• sa
  • Highlands
  • K
  • H
  • MNE
  • F
  • R
  • Roma
  • SA
  • Un
  • a
  • 1
  • Transalpina Pass
  • Transalpina Pass
  • Romania
  • Riding....
  • Moldova....
  • My shadow...
  • Ukraine
  • In Evinos river reservoir, Greece...
  • Curving...
  • Montenegro...
  • Croatia...
  • Bosnia i Herzegovina...
  • Bosnia i Herzegovina...
  • In Graz, Austria...
  • In Montenegro...
  • Ljubljana...
  • Bled lake
  • Bled lake to Bohinj lake
  • Nockalmstrasse, Austria
  • Bohinj lake, Slovenia
  • Triglav National Park, Slovenia...
  • Triglav National Park, Slovenia...
  • Grossglockner, Austria...
  • Grossglockner Pass
  • Grossglockner, Austria...
  • Don't drink and drive...
  • Nockalmstrasse, Austria
  • Graz
  • Nockalmstrasse, Austria
  • Nockalmstrasse, Austria
  • Nockalmstrasse, Austria
  • A1, Croatia
  • Curving in MotoLeonidio Race...
  • In a Gas Station in Serbia
  • On the road...
  • On the road in Hungary...
  • On the road in Belarus...
  • In Minsk, Belarus...
  • In Russia...
  • Borders Belarus - Russia...
  • On the road in Russia...
  • Riding in Moscow, Russia...
  • In Red Square, Moscow, Russia...
  • In Red Square, Moscow, Russia...
  • On the road in Russia...
  • Crossing a bridge in Latvia...
  • On the road in Latvia...
  • On the road in Trakai, Lithuania...
  • On the road in Trakai, Lithuania...
  • In Trakai, Lithuania...
  • On the road in Poland...
  • In Automotodrom Brno, Czech Republic...
  • In Automotodrom Brno, Czech Republic...
  • In Trigrad Gorge, Bulgaria...
  • In Buzludzha Monument, Bulgaria...
  • Morocco...
  • Morocco...
  • Morocco...
  • Morocco...
  • My son Konstantinos
  • Falkirk, Scotland...
  • Biogradsko Jezero, Montenegro...
  • Fez, Morocco...
  • Rabat, Morocco...
  • Transfagarasan Pass, Romania...
  • Careterra Austral, Chile...
  • Unpacking my new baby...
  • Leonidio, Greece....
  • Transalpina Pass, Romania
  • Transalpina Pass, Romania
  • In Romania...
  • Riding...
  • Moldova...
  • In Evinos river reservoir, Greece...
  • Curving...
  • Montenegro...
  • Croatia...
  • Bosnia i Herzegovina...
  • Bosnia i Herzegovina...
  • In Graz, Austria...
  • Keeping notes of the trip, in Montenegro...
  • In Ljubljana, Slovenia...
  • In Bled lake, Slovenia...
  • On the road from Bled lake to Bohinj lake, Slovenia...
  • Crossing Nockalmstrasse, Austria...
  • In Bohinj lake, Slovenia...
  • Triglav National Park, Slovenia...
  • In Triglav National Park, Slovenia...
  • In Kaiser Franz Josef Hohe, Grossglockner, Austria...
  • Crossing Grossglockner Pass, Austria...
  • In Kaiser Franz Josef Hohe, Grossglockner, Austria...
  • In Benedikt, Slovenia...
  • Crossing Nockalmstrasse Pass, Austria...
  • Walking in Graz, Austria...
  • Crossing Nockalmstrasse Pass, Austria...
  • Crossing Nockalmstrasse Pass, Austria...
  • Crossing Nockalmstrasse Pass, Austria...
  • Heavy rain while crossing A1 Highway in Croatia...
  • Curving in MotoLeonidio Race...
  • In a Gas station in Serbia...
  • On the road...
  • On the road in Hungary...
  • On the road in Belarus...
  • In Minsk, Belarus...
  • In Russia...
  • Borders Belarus - Russia...
  • On the road in Russia...
  • Riding in Moscow, Russia...
  • In Red Square, Moscow, Russia...
  • In Red Square, Moscow, Russia...
  • On the road in Russia...
  • Crossing a bridge in Latvia...
  • On the road in Latvia...
  • On the road in Trakai, Lithuania...
  • On the road in Trakai, Lithuania...
  • In Trakai, Lithuania...
  • On the road in Poland...
  • In Automotodrom Brno, Czech Republic...
  • In Automotodrom Brno, Czech Republic...
  • In Trigrad Gorge, Bulgaria...
  • In Buzludzha Monument, Bulgaria...
  • On the road in Armenia...
  • Military Road - Georgia...
  • Silk Route - Armenia...
  • In Tabriz - Iran...
  • Caucasus Mountain - Georgia...
  • Military Road - Georgia...
  • Flame Towers - Baku (Azerbaijan)...
  • Genocide Memorial - Yerevan (Armenia)...
  • Kandovan Village - Iran...
  • Kazbegi - Georgia...
  • Military Road - Georgia...
  • Tatev Monastery - Armenia...
  • Iran...
  • Tbilisi - Georgia...
  • Yerevan - Armenia...
  • On the road in Azerbaijan...
Εκτύπωση

Bulgaria (May 2018)

Γράφτηκε από τον/την Thanasis Vavaroutas. Posted in Ταξίδια

Πατήστε εδώ γιά τον χάρτη...

