,10 ευρώ, διάρκειας 10 ημερών. Συνεχίσαμε στον Α2, στον 111, στον 87 και μετά στον 100 πρός Lienz. Λίγο πρίν την Lienz βρήκαμε τον 107 και μετά το χωριό Winklern – όπου σταματήσαμε γιά ένα καφεδάκι- άρχισε το πανηγύρι!!! Θα διασχίζαμε τον Grossglockner Hochalpenstrassen από το νότο πρός τον βορρά. Κοντά στο Heiligenblut am Gross-Glockner βρήκαμε τα διόδια όπου πληρώσαμε το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 24,50 ευρώ γιά 48 χιλιόμετρα μοτοσυκλετιστικής πανδαισίας... Το ανέβασμα είχε αρχίσει αρκετά πρίν τα διόδια... Ο ουρανός δεν έλεγε να καθαρίσει. Όταν ξεκινήσαμε το πρωί από την Kranjska Gora είχε αρχίσει να ψιχαλίζει κι έτσι τα αδιάβροχα ήταν η 15η.... επιδερμίδα μας μετά τα ισοθερμικά, το fleece, και τις στολές... Φυσικά δεν νοιώθαμε να κρυώνουμε, άν και η θερμοκρασία έπαιζε σε χαμηλά μονοψήφια νούμερα. Στα πρώτα χιλιόμετρα αντικρύζαμε τις καταπράσινες πλαγιές με αγελάδες να βόσκουν αμέριμνα και να αδιαφορούν γιά τον θόρυβο του boxer ο οποίος γουργούριζε ευχαριστημένος καθώς κατάπινε τα ανηφορικά χιλιόμετρα! Καθώς ανεβαίναμε υψομετρικά άρχισε να αποκαλύπτεται το γυμνό Αλπικό τοπίο και μου θύμιζε κάτι από Nordkapp και Highlands...

   Μιά φωτό δεν μπορεί με τίποτα να μεταφέρει το μεγαλείο που βλέπεις καθώς οδηγείς στα πάσα των Άλπεων. Ούτε ο κρύος αέρας που νοιώθεις να σε περιβάλλει, ούτε οι μυρωδιές που αναδύονται από την φύση, ούτε το συναίσθημα του οδηγού μπορεί να ‘‘αιχμαλωτιστεί’’ και να μεταφερθεί από μία φωτογραφία. Βέβαια καθ’ όλη την διαδρομή το κλείστρο των φωτογραφικών μας είχε πάρει φωτιά, όπως επίσης και οι δύο από τις τρείς κάμερες πού είχα μαζί μου έγραφαν αδιάλλειπτα! Το ευχάριστο ήταν ότι παρ’ όλη την συννεφιά δεν είχε καθόλου ομίχλη κι έτσι είχαμε την ευκαιρία να θαυμάζουμε τις τραχιές πλευρές και χιονισμένες κορυφές των Άλπεων. Η πρώτη μας στάση ήταν στο Glocknerhaus στα 2.131 μέτρα υψόμετρο, απ’ όπου βλέπαμε τα νερά που είχαν μαζευτεί και γίνει λιμνούλες στις υπώρειες των εντυπωσιακών Άλπεων που στέκονταν απέναντί μας. Λίγα χιλιόμετρα μετά έστριψα πρός το Kaiser-Franz-Josef-Haus το οποίο βρίσκεται στα 2.369 χιλιόμετρα και έχει θέα πρός τον παγετώνα Pasterze. Απέναντί μας ακριβώς έστεκε αγέρωχη η κορυφή Grossglockner με 3.798 μέτρα ύψος... Κάναμε την βόλτα μας στα δύο καταστήματα που υπάρχουν και ανηφορίσαμε πρός το Wilhelm Swarovski Observatory –δέκα λεπτά ποδαρόδρομο- απ’ όπου μπορείς να έχεις μπροστά σου με την βοήθεια διάφορων οπτικών οργάνων τις κορυφές των Άλπεων που είναι ορατές από το συγκεκριμένο σημείο όπως και τον παγετώνα.

   Κατεβήκαμε και πάλι στον χώρο στάθμευσης ο οποίος διαθέτει και ντουλαπάκια γιά τους μοτοσυκλετιστές γιά να αποθηκεύουν τα πράγματά τους κατά την διάρκεια της επίσκεψής τους εκεί! Συναντήσαμε δύο συνμοτοσυκλετιστές από το Ισραήλ, οι οποίοι είχαν πετάξει από το Τελ Αβίβ στο Μόναχο κι από εκεί είχαν νοικιάσει δύο μοτοσυκλέτες BMW, κι έκαναν tour στην Αυστρία... Τα είπαμε λίγο και αφού χαιρετηθήκαμε συνεχίσαμε τον δρόμο μας στον Grossglockner Hochalpenstrassen. Ο δρόμος είναι γεμάτος φουρκέτες οι οποίες έχουν πινακίδα σήμανσης με τον αριθμό της φουρκέτας και το υψόμετρο... Ανηφορίσαμε πρός το Hochtor, που βρίσκεται σε υψόμετρο 2.504 μέτρα, βγάλαμε τις φωτό μας και συνέχισα να οδηγώ σε αυτόν τον μοτοσυκλετιστικό παράδεισο!!! Έβλεπα πινακίδες στα δεξιά του δρόμου να προειδοποιούν γιά την ύπαρξη της μαρμότας των Άλπεων και αναρωτιόμουν άν θα συναντήσουμε καμμιά... Αλλά δέν...