 

     Την Βουλγαρία την έχω επισκεφτεί αρκετές φορές στο παρελθόν! Άλλες με αυτοκίνητο γιά σκί στο Bansko, άλλες με Πολεμικό Πλοίο από την μεριά της Μαύρης Θάλασσας, μα τις πιό πολλές φορές με την μοτό μου. Τις περισσότερες φορές ομολογώ ότι την είχα διασχίσει γιά βορεινούς προορισμούς. Μου είχε μείνει ένα κομμάτι της αχαρτογράφητο και αυτό μου τριβέλιζε το μυαλό γιατί είναι αδιανόητο να έχω ταξιδέψει σε πολύ πιό μακρινούς προορισμούς και να μην έχω εξερευνήσει την νότια και κεντρική Βουλγαρία. Την απόφαση την πήρα στις αρχές του χρόνου και τον Μάϊο πραγματοποίησα το ταξίδι που θα σας περιγράψω στις παρακάτω γραμμές. Απλά να δηλώσω από την αρχή, ότι επέστρεψα στην βάση μου εκστασιασμένος από την ομορφιά που συνάντησα!

     Ταξίδεψα μόνος και μονός κάτι το οποίο σημαίνει ότι ήμουν μόνο εγώ με την μοτό μου, τις κάμερές μου (φωτογραφικές και βίντεο) και άπλετο χώρο στις βαλίτσες μου αφού δεν ήταν τίγκα με τα ρούχα της συντρόφου μου. Τα κιμονό της δεν ταξίδεψαν αυτή την φορά!

      Η προετοιμασία πάντα με εξιτάρει, αλλά πιό πολύ με εξιτάρει ο σχεδιασμός του ταξιδιού, οι διαδρομές, τα μέρη που θα επισκεφτώ και οι άνθρωποι. Και σε αυτό το ταξίδι οι επαρχιακοί δρόμοι ήταν επιλογή και οι στάσεις σε χωριά με απλούς ανθρώπους απαραίτητη. Οι μεγάλες πόλεις στα ταξίδια μας καμιά φορά μας τυφλώνουν και δεν βλέπουμε την πραγματική εικόνα της χώρας που ‘‘κρύβεται’’ στην ύπαιθρο. Τους αυτοκινητόδρομους την πρώτη μέρα του ταξιδιού και την τελευταία δεν μπορώ να τους αποφύγω αφού το συγκεκριμένο ταξίδι ξεκίνησε όταν άφησα πίσω μου τον Προμαχώνα και μπήκα στην Βουλγαρία και όταν στην επιστροφή μπήκα στην Ελλάδα από τον συνοριακό σταθμό της Νυμφαίας. Η Ιονία και η Εγνατία οδός λοιπόν ήταν στο πρόγραμμα...

      Είχα φροντίσει γιά την πράσινη κάρτα λίγες μέρες πρίν την αναχώρηση όπως και γιά την πλαστικοποίηση των χαρτών με τις διαδρομές μου που θα έπαιρναν την θέση τους στο tank bag μου. Είχα κάνει τον σχετικό έλεγχο στην μοτό μου, την έπλυνα, της άλλαξα την πίεση των ελαστικών για να είναι οκ γιά το ταξίδι και φουλάρισα με καύσιμα το απόγευμα της Παρασκευής. Το φόρτωμα το έκανα αργά το βράδυ και η μοτό ήταν σχεδόν έτοιμη γιά απόπλου!

 

Ημερολόγιο ταξιδιού... 

 

1η ημέρα                    Πάτρα – Borino (Βουλγαρία)  745 km 

      Το Σάββατο 26/5, ξύπνησα την συνηθισμένη ώρα (γιά ταξίδια), φόρεσα την στολή μου, ήπια το εσπρεσάκι μου καβάλησα την αγαπημένη μου, έριξα την πρώτη μιζιά και ξεκίνησα από το σπίτι στις 04:00... Είναι η τέλεια ώρα να ξεκινάω! Χωρίς κίνηση και φτάνω νωρίς στα σύνορα...

     Ο καιρός τέλειος γιά ταξίδι, η θερμοκρασία στους 20°C, όλα υπέροχα!!! Η Ιονία οδός καινούργια με άψογο ασφαλτοτάπητα, αλλά με την τιμή της βενζίνης στα 1,62€... είχα ενεργοποιήσει το cruise control και πήγαινα με 120 km/h... Βαρετά! Η ανατολή με βρήκε λίγο μετά το Τέροβο και η ομίχλη που κάλυπτε τον κάμπο σε συνδυασμό με τον ήλιο που άρχιζε να ξεπροβάλλει πίσω από το βουνό έκανε έναν απίστευτο συνδυασμό! Σταμάτησα στο Stop & Go Café κοντά στην διασταύρωση της Ιονίας με την Εγνατία οδό γιά ένα εσπρεσσάκι, και μετά συνέχισα στην Εγνατία... Βαρετά κι αυτά τα χιλιόμετρα με αυτή την ταχύτητα! Τι μας κάνει η κρίση... Το μόνο που με ‘‘ενόχλησε’’ κάπως ήταν ότι στην Πίνδο η θερμοκρασία έπεσε στους 12°C και μή φορώντας επενδύση στο μπουφάν και με κοντομάνικο την άκουσα λίγο...

      Άλλη μία στάση στην είσοδο της Βέροιας γιά καπουτσίνο (αυτή την φορά), καύσιμα και δρόμο! Η θερμοκρασία είχε αρχίσει πλέον να ανεβαίνει και ο ήλιος έπεφτε πάνω μου και μου έδινε μιά ευχάριστη αίσθηση! Μου έμεναν 200 χιλιόμετρα περίπου μέχρι τα σύνορα... Εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν πώς η τιμή της βενζίνης τόσο στα πρατήρια στις Εθνικές οδούς αλλά και στην Βέροια ήταν ίδια με την τιμές που βάζω στην Πάτρα! Θυμάμαι παλιότερα τα πρατήρια στις Εθνικές οδούς σε έγδυναν! Πρόοδος!!!

      Έφτασα στον Προμαχώνα λίγο πρίν από τις 11 και πέρασα τα σύνορα με λιγότερες διαδικασίες απ’ ότι θυμόμουν σε προηγούμενα ταξίδια μου. Ένας Έλληνας αστυνομικός που μαζί με έναν Βούλγαρο στον συνοριακό σταθμό του Προμαχώνα έλεγξαν το διαβατήριό μου και μετά στον Βουλγαρικό συνοριακό σταθμό δεν υπήρχε κανένας έλεγχος...