   Μετά το Haus Alpine Naturschau άρχισε η κατάβαση μέχρι που συναντήσαμε τα βόρεια διόδια του πάσου. Κατευθυνθήκαμε πρός το χωριό Bruck an der Großglocknerstraße από το οποίο ξεκινά το πάσο και βρίσκεται το σημείο 0... Ένα όμορφο χωριουδάκι το οποίο δεν μας κράτησε γιά πολύ αφού είχαμε να συνεχίσουμε γιά το Salzburg το οποίο απείχε 90 χιλιόμετρα από εκεί που ήμασταν. Ακολουθήσαμε τον 311 και περάσαμε από το Zell am See, αυτό το απίστευτης ομορφιάς ski resort δίπλα από την λίμνη Zeller See... Κόντευε να φτάσει απόγευμα όταν σταματήσαμε λίγο μετά το Zell am See γιά μιά ζεστή σουπίτσα αφού τα στομάχια μας είχαν ένα κενό...

   Λίγο πρίν αρχίσει να νυχτώνει μπήκαμε στο Salzburg όπου θα μέναμε δύο ημέρες. Το ξενοδοχείο μας (Snooze Hotel), το οποίο είχα κλείσει μέσω booking βρισκόταν στην Maxglaner Hauptstrasse και απείχε μόλις 1,5 χιλιόμετρο από την παλιά πόλη, μιά ευθεία ήταν... Αφήσαμε τα πράγματά μας, ετοιμαστήκαμε και σε 2 λεπτά με την μοτό ήμασταν στο κέντρο. Περπατήσαμε στους σχεδόν έρημους δρόμους αφού όπως ανακαλύψαμε μετά τις 7 που κλείνουν τα καταστήματα ψιλοερημώνει η πόλη!!! Ήταν η Τρίτη φορά που επισκεπτόμουν το Salzburg και δεν με παραξένεψαν που πολλά καταστήματα ήταν ντυμένα στο κόκκινο και πουλούσαν σοκολατάκια Mozart-kugeln, στα οποία έδωσε το όνομα του Mozart ο πρώτος ζαχαροπλάστης που τα έφτιαξε και αποτελεί απαραίτητο σουβενίρ στις αποσκευές κάθε επισκέπτη. Βρήκαμε μία καντίνα και φάγαμε Bosna (hot dog από χοιρινό λουκάνικο, μυρωδικά και κρεμμύδια) και ένα λουκάνικο Käsekrainer κομμένο σε φετούλες, σερβιρισμένο σε ένα παραλληλόγραμμο χάρτινο πιατάκι με την συνοδεία Γερμανικού ψωμιού... Όλα αυτά τα εκπληκτικά κατέβαιναν στα στομάχια μας με την βοήθεια της τοπικής μπύρας Stiegler... Απλά.....τέλεια!!! Ήπιαμε ακόμη μία μπυρίτσα σε μία κλασσική μπυραρία και επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο μας γιά να ξεκουραστούμε αφού μία γλυκειά κούραση από μιά γεμάτη μέρα, είχε αρχίσει να τυλίγει τα κορμιά μας.

            6η ημέρα (7/10/2015) Salzburg (Austria)

Δεύτερη μέρα στο Salzburg... Στα Γερμανικά το όνομα της πόλης σημαίνει, “Κάστρο του Αλατιού”. Το Salzburg είναι κτισμένο δίπλα από τις όχθες του ποταμού Salzach, και αυτή η μικρή πολιτεία των 150.000 κατοίκων, εκτείνεται σε ένα μοναδικό τοπίο περιτριγυρισμένο από την επιβλητική οροσειρά των Άλπεων και από πανέμορφες λίμνες. Η “Ρώμη των Αλπεων” ή “Γερμανική Ρώμη”, όπως αλλιώς αποκαλείται το Salzburg, θεωρείται το σημαντικότερο πνευματικό και θρησκευτικό κέντρο της Αυστρίας, ενώ το τμήμα της παλιάς πόλης (Altstadt)περιλαμβάνεται από το 1996 στη λίστα των Μνημείων της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

   Αφού πήραμε το πρωινό μας στο ξενοδοχείο αρχίσαμε την εξόρμησή μας από την παλιά πόλη. Το ψιλόβροχο που έπεφτε μας οδήγησε στην απόφαση να πάμε με το λεωφορείο. Ένας πρωινός καφές ήταν αυτό που ζητούσε πρώτα-πρώτα ο οργανισμός μας και που αλλού θα μπορούσαμε να τον απολαύσουμε? Φυσικά στο Café Tomaselli, στην πλατεία Alter Markt. To φημισμένο Café Tomaselli άνοιξε το 1703 και υπήρξε το αγαπημένο στέκι του Μότσαρτ. Αφού απολαύσαμε το καφεδάκι μας αρχίσαμε την περιήγησή μας στην πόλη από τον καθεδρικό που ήταν πιό δίπλα. Ο καθεδρικός με τις τρεις μεγάλες μπρούντζινες πύλες, μαρμάρινη πρόσοψη και περίτεχνο εσωτερικό διάκοσμο, είναι το εντυπωσιακότερο θρησκευτικό οικοδόμημα του Σάλτσμπουργκ. Από τον περίβολο του καθεδρικού βλέπαμε μέρος του κάστρου Hohensalzburg να στέκεται επιβλητικά πάνω από την πόλη. Σε κοντινή απόσταση, ήταν η πεζοδρομημένη οδός Getreidegasse, η εμπορική καρδιά της πόλης. Σεργιανίσαμε τα λιθόστρωτα σοκάκια της πόλης και βρεθήκαμε στην Getreidegasse σ' έναν από τους ομορφότερους εμπορικούς δρόμους του κόσμου. Περίπου 800 καταστήματα (τα περισσότερα στεγάζονται σε μεσαιωνικά σπίτια που έχουν μεταμορφωθεί σε μαγαζιά με περίτεχνα διακοσμημένες βιτρίνες) σε καλούν για ψώνια... Το ψιλόβροχο συνέχιζε ακάθεκτο να πέφτει και όταν σήκωνα λίγο ψηλά το κεφάλι μου έβλεπα ένα πολύχρωμο ποτάμι που δημιουργούσαν οι ομπρέλες των τουριστών και μή.

   Είχε περάσει το μεσημέρι όταν πήραμε τον δρόμο πρός την διάσημη μπυραρία της πόλης, την Augustiner Bräu (από το 1621...), που βρίσκεται στην οδό Lindhofstraße 7. Το κτίριο απίστευτο, διέθετε 7 μεγάλες αίθουσες γιά να εξυπηρετήσει όλους αυτούς που θέλουν να γευτούν νόστιμους Αυστριακούς μεζέδες συνοδεία άφθονης μπύρας που είναι παραγωγή του ζυθοποιείου που βρίσκεται στο ίδιο οικοδομικό τετράγωνο... Ευδαιμονία!!!

   Το απόγευμα κάναμε άλλη μία βόλτα στην πόλη τριγυρνώντας σε πλακόστρωτα δρομάκια, πλατείες και μικρές στοές, όπου εισπράταμε την αίσθηση πως σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε που ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ περπατούσε εκεί...

7η ημέρα (8/10/2015) Salzburg-Nockalmstrasse Pass-Klagenfurt (Austria) 275 km

   Το ψιλόβροχο δεν είχε σταματήσει, αλλά όλα τα ιντερνετικά μέτεο έδειχναν ότι θα καλυτερέψει ο καιρός. Φορτώσαμε την μοτό και φορώντας τα αδιάβροχά μας ξεκινήσαμε γιά νότια. Αφήσαμε πίσω μας το όμορφο Salzburg και πήραμε τον Α10 μέχρι το Sankt Michael im Lungau. Από εκεί πήραμε τον 96 και μετά τον 95 και μέσα από μία ονειρεμένη διαδρομή φτάσαμε στο χωριουδάκι Predlitz, όπου ήπιαμε ένα ζεστό καφεδάκι και φάγαμε ένα σπιτικό Apfelstrudel. Από το Predlitz ξεκινούσε άλλο ένα πάσο γιά μιά ακόμη ονειρεμένη διαδρομή πάνω στις Άλπεις... Όμως εμείς γυρίσαμε πίσω πρός το Thomatal κι από εκεί πήραμε την Nockalmstrasse πρός το Innerkrems. Πυκνό δάσος και το νερά να τρέχουν ορμητικά δίπλα από τον γεμάτο στροφές δρόμο. Τι άλλο θα μπορούσα να ζητήσω? Ακόμα και το ψιλόβροχο είχε σταματήσει κάμποση ώρα πιό πρίν... Μετά το Innerkrems συναντήσαμε τα διόδια γιά την Nockalmstrasse. Πληρώσαμε 10 ευρώ γιά να απολαύσουμε αυτή την διαδρομή των 34 χιλιομέτρων πάνω σε αυτό το Αλπικό τοπίο. Μέχρι τα 1800 μέτρα υψόμετρο η διαδρομή ήταν μέσα στο πράσινο. Από εκεί και πάνω άρχισε να εκλείπει η βλάστηση. Κι εδώ σε κάθε φουρκέτα μία πινακίδα έγραφε τον αριθμό της και το υψόμετρο. Μαγεμένοι ανεβαίναμε όλο και περισσότερο αφήνοντας άλλες κορυφές χαμηλότερα... Φτάσαμε στο Höchster Punkt στα 2.042 μέτρα υψόμετρο, όπου είχε ένα μαγαζάκι που απ’ έξω είχε μία μεγάλη ξυλόγλυπτη μαρμότα και πουλούσε τοπικά προϊόντα. Σέρβιρε επίσης ροφήματα και η καλοσυνάτη κυρία που ήταν πίσω από τον πάγκο έφτιαχνε σνάκ και ζεστές σουπίτσες. Το ψιλόβροχο μπορεί να είχε σταματήσει, αλλά τα σύννεφα εξακολουθούσαν να καλύπτουν τον ουρανό. Η θερμοκρασία έπαιζε σταθερά κάτω σε μονοψήφια νούμερα... Το καλύτερο όμως ήταν ότι δεν είχε καθόλου ομίχλη και μπορούσαμε να θαυμάζουμε το τοπίο απ’ όποια μεριά και άν κοιτούσαμε!