      Αφού πέρασα στο Βουλγάρικο έδαφος συνέχισα στον Ε79 για 15 χιλιόμετρα και μετά έστριψα ανατολικά στον 109 γιά να πάω πρός το Μέλνικ. Από αυτή την διασταύρωση το Μέλνικ απείχε μόλις 13 χιλιόμετρα. Ο 109 με οδήγησε μέσα από χωριουδάκια στο Μέλνικ. Όσο πλησίαζα στο Μέλνικ τόσο το πράσινο γύρω μου πύκνωνε. Λίγο πρίν μπώ στο Μέλνικ είδα μέρος των γνωστών Πυραμίδων από χώμα (Sand Pyramids). Μπήκα στο χωριό και άρχισα να ανεβαίνω τον ένα από τους δύο παράλληλους δρόμους δίπλα από το στεγνό ποτάμι. Οι δύο αυτοί δρόμοι με τα μαγαζιά που πουλούν σουβενίρ, και τις ταβέρνες, διατρέχουν το χωριό. Προσπάθησα να βρώ κάποιο καλό σημείο γιά να φωτογραφίσω τις Πυραμίδες, (σχήματα που υπήρχαν στα βουνά που περιβάλλουν το Μέλνικ τα οποία είχαν σχηματιστεί από την διάβρωση), αλλά δεν τα κατάφερα. Έκανα την βόλτα μου στο χωριό, το οποίο είναι επίσης πολύ γνωστό γιά τα κρασιά του. Η οικία του Μανώλη Κορδόπουλου δεσπόζει στο Μέλνικ. Ήταν ο πλουσιότερος έμπορος και το σπίτι του που χτίστηκε το 1754 έχει γίνει πλέον μουσείο και η είσοδος κοστίζει 1,30€ περίπου... Στο Μέλνικ μπορεί κάποιος να δοκιμάσει τα κρασιά της περιοχής και βέβαια να αγοράσει το κρασί της αρεσκείας του.

      Αρκετά έμεινα όμως στο Μέλνικ... καιρός γιά δρόμο! Πήρα τον 109 γιά λίγα χιλιόμετρα και κατόπιν τον 198 με κατεύθυνση το Gotse Delcev. Η διαδρομή πολύ όμορφη, ο δρόμος καλός με αρκετά στροφιλίκια και πολύ πράσινο αφού βρισκόμουν νότια του όρους Pirin... Σε κάποια σημεία το υψόμετρο ξεπερνούσε τα 1.400 μέτρα! Μετά από 60 χιλιόμετρα και κανά τριάρι τέταρτα διαδρομής έμπαινα στο Gotse Delcev, μία πόλη 20.000 κατοίκων. Αναζήτησα τον κεντρικό πεζόδρομο της πόλης όπου κάθισα σε ένα καφέ και απόλαυσα μία ντόπια μπύρα στην εκπληκτική τιμή των 1,10€!!! Ανασυντάχτηκα και λίγο, καθώς καθάρισα την ζελατίνα του κράνους, τις κάμερες κλπ. Τα σκοτωμένα έντομα εμπόδιζαν και την όρασή μου αλλά και τις λήψεις στις κάμερες αφού είχαν φρενάρει απότομα πάνω στον φακό τους!

      Αφού δροσίστηκα με τον ζύθο, ανέβηκα στην μοτό γιατί η ώρα είχε φτάσει 2:30 και είχα ακόμη δρόμο μπροστά μου. Η θερμοκρασία ήταν κοντά στους 30°C και είχε λίγη συννεφιά, πράγμα το οποίο έκανε το ταξίδι πιό άνετο! Μετά το Gotse Delcev ο 198 γινόταν 197 και σε αυτόν συνέχισα μέχρι το Dospat που ήταν και ο επόμενος σταθμός μου. Μόλις 50 χιλιόμετρα απόσταση με την διαδρομή να γίνεται ακόμη πιό όμορφη απ’ ότι ήταν στα προηγούμενα χιλιόμετρα! Έφτασα στο Dospat και προσπάθησα να πάω πρός την λίμνη. Έφτασα κοντά στο φράγμα κι από εκεί μου αποκαλύφθηκε μιά υπέροχη εικόνα... Η λίμνη περιβάλλεται από το πράσινο των δέντρων και μοιάζει με αυτούς τους πίνακες ζωγραφικής που έφτιαχνε ο Bob στην κρατική τηλεόραση!

      Ο καιρός είχε βαρύνει αρκετά κι έτσι άφησα το Dospat και συνέχισα στον 197 μέχρι το χωριό Borino που θα έμενα το πρώτο βράδυ του ταξιδιού μου. Έφτασα στο ξενοδοχείο Elegance το οποίο ήταν σχετικά μιά καινούργια κατασκευή, και βολεύτηκα στο δωμάτιό μου. Η τιμή? 15€ με πρωϊνό! Το συνιστώ ανεπιφύλακτα!!! Αφού ξεκουράστηκα, το βραδάκι πήγα στο καφέ-εστιατόριο ενός άλλου ξενοδοχείου στο κέντρο του χωριού γιά ένα καφεδάκι και αργότερα φαγητό με συνοδεία τον τελικό του Champions League. Την ώρα που έδειχνε τον αγώνα άνοιξαν οι ουρανοί και έριξε καρέκλες. Ευτυχώς όταν τελείωσε ο αγώνας είχε σταματήσει να βρέχει κι έτσι γύρισα στο ξενοδοχείο μου χωρίς πρόβλημα.

Το ρεζουμέ της μέρας,... διένυσα 745 km, τα 575 σε αυτοκινητόδρομο με συνολική μέση κατανάλωση 5,9 lt/100 km...

Διόδια :

Πάτρα – Ιωάννινα : 10,70€ (μαζί με την γέφυρα)

Κόμβος Ιονίας με Εγνατία μέχρι τον Προμαχώνα 4,80€ (μέχρι Θεσ/νίκη) και 1,70€ στον Προμαχώνα.

Σύνολο Διοδίων 17,20€

 

2η ημέρα            Borino – Yagodinska Cave – Trigrad – Shiroka Laka - Plovdiv  180 km 

            (Αυτή την στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές βρίσκομαι στο Plovdiv και πίνω το καφεδάκι μου σε μιά πλατεία που βρίσκεται δίπλα από τον κεντρικό πεζόδρομο που οδηγεί στην Παλιά Πόλη... και σκέφτομαι ότι:

Νοιώθω ευλογημένος που μπορώ και καβαλάω την μοτοσυκλέτα μου και ταξιδεύω στον κόσμο.)

     Το επόμενο πρωϊνό (Κυριακή) πήρα το breakfast μου (μεγάλες τηγανίτες με συνοδευτικό μαρμελάδα φράουλα και άλλα νόστιμα...), φόρτωσα την μοτό και ξαναπήγα στο καφέ του ξενοδοχείου Daisy, που είχα πάει το προηγούμενο βράδυ. Ήταν γεμάτο ντόπιους (μόνο άντρες) που έπιναν τον καφέ τους, βρήκα ένα κενό τραπέζι και πήρα έναν καπουτσίνο με ένα μπουκάλι ανθρακούχο νερό. Τιμή? 1,30€!!! Φτωχό χωριό ακόμα το Borino που είναι υπό ανάπτυξη λόγω της τουριστικής αναβάθμισης της πέριξ περιοχής (Devin, Yagodina, Trigrad κλπ).

      Αφού απόλαυσα το καφεδάκι μου, καβάλησα την μοτό μου και ξεχύθηκα στον 197 που με οδήγησε σε έναν κόσμο μαγικό!!! Το πράσινο κυριαρχούσε στο σημερινό σκηνικό! Είχα αρχίσει από τα πρώτα μέτρα να διαισθάνομαι ότι θα ζήσω κάτι μαγικό εκείνη την μέρα! Πήρα τον δρόμο για την Yagodinska Cave (σπηλιά), και ο δρόμος άρχισε να στενεύει και να ‘‘χώνεται’’ μέσα σε κάτι φαράγγια. Οι βράχοι από πάνω σκίαζαν το γαλάζιο του ουρανού και τα νερά από το ποτάμι δίπλα στον δρομάκο να ρέουν ορμητικά! Όσο προχωρούσα τόσο καλύτερο γινόταν! Ήταν και Κυριακή και αρκετοί Βούλγαροι είχαν κάνει την εξόρμησή τους στην περιοχή. Ο δρόμος δεν χωρούσε δύο αυτοκίνητα δίπλα-δίπλα όταν διασταυρώνονταν κι έτσι οι μανούβρες ήταν απαραίτητες. Δεν σταματούσα να βγάζω φωτογραφίες και να τραβάω βίντεο. Η Yagodinska απείχε 13 χιλιόμετρα  από το Borino. Τα 6 χιλιόμετρα όμως από την στιγμή που άφησα τον 197 μέχρι να φτάσω στην σπηλιά ήταν ένας άλλος κόσμος, μαγικός! Νοιώθεις σαν τον Τσάρλι στο εργοστάσιο της σοκολάτας που τον ξεναγεί στους χώρους του ο Johnny Depp!!!

      Γύρισα πίσω πρός τον 197 αφού έπρεπε να πάρω άλλο δρόμο γιά να πάω προς το Trigrad και την σπηλιά του διαβόλου (Devil’s Throat Cave), που απείχε 10 χιλιόμετρα από τον 197. Αυτά τα 10 χιλιόμετρα λοιπόν ήταν το μέρος δεύτερο αναφορικά με την πρώτη διαδρομή πρός την Yagodinska! Μαγεία μέρος δεύτερο λοιπόν!!! Το υψόμετρο και στα δύο αυτά μέρη είναι κοντά στα 1.200 μέτρα! Αφού πέρασα κάμποσο χρόνο εκεί, πήρα τον δρόμο της επιστροφής προς τον 197 μέχρι το χωριό Nastan και μετά τον 866 γιά να πάω στο χωριό Shiroka Laka, μιά απόσταση 35 χιλιμέτρων. Η διαδρομή πολύ όμορφη, αλλά ήμουν ακόμη ζαλισμένος από την μαγεία που είχα ζήσει στους δρόμους του φαραγγιού Trigrad...

      H Shiroka Laka είναι ένα χωριό διάσημο γιά τα σπίτια του που είναι χτισμένα με την αυθεντική αρχιτεκτονική της Ροδόπης. Το χωριό χρονολογείται από τον 17ο αιώνα και δεν μπορείς να μην εντυπωσιαστείς από τα κτίσματά του. Λόγω και του γεγονότος λοιπόν ότι ήταν Κυριακή είχε αρκετούς επισκέπτες. Έκανα μιά μικρή βόλτα στο χωριό και μετά κατέληξα σε ένα ταβερνάκι όπου έφαγα παναρισμένα τηγανιτά συκωτάκια από κοτόπουλο και ήπια μία ντόπια μπύρα. Είχε μεσημεριάσει πιά και το σνάκ ήταν απαραίτητο γιά να με κρατήσει ώς το τέλος της μέρας, μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου, που εκείνη την μέρα ήταν το Plovdiv. Ήταν τέλειο και χορταστικότατο το σνάκ μου, και η μπυρίτσα με δρόσισε! Πλήρωσα 3€ περίπου και ξεκίνησα οδηγώντας στον 866 να ανεβαίνω βόρεια πρός το Mihalkovo... Ο ουρανός την είχε μιά συννεφιά μπορώ να πώ, αλλά η πιθανότητα βροχής δεν μου φαινόταν και τόσο μεγάλη. Ο άψογος ασφαλτοτάπητας και τα ατελείωτα στροφιλίκια από το Nastan μέχρι το Mihalkovo με άφησαν να παίξω όμορφα με την μηχανή μου! Μπορώ να πώ ότι το καταευχαριστήθηκα!!!