   Συνεχίσαμε στην Nockalmstrasse και 13 χιλιόμετρα μετά σταματήσαμε στο Κέντρο Υποδοχής του Εθνικού Πάρκου Nockberge, όπου πληροφορηθήκαμε ότι ανήκει στις προστατευόμενες περιοχές βιόσφαιρας. Στο ίδιο ξύλινο κτίσμα υπάρχει και εστιατόριο και πιό δίπλα ένα μικρό κατάστημα που πουλάει κι αυτό -τι άλλο- τοπικά προϊόντα... Στο parking είδαμε παρκαρισμένες κάμποσες μοτοσυκλέτες με αυστριακές πινακίδες. Δίπλα από το parking είχε ντουλαπάκια γιά τους μοτοσυκλετιστές όπου θα μπορούσαν να ασφαλίσουν κράνη κλπ... Μπήκαμε στο εστιατόριο όπου είδαμε τους αυστριακούς μοτοσυκλετιστές να απολαμβάνουν το μεσημεριανό τους. Χαιρετηθήκαμε και διαλέξαμε ένα τραπέζι από τα πολλά άδεια που υπήρχαν, αφού δεν υπήρχαν και πολλοί πελάτες. Όμορφα διακοσμημένο το εσωτερικό αποτελούσε έναν μικρόκοσμο της ευρύτερης περιοχής. Απολαύσαμε μία νοστιμότατη σούπα goulash, η οποία και ζεστή ήταν αλλά και όσο έπρεπε καυτερή για να εξισορροπεί το κρύο όταν θα ανεβαίναμε και πάλι στην μοτοσυκλέτα. Πήραμε τις ανάσες μας και συνεχίσαμε τον δρόμο μας στην Nockalmstrasse μέχρι που συναντήσαμε τον 95. Ακολουθήσαμε τον 95 νότια και πρίν το χωριό Patergassen είδαμε στα δεξιά μας, το χρωματιστό άγαλμα της Χάιντι από τα κινούμενα σχέδια των παιδικών μας χρόνων, να στέκεται πάνω σε ένα κορμό δέντρου μαζί με το κατσικάκι της, με μιά ανοιχτή αγκαλιά να καλωσορίζει τους περαστικούς στο χωριό της που βρίσκόταν λίγα χιλιόμετρα πιό πάνω στο βουνό... Βγάλαμε μερικές φωτό και συνεχίσαμε στον 95 πρός το Feldkirchen in Karnten. Το τέλος της ημέρας θα μας έβρισκε στο Klagenfurt, αλλά δεν ήθελα να πάμε κατ’ ευθείαν εκεί. Ήθελα να επισκεφτούμε δύο λίμνες που θα τις βρίσκαμε δίπλα μας άν δεν ακολουθούσαμε τον συντομότερο δρόμο πρός το Klagenfurt. Έτσι από το Feldkirchen in Karnten έστριψα δυτικά και ακολουθώντας τον 94 βρεθήκα να οδηγώ δίπλα από την λίμνη Ossiacher See. Αφήσαμε τον 94 και πήραμε τον 83 οδηγώντας ανατολικά πλέον και βρεθήκαμε δίπλα από τις όχθες της λίμνης Worthersee. Η επιλογή αυτής της παράκαμψης μας αποζημίωσε τα μάλα! Τι λένε 40 χιλιόμετρα παραπάνω μπρός σε μιά τέτοια απόλαυση της ψυχής?

   Είχε φτάσει απόγευμα όταν μπήκαμε στο Klagenfurt. Είχα κλείσει το ξενοδοχείο μέσω booking, έβαλα την οδό στο GPS κι όταν έφτασα στο σημείο που θα έπρεπε να είναι το κατάλυμά μας...μόνο το κατάλυμα δεν είδαμε... Είχα κάνει ένα βασικό λάθος! Την ώρα που έκλεινα το ξενοδοχείο –γιά πρώτη φορά- δεν είδα στον χάρτη που βρισκόταν! Το κατάλυμα που είχα κλείσει βρισκόταν σε ένα χωριουδάκι, το Ferlach, 18 χιλιόμετρα μακριά από το Klagenfurt... Πήραμε τον δρόμο πρός το Ferlach όπου βρήκαμε το Gasthaus Matheild, ένα συμπαθέστατο ξενώνα που είχα κλείσει. Η συμπαθέστατη ιδιοκτήτρια μας ξενάγησε στο δωμάτιό μας, όπου αφήσαμε τα πράγματά μας, φρεσκαριστήκαμε και ετοιμαστήκαμε να φύγουμε γιά το Klagenfurt. To Ferlach βρισκόταν στις παρυφές ενός κατάφυτου λόφου, και δίπλα από ένα πυκνό δάσος. Τα σπιτάκια του χωριού, όμορφα και περιποιημένα σου έδιναν μιά άλλη αίσθηση... Σε έκαναν να νοιώθεις χωρικός κι εσύ, ότι ανήκεις σε αυτόν τον χώρο!

   Είχε αρχίσει να σουρουπώνει γιά τα καλά όταν πάρκαρα την μοτό μου στην Neuer Platz όπου το συντριβάνι στο κέντρο της πλατείας με το Lindwurm, ένα γλυπτό που θυμίζει κάτι από δράκο και το άγαλμα της Μαρίας-Θηρεσίας που βρίσκεται λίγα μέτρα πιό πέρα, έκλεψαν αμέσως το βλέμμα μας. Εδώ και αρκετά χρόνια άκουγα τα καλύτερα γιά την ομορφιά του Klagenfurt και σε αυτό το ταξίδι φρόντισα η διαδρομή να με βγάλει από την πόλη γιά να μορφώσω και ο ίδιος άποψη... Με πληθυσμό κοντά στις 100.000 κατοίκους, είναι μία μή αστική πόλη όπως είναι η Βιέννη και το Graz, και στην παλιά πόλη τα αναγεννησιακά κτίρια και οι στοές τους, έχουν διαμορφωθεί ανάλογα γιά να φιλοξενούν καταστήματα, ακριβές μπουτίκ, trendy bars και ρουστίκ μπυραρίες... Περπατήσαμε στον κεντρικό πεζόδρομο που μας έβγαλε στην Alter Platz όπου βρίσκεται κι ένα από τα μνημεία – σύμβολο του Klagenfurt, ο οβελίσκος της Αγίας τριάδας (Plague Column) ο οποίος ανεγέρθηκε μετά από μία νίκη κατά των Τούρκων και στο κάτω μέρος της κορυφής του βρίσκεται το μισοφέγγαρο και από πάνω ένας σταυρός.