      Η διαδρομή όμορφη, αλλά έγινε ακόμα πιό όμορφη μετά το Mihalkovo πρός το  Plovdiv, αφού δίπλα από τον δρόμο πήγαινε και ο ποταμός Vacha, ο οποίος γινόταν αρκετά πλατύς σε κάποια σημεία και έδινε μεγαλύτερη ομορφιά στην πορεία μου! Κάθε λίγο και λιγάκι σταματούσα γιά να βγάλω φωτό και να τραβήξω πλάνα με την κάμερα! Οι κάμερες (3 τον αριθμό, 2 GoPro και μία Contour Roam) δούλεψαν όλη την μέρα σε φούλ ρυθμούς!

Ο ασφαλτοτάπητας μετά το Mihalkovo ήταν υποφερτός αλλά ήθελε προσοχή στις στροφές , αφού σε πολλές απ’ αυτές υπήρχε χώμα αλλά και υλικά από τις κατολισθήσεις από τα βουνά που περιέβαλλαν την διαδρομή.

      Γύρω στις 3 έφτασα στο Plovdiv και πήγα καρφί στο ξενοδοχείο που είχα κλείσει μέσω booking, το προηγούμενο βράδυ στο Borino. Το όνομα του ξενοδοχείου, Business Hotel, με 26€ την ημέρα. Πολύ καλό και τα δωμάτια υπέροχα. Αρκετά κοντά στο κέντρο του Plovdiv και μέσα σε λίγα λεπτά περπάτημα έφτανες κέντρο.

Το Plovdiv (Ελληνηστί Φιλιππούπολη), μία πόλη 340.000 κατοίκων, είναι η δεύτερη πιό παλιά πόλη της Βουλγαρίας και ονομάζεται η πόλη των 7 λόφων, αφού υπάρχουν 7 λόφοι μέσα στον ιστό της πόλης. Πήρε το όνομά της από τον πατέρα του Μ. Αλεξάνδρου, τον Φίλιππο τον Β’.

     Είχα μόνο ένα απόγευμα να περιηγηθώ στην πόλη κι έτσι αφού ήπια τον καφέ μου στην πλατεία περπάτησα στον κεντρικό πεζόδρομο μέχρι που έφτασα στον ποταμό Maritsa που διασχίζει την πόλη. Είπαμε, κάθε πόλη που σέβεται τον εαυτό της έχει κι ένα ποτάμι. Γύρισα πρός τα πίσω και πήρα την οδό Saborna που με οδήγησε στην παλιά πόλη. Ανηφόρισα και επισκέφτηκα το αρχαίο θέατρο που μου θύμιζε σε μικρογραφία λίγο το δικό μας Ηρώδειο. Από την κορυφή του λόφου είδα όλη την πόλη από ψηλά. Πιό δίπλα είχε ένα καφέ που κάθισα και απόλαυσα μία ντόπια (πάντα) μπυρίτσα πριν κατέβω στο κέντρο γιά να πάρω το βραδινό μου. Γεμάτος από την βόλτα μου στο Plovdiv, γύρισα στο ξενοδοχείο γιά να ξεκουραστώ γιά την επόμενη μέρα...

     Την δεύτερη μέρα λοιπόν, έκανα 180 km με μέση κατανάλωση κάτι λιγότερο από 5 lt/100 km... Η τιμή της βενζίνης στην Βουλγαρία, 1,10 € το λίτρο. Όχι κι άσχημα σε σύγκριση με το 1,60 € + στην Ελλάδα!

 

3η ημέρα             Plovdiv – Troyan – Sevlievo – Veliko Tarnovo 225 km

         Ξύπνησα κατά τις 8 το πρωί στο δωμάτιο του Business Hotel στο Plovdiv, και κατέβηκα γιά πρωϊνό. Δευτέρα, αργία στην Ελλάδα, του Αγίου Πνεύματος σήμερα! Η κοπέλα που σέρβιρε το πρωϊνό μιλούσε Ελληνικά και πιάσαμε την συζήτηση στην οποία λίγο αργότερα μπήκε με τα Αγγλικά της και η ρεσεψιονίστ. Και οι δύο ήταν εντυπωσιασμένες που ταξιδεύω μόνος μου με την μοτοσυκλέτα μου. Τα είπαμε γιά κάμποση ώρα και μετά επέστρεψα στο δωμάτιό μου, ετοιμάστηκα, και κατέβηκα να φορτώσω την μηχανή.  Άφησα πίσω μου το ξενοδοχείο και λίγα μέτρα πιό κάτω σταμάτησα σε μιά Τράπεζα Πειραιώς όπου έκανα μερικά ευρώ σε λέβα.

            Άφησα το Plovdiv και πήρα τον δρόμο πρός Karlovo και μετά πρός το Troyan. Ο δρόμος (ο Rd 35) στριφτερός, ανέβαινε όλο και πιό πολύ στο βουνό. Διασχίζοντας το Beklemeto Pass, ανέβηκα στην κορυφή του βουνού (1.600 μέτρα υψόμετρο), στην Αψίδα της Ελευθερίας (Arch of Liberty), από ένα δρομάκι που βγαίνει από τον 35 και σκαρφαλώνει στο ύψωμα που βρίσκεται η Αψίδα. Η ύψους 37 μέτρων αψίδα κατασκευάστηκε γιά την 100η επέτειο της απελευθέρωσης της Βουλγαρίας από τους Οθωμανούς. Το μνημείο είναι επίσης αφιερωμένο και στην φιλία των στρατών Ρωσίας – Βουλγαρίας και στην μία όψη του έχει το έτος 1878 (που απελευθερώθηκε η Βουλγαρία από τους Οθωμανούς και από την άλλη πλευρά έχει το 1944 που ο Ρώσικος Στρατός απελευθέρωσε την χώρα κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο). Θαύμασα το μνημείο, έβγαλα τις σχετικές φωτό και πήρα την κατηφόρα να βγώ στον κύριο δρόμο.

            Συνέχισα στον 35 κάνοντας και το Troyan Pass και έφτασα στο χωριό Troyan. Συνέχισα με κατεύθυνση το Lovech, αλλά λίγο πριν φτάσω στο Lovech έστριψα ανατολικά στον Ε772 με κατεύθυνση το Sevlievo και το Veliko Tarnovo. Ο δρόμος αυτός στην ουσία ήταν κάτι σαν Εθνική οδός (όχι αυτοκινητόδρομος), που συνδέει την Σόφια με την Βάρνα.

     Αυτά τα 75 χιλιόμετρα τα κάλυψα αρκετά γρήγορα τηρώντας πάντα το όριο ταχύτητας με τον φόβο κάποιου αστυνομικού μπλόκου και έφτασα νωρίς στο Veliko Tarnovo, που ήταν και ο προορισμός της ημέρας. Το ξενοδοχείο Priyateli το είχα κλείσει μέσω booking, από το προηγούμενο βράδυ στο Plovdiv. Τιμή 23 € με πρωϊνό! Οι ιδιοκτήτες φιλόξενοι και καλοσυνάτοι με οδήγησαν στο δωμάτιό μου όπου άφησα τα πράγματά μου, ξεκουράστηκα, φρεσκαρίστηκα και έφυγα γιά να γνωρίσω το Veliko Tarnovo. Το κέντρο απείχε μόλις 3 λεπτά περπάτημα. Δεν υπήρχε κάποιος κεντρικός πεζόδρομος παρά μόνο ο κεντρικός δρόμος που διέρχεται την πόλη με καταστήματα και στις δύο πλευρές του. Μία πόλη 65.000 κατοίκων, παλιά πρωτεύουσα της χώρας με ιστορία 1.000 ετών έμεινε φτωχή και αναξιοποίητη τουριστικά. Η παλιά πόλη έχει αρχίσει σιγά-σιγά να αξιοποιείται αλλά τίποτα ιδιαίτερο ακόμα. Ο κεντρικός δρόμος μήκους 150 μέτρων περίπου δεν είχε τίποτα να δείξει... Από την παλιά πόλη είδα το κάστρο που βρίσκεται κτισμένο πάνω στον λόφο Tsarevets, έναν από τους τρείς λόφους που έχει κτιστεί το Veliko Tarnovo. Ο ποταμός Yantra που διασχίζει την πόλη αλλά και το πάρκο Sveta Gora δίνουν μιά ιδιαίτερη ομορφιά στο Veliko Tarnovo.

Απόλαυσα το καφεδάκι μου σε ένα καφέ-εστιατόριο στην παλιά πόλη, και αργότερα δείπνησα σε ένα εστιατόριο που το μπαλκόνι του ‘‘έβλεπε” το ποτάμι και το πάρκο Sveta Gora. Απλά, υπέροχα!

Την τρίτη μέρα του ταξιδιού μου λοιπόν, έκανα 225 km με μέση κατανάλωση 5,7 lt/100 km...

 

4η ημέρα  Veliko Tarnovo – Shipka Pass – Buzludzha – Stara Zagora - Haskovo 195 km

     Ξύπνησα αρκετά νωρίς το πρωί της Τρίτης, γιατί το προηγούμενο βράδυ την είχα πέσει γιά ύπνο από τις 10...!!! Αφού ξύπνησα, άρχισα να ετοιμάζω τα πράγματά μου γιά να είναι έτοιμα να φορτωθούν στην μοτό και κατά τις 8 κατέβηκα γιά πρωϊνό. Τον ξενώνα Priyateli τον λειτουργεί ένα ζευγάρι με την βοήθεια των γονιών της κοπέλας μάλλον. Πάντα με το χαμόγελο αυτοί οι άνθρωποι να προσπαθούν να σου δείξουν την φιλοξενία τους συνέχεια! Το πρωϊνό που είχε φτιάξει η γηραιότερη κυρία ήταν απίθανο!!! Τηγανίτες (το βασικό Βουλγάρικο πρωϊνό), και πάρα-πάρα πολλά αλμυρά και γλυκά! Με κυνήγαγε η κυρία να φάω περισσότερα... χαχαχα!

Και βέβαια άν περάσω από Veliko Tarnovo εκεί θα πάω να μείνω. Με 23€ παρακαλώ!

            Αφού χαιρέτησα τους οικοδεσπότες μου, έφυγα από το ξενοδοχείο και σταμάτησα στον κεντρικό δρόμο γιά ένα πρωϊνό καπουτσίνο. Πάρκαρα ακριβώς απέναντι από το καφέ, ρώτησα τον υπάλληλο του Δήμου που ήταν υπεύθυνος γιά τις θέσεις στάθμευσης άν χρειάζεται να πληρώσω για το parking (μου απάντησε αρνητικά) και απόλαυσα τον καφέ μου παρατηρώντας πως ξεκινάει μιά εργάσιμη μέρα γιά τους κατοίκους του Veliko Tarnovo...