   Τα καταστήματα είχαν αρχίσει να κλείνουν και ο κόσμος να αραιώνει από την πεζοδρομημένη παλιά πόλη. Μπήκαμε σε ένα καφέ γιά να πιούμε καφεδάκι και γνωρίσαμε τον μπάρμαν-σερβιτόρο, τον Μάρκο, ο οποίος μας είπε ότι είχε μετακομίσει από την Ιταλία στο Klagenfurt γιατί ήταν πιόφθηνή η ζωή εκεί σε σύγκριση με τις μεσογειακές χώρες... Είχαμε μία πολύ όμορφη και διεξοδική συζήτηση όπου μας ανέλυσε τα έσοδά του και τα έξοδά του από την ζωή εκεί και μας δημιούργησε την αίσθηση ότι κάνουμε λάθος που ζούμε ακόμα στην Ελλάδα... Και σίγουρα ο Μάρκο μαζί με την Μεξικάνα φίλη του ζούν μία ποιοτική ζωή! Μετά από αυτή την εμπειρία και αφού είχε περάσει η ώρα γιά τα καλά κατευθυνθήκαμε πρός την πιό παλιά και γνωστή μπυραρία της πόλης, την Augustiner. Δοκιμάσαμε Βιεννέζικο σνίτζελ και φυσικά το συνοδεύσαμε με ντόπια μπυρίτσα...

   Οι ώρες που διέθεσα στο Klagenfurt δεν ήταν αρκετές γιά να μπορώ να αξιολογήσω την ομορφιά της πόλης. Θέλαμε να πάμε και στο πάρκο Minimundus, με τις πάνω από 150 μινιατούρες μνημείων αρχιτεκτονικής απ’ όλο τον κόσμο. Δεν τα καταφέραμε να πάμε κι εκεί όπως και να δούμε καλύτερα το Klagenfurt. Δεν πειράζει όμως, είναι αφορμή γιά τουλάχιστον άλλη μία επίσκεψη στο μέλλον...

     8η ημέρα (9/10/2015) Klagenfurt-Graz (Austria) – Koprinvica (Croatia) 375 km

   H μέρα στο Ferlach, ξημέρωσε με μία ελαφριά συννεφιά. Η εύθυμη ιδιοκτήτρια είχε ετοιμάσει ένα νόστιμο και χορταστικό πρωινό, και μας περίμενε! Αφού απολαύσαμε το πρωινό μας, φορτώσαμε την μοτό και ξεκινήσαμε με πρώτο σταθμό το Graz... Αφού διασχίσαμε το Klagenfurt, δεν πήραμε τον αυτοκινητόδρομο Α2, αλλά τον επαρχιακό 70 και απολαύσαμε την διαδρομή των 150 χιλιομέτρων που μας χώριζαν με το Graz, μέσα από καταπράσινες πεδιάδες που οι αγελάδες απολάμβαναν το φαγητό τους, μέσα από κατάφυτους λόφους αλλά και πανέμορφα χωριουδάκια... Η μέρα μας ξεκίνησε τέλεια!!!

   Ήταν η δεύτερη φορά που θα επισκεπτόμουν το Graz, αλλά επειδή η Έφη δεν είχε πάει το έβαλα στην διαδρομή μας. Κάτι που δεν με χάλαγε καθόλου! Αντιθέτως, την προηγούμενη φορά που είχα περάσει από αυτή την πόλη που είναι λίγο μεγαλύτερη από την Πάτρα, είχα μείνει γοητευμένος! Μπήκαμε στην πόλη, περάσαμε τον ποταμό Mur που διασχίζει το Graz και πάρκαρα την μοτό στην αρχή του κεντρικού πεζόδρομου. Όπως έχω πεί πολλές φορές, κάθε πόλη που σέβεται τον εαυτό της έχει κι ένα ποτάμι!!! Αρχίσαμε να περπατάμε στoν κεντρικό πεζόδρομο που ονομάζεται Herrengasse θαυμάζοντας τα κτίρια δεξιά και αριστερά μας και καταλήξαμε στην πλατεία Hauptplatz όπου απολαύσαμε το καφεδάκι μας καθώς και το πήγαινε-έλα των ντόπιων αλλά και των τουριστών. Απέναντί μας ήταν το δημαρχείο της πόλης, όπου έτυχε να δούμε νεόνυμφους να φωτογραφίζονται έξω από το πολύ όμορφο κτίριο...

   Αφήσαμε το Graz και συνεχίσαμε το δρόμο μας πρός την Koprivnica της Κροατίας. Πρίν την Koprivnica ήθελα να σταματήσω σε ένα χάνι ενός μικρού χωριού που είχα σταματήσει σε ένα ταξίδι μου το 2007, και αφού ήταν κοντά στην διαδρομή πρός Koprivnica έβαλα λοιπόν το χωριό Benedikt της Σλοβενίας, στο GPS μου. Μία διαδρομή 90 χιλιομέτρων που την καλύψαμε μέσω του Ε59 του 69 και του δεύτερου επαρχιακού 433. Βρήκαμε λοιπόν την Penzion Petelin όπου τίποτα δεν είχε αλλάξει αυτά τα 8 χρόνια από την τελευταία μου επίσκεψη... Το εσωτερικό του καφέ-εστιατορίου παρέμενε ίδιο όπως τότε που το πρωτοείδα και μου άρεσε, όπως επίσης και η σούπα που αποτελεί σταθερή αξία! Σούπα λοιπόν και μπύρα Lasko!