            Ρούφηξα τις στιγμές και το καφεδάκι μου και κατά τις 10 άφησα πίσω μου το Veliko Tarnovo παίρνοντας τον Ε85 με κατεύθυνση το Gabrovo και μετά το Shipka Pass. Μετά το Gabrovo ο δρόμος έγινε αρκετά στριφτερός και το Shipka Pass ήταν μέσα στο πράσινο και σε υψόμετρο κοντά στα 1.200 μέτρα. Άφησα τον κεντρικό δρόμο και ακολούθησα το στενό δρομάκι που με ανέβασε στην κορυφή Stoletov όπου βρίσκεται to Μνημείο της Ελευθερίας που κτίστηκε το 1934 και είναι αφιερωμένο στους Βούλγαρους εθελοντές που πολέμησαν στο πλευρό των Ρώσων στρατιωτών στις μάχες που έγιναν στα υψώματα αυτά το 1877 κατά την διάρκεια του Ρωσο-Τουρκικού πολέμου. Το υψόμετρο στα 1.190 μέτρα, και να φυσάει ένα αέρας ο οποίος έφερνε μιά παγωνιά, που με έκανε να φύγω γρήγορα γιά να πάω προς το Buzludzha που ξεχώριζε στο απέναντι βουνό.

            Κατέβηκα πάλι στον κεντρικό δρόμο και ο 5005 με οδήγησε μετά από 13 χιλιόμετρα στο μνημείο Buzludzha. Πρώτα σταμάτησα στο μνημείο όπου δύο χέρια κρατούν από έναν πυρσό, ένα μνημείο αφιερωμένο στην φιλία της Βουλγαρίας με την Ρωσία. Έβγαλα όμορφες φωτό και με το Buzludzha που φάνταζε αγέρωχο στην κορυφή της Stara Planina, πίσω ακριβώς από το μνημείο που βρισκόμουν. Ο δρόμος αρκετά κακοτράχαλος, με πολλές λακούβες θέλει αρκετή προσοχή κατά την οδήγηση! Έφτασα στο Buzludzha που βρίσκεται στα 1.430 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το μνημείο κτίστηκε το 1974 γιά να τιμήσουνε την μυστική συνάντηση μιάς ομάδας σοσιαλιστών, που έγινε υπό τον Dimitar Blagoev το 1891 για να οργανωσουν ένα σοσιαλιστικό κίνημα το οποίο αποτέλεσε προπομπό του Κομμουνιστικού Κόμματος της Βουλγαρίας. Τα εγκαίνια έγιναν το 1981 από τον τότε πρόεδρο Ζίβκοφ.

     Το μνημείο είναι φανερά εγκατελελειμένο και δεν υπάρχει δυνατότητα πρόσβασης στο εσωτερικό του, αφού εγκυμονεί κινδύνους γιά την ασφάλεια των επισκεπτών. Απόκοσμο και φουτουριστικό το κτίσμα! Ο μύθος θέλει στα θεμέλιά του να έχει θαφτεί μια χρονοκάψουλα, που θα δώσει απάντηση στο ερώτημα των μελλοντικών γενιών, γιατί οι πρόγονοί τους έχτισαν ένα τόσο σουρεαλιστικό οικοδόμημα.

            Περιηγήθηκα το μνημείο εξωτερικά γιά κάμποση ώρα μέχρι που κατέφτασε κι ένας νεαρός Γερμανός μοτοσυκλετιστής, ο Γιόνας. Μιλήσαμε γιά τις διαδρομές των ταξιδιών μας και εκτελέσαμε χρέη φωτογράφου ο ένας στον άλλο. Ήταν οι μόνες φωτό του ταξιδιού που δήλωνα την παρουσία μου... Να ‘ναι καλά το παιδί!

            Άφησα πίσω μου το Buzludzha και κατέβηκα από το βουνό... Συνέχισα στον Ε85 (ή 5), γιά Kazanluk και μετά γιά Stara Zagora, μιά απόσταση 56 χιλιομέτρων. Μπήκα στο κέντρο της Stara Zagora όπου βρήκα τον κεντρικό πεζόδρομο και απόλαυσα το δεύτερο καφεδάκι της μέρας. Πήρα της ανάσες μου και ξεκίνησα γιά τον τελικό προορισμό της μέρας, το Haskovo. Ο 5 μετά από 60 χιλιόμετρα με έβγαλε στο Haskovo και πήγα κατ’ ευθείαν στο ξενοδοχείο που είχα κλείσει (και πάλι μέσω booking), στο Hotel Rodope. Μεγάλο κτιριακό συγκρότημα του κομμουνιστικού παρελθόντος στο οποίο είχε γίνει ανακαίνιση, η οποία δεν έκανε την διαφορά... 23 € το βράδυ. Το προσωπικό του ξενοδοχείου λειτουργούσε σαν να ήταν υπάλληλοι του δημοσίου τομέα! Μόλις άνοιξα την πόρτα του δωματίου μου, μου ήρθε μιά άσχημη μυρωδιά...  και η επίπλωση θύμιζε άλλες εποχές κι όχι σύγχρονου ξενοδοχείου! Το στρώμα στο κρεββάτι είχε ελατήρια που μπορούσες να τα μετρήσεις στο κορμί σου... Πατάτα! Τέλος πάντων, ένα βράδυ ήταν! Συμβαίνουν όμως κι αυτά! Δεν μπορεί σε ένα ταξίδι όλα να πάνε τέλεια! Άς είναι μόνο κάτι τέτοιες περιπτώσεις οι δυσκολίες ενός ταξιδιού κι όχι τίποτε άλλο!

            Το Haskovo βρίσκεται στους πρόποδες της Ροδόπης, κι έχει 80.000 κατοίκους. Το μόνο αξιοθέατο στην πόλη που μου τράβηξε την προσοχή ήταν το άγαλμα της Παναγίας, το οποίο έχει 14 μέτρα ύψος και μαζί με την βάση φτάνει τα 33 μέτρα. Είναι το υψηλότερο άγαλμα της Παναγίας στον κόσμο και βρίσκεται στον λόφο Ιαμάτσα. Ολοκληρώθηκε το 2003 και το 2004 μπήκε στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες.