   Συνεχίσαμε στον Σλοβένικο αυτοκινητόδρομο Α5, ο οποίος μόλις περάσαμε τα Ουγγρικά σύνορα έγινε Μ70 και από τον συνοριακό σταθμό Letenye περάσαμε από την Ουγγαρία στην Κροατία. Στα Κροατικά σύνορα είδαμε κι ένα camp με Σύριους και μή πρόσφυγες που περίμεναν να μπούν στην Ουγγαρία και την περιοχή την είχαν κατακλύσει Κροάτες αστυνομικοί. Ακολουθήσαμε τον 3 και μετά τον 20 που μας οδήγησε στην Koprivnica. Η Koprivnica είναι μία κωμόπολη, η οποία βρίσκεται στα ΒΑ της Κροατίας, και απέχει μόλις 100 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Zagreb. Ο λόγος που θα περνούσαμε το απόγευμά μας αλλά και την νύχτα μας στην Koprivnica ήταν η οικογένεια Dedic. Μέσω του προγράμματος Comenius είχα φιλοξενήσει τον Dominik (τον γιό της οικογένειας στο σπίτι μου), όταν είχε έρθει Ελλάδα. Η οικογένειά του ήξερε ότι ταξιδεύω με την μοτό μου και με είχε προσκαλέσει πολλές φορές να πάω σπίτι τους. Να που ήρθε και η ώρα γι’ αυτό... Το απογευματάκι λοιπόν βρισκόμασταν στο σπίτι της οικογένειας Dedic. Αφού ξεφορτώσαμε την μοτό, με την συνοδεία καφέ είπαμε τόσα που αφορούν την ζωή στην Κροατία και άλλα τόσα γιά την ζωή στην πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβία και την ζωή στην σύγχρονη διασπασμένη πλέον χώρα του Τίτο... Όταν νύχτωσε μας ξενάγησαν στην όμορφη Koprivnica και καταλήξαμε στην πιό παλιά μπυραρία της πόλης όπου γευτήκαμε παλιά παραδοσιακά πιάτα της τοπικής κουζίνας. Η φιλοξενία τους πραγματικά με σκλάβωσε!

      9η ημέρα (10/10/2015) Koprinvica (Croatia)-Novi Sad-Belgrade (Serbia) 390 km

   Ήπιαμε το καφεδάκι μας, φάγαμε το υπέροχο πρωινό που ετοίμασε η Manuela, φορτώσαμε την μοτό και αφού χαιρετήσαμε την οικογένεια Dedic ευχαριστώντας την ταυτόχρονα γιά την φιλοξενία της, κάναμε μία πρωινή βόλτα με την μοτό στο κέντρο της Koprivnica. Αφού είδαμε την πόλη και με το φώς της μέρας ξεκινήσαμε γιά Novi Sad ακολουθώντας τον 2, τον 34 και τον 213 μέχρι να φτάσουμε στα σύνορα Κροατίας-Σερβίας. Όσο πιό κοντά πλησιάζαμε στα σύνορα τόσο πιό πολλά κτίρια, εργοστάσια, υδραγωγεία κλπ βλέπαμε που είχαν υποστεί τις συνέπειες του εμφυλίου... Παράλληλα βροχή είχε αρχίσει να κάνει έντονη την παρουσία της. Είχα δώσει ραντεβού γιά ένα καφεδάκι και κουβεντούλα στην πόλη του Novi Sad με ένα φιλικό μου ζευγάρι, τον Ernest και την Jelena από το Zrenjanin. Στο Novi Sad δεν είχε τύχει να πάω ποτέ και πάντα περνούσα απ’ έξω αφού είχα για προορισμό το Zrenjanin ή το Βελιγράδι. Το Βελιγράδι ήταν και πάλι ο προορισμός μας εκείνη την μέρα, αλλά αφού είχαμε χρόνο, το Novi Sad μπήκε στην διαδρομή μας ως σταθμός. Όσο πλησιάζαμε στην πόλη ακολουθώντας τον 111, τόσο δυνάμωνε η βροχή. Πάρκαρα την μοτό και αρχίσαμε να περπατάμε στον πεζόδρομο Dunavska, με το ψιλόβροχο να πέφτει κανονικά... Στον πεζόδρομο Dunavska με τα όμορφα μπαρόκ κτίρια του 18ου και 19ου αιώνα τα οποία στεγάζουν πολλά καφέ και εστιατόρια. Σε ένα από αυτά τα καφέ είχαμε δώσει ραντεβού με τους Σέρβους φίλους μας. Είχαμε αρκετό καιρό να βρεθούμε κι έτσι η χαρούμενη κουβεντούλα μας συνοδευόμενη με ζεστό καφεδάκι τράβηξε κάμποσο.

   Έφτασε η ώρα να συνεχίσουμε τον δρόμο μας, κι έτσι αποχαιρετήσαμε τους φίλους μας και συνεχίσαμε τον δρόμο μας γιά το Βελιγράδι που απείχε μόλις 95 χιλιόμετρα, τα περισσότερα στον αυτοκινητόδρομο Α1. Το Novi Sad δεν μπορέσαμε να το δούμε περισσότερο κι έτσι άφησα μία υποσχετική γιά να το εξερευνήσω περισσότερο στο εγγύς μέλλον...

   Η βροχή δεν μας άφησε παραπονεμένους, μας πήγε σερί μέχρι το Βελιγράδι. Παρεπιπτόντως... Beograd σημαίνει Λευκή Πόλη... Φτάσαμε στην παλιά πόλη του Βελιγραδίου, και καταλύσαμε στο γνωστό μου από προηγούμενα ταξίδια μου, Booking Rooms Apartments, που είχα κλείσει μέσω booking. Αφού φρεσκαριστήκαμε, βγήκαμε σεργιάνι στην Knez Mihailova, τον κεντρικό πεζόδρομο της παλιάς πόλης που ήταν δίπλα από το κατάλυμά μας. Επίσης δίπλα ήταν και το φρούριο Καλεμέγκνταν το οποίο οπωσδήποτε αξίζει να δεί αφού από εκεί έχει απίστευτη θέα πρός την νέα πόλη του Βελιγραδίου, αλλά και στους δύο ποταμούς, το Σάβα και τον Δούναβη που ενώνονται μπροστά στα μάτια σου. Είχα περπατήσει στο πάρκο που περιβάλλει το κάστρο, και είχα θαυμάσει το κάστρο και την θέα από εκεί ψηλά, σε προηγούμενο ταξίδι μου, κι έτσι περιοριστήκαμε στην εξερεύνηση των καταστημάτων στον πεζόδρομο... Κάποια στιγμή μπήκαμε σε ένα καφέ, γιά να πάρουμε τον απογευματινό μας καφέ και ξέσπασε μία πολύ δυνατή μπόρα και πίσω από την τζαμαρία του καφέ παρατηρούσαμε τους περαστικούς που προσπαθούσαν με τις ομπρέλες τους να προφυλαχθούν από την μπόρα, αλλά ο δυνατός αέρας τους δυσκόλευε να τις κρατήσουν ανοιχτές...

   Όταν καταλάγιασε λίγο ο καιρός, αφήσαμε τον ζεστό χώρο του καφέ στην Mihailova και αφού χωθήκαμε κάτω από την ομπρέλα μας, περπατήσαμε πρός την μποέμ συνοικία Skadarska των ποιητών και των καλλιτεχνών, για να δοκιμάσουμε τη σέρβικη κουζίνα στα γραφικά της ταβερνάκια και μετά για ένα ποτό συνοδεία ζωντανής μουσικής στα τοπικά kafanas. Είχαμε λίγες ώρες στην διάθεσή μας γιά να σπαταλήσουμε στο Βελιγράδι, αλλά ήταν όλες ‘‘γεμάτες’’. Να μήν παραλείψω να αναφερθώ στην αδελφική αγάπη που τρέφουν οι Σέρβοι πρός τους Έλληνες! Την βλέπεις παντού. Όπου να πείς ότι είσαι Έλληνας, αμέσως το πρόσωπό τους αλλάζει έκφραση και αποπέμπει αυτή την αδελφική αγάπη! Αυτή την αγάπη πρός τους Έλληνες, την έχω δεί σε όλα μου τα ταξίδια στην Σερβία, όπως άλλωστε και στο τελευταίο.

             10η ημέρα (11/10/2015) Belgrade (Serbia)-Patras(Greece) 1075 km

   Η τελευταία μέρα των ταξιδιών μου (όπως και η πρώτη), έχει πολλά χιλιόμετρα μπροστά της... Στις εννιάμισυ το πρωί, ήμασταν έτοιμοι γιά δρόμο. Αργά γιά τις συνήθειές μου... Η μοτό φορτωμένη, όπως και ο ουρανός του Βελιγραδίου άλλωστε! Το meteo προέβλεπε πως στην Δυτική Ελλάδα θα είχε έντονα καιρικά φαινόμενα, κι έτσι με την Έφη αποφασίσαμε να μείνουμε Θεσσαλονίκη την Κυριακή και την Δευτέρα που θα είχε αλλάξει πρός το καλύτερο ο καιρός να επιστρέφαμε Πάτρα... Ξεκινήσαμε γιά να βγούμε από την πόλη με τα αδιάβροχα φορεμένα πάνω από τις στολές γιά την επερχόμενη βροχή.

   Κυριακή νωρίς το πρωί, η πόλη ήταν άδεια... Ξεκουραζόταν ίσως από ένα έντονο Σαββατόβραδο... Μετά από λίγα λεπτά της ώρας βρέθηκα να οδηγώ στον Σέρβικο αυτοκινητόδρομο Α1 με κατεύθυνση νότια πλέον! Με τα σύνορα της FYROM μας χώριζαν 385 χιλιόμετρα και ήθελα να βάλω βενζίνη πρίν μπώ στην FYROM. Την τελευταία φορά που έβαλα καύσιμα με την προηγούμενη μοτό μου, στο Kumanovo το 2013, έχασα τον δεξί κύλινδρο της μοτοσυκλέτας μου! Πόνος!!! Περάσαμε την Νίς και κοντά στο Vranje ο Α1 είναι υπό κατασκευή μέχρι λίγα χιλιόμετρα πρίν τα Σερβο-Σκοπιανά σύνορα. Κοντά στις δύο το μεσημέρι μπήκαμε στην FYROM και βρεθήκαμε στον αυτοκινητόδρομο... Μέγας Αλέξανδρος... ο οποίος είχε κάμποσους σταθμούς διοδίων όπου μπορούσαμε να πληρώσουμε είτε με ευρώ, είτε με Σκοπιανά δηνάρια. Είχαμε να διανύσουμε 200 χιλιόμετρα στον Σκοπιανό αυτοκινητόδρομο μέχρι να περάσουμε τον συνοριακό σταθμό των Ευζώνων και να μπούμε Ελλάδα. Με ελεγχόμενη ταχύτητα και με προσοχή, λόγω των μπλόκων που στήνουν οι Σκοπιανοί αστυνομικοί οδήγησα μέχρι τα Ελληνικά σύνορα, χωρίς απρόοπτα. Στην πορεία πληροφορήθηκα ότι ο καιρός στην Δυτική Ελλάδα είχε ‘‘σπάσει’’ κι έτσι αποφασίσαμε με την Έφη να μην περάσουμε την νύχτα μας στην Θεσσαλονίκη και συνεχίσαμε γιά Πάτρα...

   Τα υπόλοιπα 520 κατηφορικά χιλιόμετρα ήταν στην Εγνατία και στην Ιονία οδό. Τα αδιάβροχα τα βγάλαμε μόνο όταν φτάσαμε στην Πάτρα. Ο καιρός ήταν φορτωμένος αλλά σε καμμιά περίπτωση δεν μας δυσκόλεψε. Κατά τις δέκα το βράδυ φτάσαμε στον προορισμό μας με μιά γλυκιά κούραση αλλά και με μιά θλίψη που τελείωσε αυτό το απίστευτο ταξίδι. Στην πραγματικότητα το ταξίδι δεν είχε τελειώσει την στιγμή που ξεφόρτωνα την μοτό μου, θα συνέχιζε να μας συντροφεύει γιά αρκετό καιρό αφού όλες αυτές οι όμορφες διαδρομές που περιδιαβήκαμε δεν ξεθωριάζουν τόσο γρήγορα από τα μυαλά μας! Θα μας συντροφεύουν γιά αρκετό καιρό μέχρι να αρχίσει ο καινούργιος σχεδιασμός του επόμενου ταξιδιού που θα αρχίσει να απασχολεί το μυαλό. Δεν είναι μυστικό ότι ένα ταξίδι διαρκεί πάρα πολύ καιρό! Ξεκινάει από την στιγμή που αρχίζει ο σχεδιασμός του, βασιλεύει την χρονική στιγμή που πραγματώνεται και τελειώνει όταν ξεκινάει ο σχεδιασμός του επερχόμενου... Βέβαια το κάθε ταξίδι καταλαμβάνει ξεχωριστή θέση στο μυαλό του καθενός μας και ξεδιπλώνεται στα μάτια μας όταν γίνεται συζήτηση γιά αυτά τα μέρη...

   Οι τρείς φωτογραφικές μηχανές (Sony DSC-HX20V, Sony WSC-630, Nikon D3200) που είχα μαζί μου αποτύπωσαν άπειρες στιγμές και τοπία. Επίσης οι τρείς κάμερες (GoPro Hero 3, GoPro Hero2 και Contour Roam) που είχα τοποθετημένες στο κράνος και πάνω στην μοτό, κατέγραψαν πολλές στιγμές οδηγικής πανδαισίας σε απίθανα μέρη! Η στολή μου BMW Rallye 3, οι μπότες μου BMW Touring 2, τα αδιάβροχα της BMW, τα γάντια της BMW και το κράνος της BMW System 6, με είχαν σε όλη την διάρκεια του ταξιδιού, στεγνό, ζεστό και πάνω απ’ όλα ασφαλή. Η ενδοεπικοινωνία της BMW που είχαμε στα κράνη μας, μας παρείχε με την Έφη αδιάλειπτη επικοινωνία ακόμα και τις ημέρες που περάσαμε αρκετές ώρες πάνω στην μοτοσυκλέτα.

   Τα ελαστικά που φορούσε η μοτό, τα Michelin Anakee3 σε όλες τις συνθήκες που ταξιδέψαμε, μας έκαναν να νοιώθουμε ασφάλεια και σιγουριά! Το 40lt σακίδιο της Kry-o που είχα δεμένο πάνω στην μία πλαινή βαλίτσα της μοτό πολύ ευκολόχρηστο και εξυπηρετικό με τον τρόπο που ανοιγοκλείνει (το ίδιο) αλλά και με τον τρόπο που δένει πάνω στην βαλίτσα. Το GPS μου, Garmin Zumo 660 με οδήγησε σε όλα αυτά τα πανέμορφα μέρη χωρίς κανένα πρόβλημα. Πάντα βέβαια είχα τους χάρτες μου πάνω στην ζελατίνα του tank bag, γιατί πρέπει να έχουμε μία γενικότερη εικόνα γιά το που βρισκόμαστε όταν ταξιδεύουμε!

   Πώς να περιγράψω αυτά που μου προσφέρει η μοτοσυκλέτα μου??? Νοιώθω μερικές φορές ότι τα λόγια γιά να την περιγράψω περιττεύουν. Πιστεύω πώς μόνο όσοι καβαλάνε την ίδια μοτοσυκλέτα μπορούν να νοιώσουν την χαρά και το συναίσθημα που μου προσδίδει αυτό το απόλυτο μηχάνημα οδήγησης, σε κάθε χιλιόμετρο που γράφουμε μαζί....!!! Μαγικό χαλί! Με απογειώνει! Unstoppable!!!

   Η συνεπιβάτης μου, η Έφη, σταθερή αξία! Πολύ καλή συμπεριφορά συνεπιβάτη κατά την οδήγηση! Συμπεριφορά? Σαν μικρό κοριτσάκι που το έχεις βάλει πάνω σε ένα αλογάκι σε καρουζέλ και βλέπει να ξεδιπλώνονται μπροστά στα μάτια της, σε κάθε γυροβολιά του καρουζέλ καινούργια θαυμαστά πράγματα. Αχόρταγη σε νέες πληροφορίες που αφορούν όλους τους νέους τόπους που επισκεπτόμαστε. Συνεργάσιμη όλες τις στιγμές και με χαμηλό δείκτη γυναικείας γκρίνιας...

   Αυτό το υπέροχο ταξίδι στις Σλοβένικες και Αυστριακές Άλπεις τελείωσε... σνίφ... Αυτή την στιγμή όμως δουλεύω στο μυαλό μου το επόμενο ταξίδι μου, κι αυτό είναι το νερό που πέφτει και κάνει τον μύλο πάντα να γυρίζει...

Created by Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

http://bigtheme.net/
The Betst Bokies Romenia Bonus bet365 here.
Ламперия от ЕМСИЕН-3

We use cookies to improve our website and your experience when using it. Cookies used for the essential operation of the site have already been set. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

I accept cookies from this site.

EU Cookie Directive Module Information