     Η κατασκευή του Μνημείου της Αγίας Θεομήτορος ξεκίνησε από την ιδέα του δήμαρχου Γκεόργκι Ιβάνοφ και η πρότασή του εγκρίθηκε ομόφωνα από το δημοτικό συμβούλιο του Χάσκοβο το Σεπτέμβριο του 2002. Το απαιτούμενο ποσό των 300.000 λέβα (€150,000) εξασφαλίσθηκε απο δωρεές πολιτών του Χάσκοβο. Τυπώθηκαν 10.000 καρτ ποστάλ με την εικόνα του μελλοντικού μνημείου και πωλήθηκαν προς 5 λέβα (€2.50) και όλο το ποσό που συγκεντρώθηκε διατέθηκε για την κατασκευή. Στην βάση του αγάλματος υπάρχει το μικρό Παρεκκλήσι της Γέννησης της Θεοτόκου. Ο θόλος του είναι εντυπωσιακός με τον Παντοκράτορα και τους αγγέλους του να τον πλαισιώνουν κυκλικά.

     Το 2010 οι κάτοικοι μάζεψαν και το ποσό του μισού εκατομμυρίου λέβα (250.000 €) με τα οποία έχτισαν ένα καμπαναριό ύψους 30 μέτρων του οποίου η καμπάνα αντιλαλεί σε όλη την πόλη. Το καμπαναριό αυτό είναι το πιο ψηλό των Βαλκανίων και από την κορυφή του αποκαλύπτεται μια απίθανη θέα που σου κόβει την ανάσα. Είναι ανοιχτό για τους επισκέπτες κάθε μέρα, και χάρη στην εκπληκτική θέα που ανοίγεται από την κορυφή,  γρήγορα έγινε το αγαπημένο μέρος για τους πολίτες του Χάσκοβο, αλλά και για τους επισκέπτες της πόλης.

     Πέρα από αυτά τα δύο αξιοθέατα δεν βρήκα κάτι άλλο στην πόλη να με ξετρελλάνει. Θα την χαρακτήριζα έως και αδιάφορη...

 

5η ημέρα               Haskovo – Komotini – Veroia - Patras    830 km

 

     Η επιστροφή...

     Ξύπνησα νωρίς το πρωί και πήγα γιά πρωϊνό στο εστιατόριο του ξενοδοχείου, το οποίο ήταν έξω από τον κύριο χώρο. Μπαίνοντας μου ήρθε μία μπόχα απίστευτη! Μία μίξη κλεισούρας, φαγητίλας, ξυνίλας... Έκανα μεταβολή, γύρισα στο δωμάτιό μου, ετοιμάστηκα και κατέβηκα στον προαύλειο χώρο να φορτώσω την μοτό. Την καβάλησα και ακολουθώντας τον 5, δρόμο γιά τα σύνορα!

    Μετά από 50 km σταμάτησα σε ένα πρατήριο OMV στην πόλη Kardzali. Έβαλα καύσιμα (τελευταίο γέμισμα με 1,15 €/lt), πήρα κι έναν ωραίο καπουτσίνο κι ένα κρουασάν βουτύρου και απόλαυσα το πρωϊνό μου... χαχαχα! Συνέχισα στον 5 μέχρι τον Βουλγάρικο συνοριακό σταθμό Makaza κι από εκεί πέρασα στον Ελληνικό συνοριακό σταθμό που ονομάζεται Νυμφαία. Ο έλεγχος ήταν τυπικός και σε λίγα λεπτά βρέθηκα να οδηγώ πρός Κομοτηνή. Οφείλω να πώ ότι ο δρόμος και φυσικά ο ασφαλτοτάπητας από την Νυμφαία έως την Κομοτηνή που συνάντησα την Εγνατία οδό ήταν καινούργιος και απολαυστικός οδηγικά!

     Πήρα την Εγνατία και σταμάτησα στον Χρυσανθίδη (30 km δυτικά της Καβάλας). Γιά το συγκεκριμένο σημείο, πρέπει να βγεί κάποιος από την Εγνατία και στα 500 μέτρα υπάρχει ο Χρυσανθίδης γιά καφέ – φαγητό και φυσικά γιά τους γνωστούς κουραμπιέδες Νέας Καρβάλης. Δίπλα από τον Χρυσανθίδη έχει πρατήριο καυσίμων γιά ανεφοδιασμό αφού ώς γνωστόν μετά από τόσα χρόνια που έχουν περάσει από την κατασκευή της Εγνατίας οδού δεν υπάρχουν ΣΕΑ (Σταθμοί Εστίασης κ Ανεφοδιασμού).... Παράλογοοοο???

     Αφού συμπλήρωσα με καύσιμα το τεπόζιτο της μοτό μου, άραξα στον Χρυσανθίδη γιά ένα καφεδάκι. Μετά από λίγο έφτασε κι ένα κόκκινο GS. Χαιρετηθήκαμε με τον συνμοτοσυκλετιστή καθώς έμπαινε στο καφέ να πάρει καφέ και μετά από λίγο κάθισε στο διπλανό τραπέζι και πιάσαμε την κουβέντα. Ο Φίλιππος μένει στην Ρόδο και είχε ανέβει με την μοτό του στην Κομοτηνή γιά να επισκεφτεί την κόρη του που σπουδάζει. Μου έλεγε τον πόνο του που μένει στο νησί και δεν νοιώθει την ελευθερία να καβαλήσει την μοτό του και να ταξιδέψει... Δεν θα μπορούσα ποτέ να μείνω έτσι αποκομμένος σε ένα νησί και να μην έχω την αίσθηση της ελευθερίας! Είναι λίγο σαν φυλακή γιά έναν μοτοσυκλετιστή! Δεν νομίζετε?

     Συνέχισα στην Εγνατία και όταν έφτασα στον κόμβο της Βέροιας έστριψα δεξιά γιά να μπώ Βέροια και να βρώ τον φίλο μου τον Χάρη. Το timing ήταν απίστευτο! Φτάσαμε και οι δύο την ίδια στιγμή στο σημείο που είχαμε δώσει ραντεβού και ακολούθησα τον Χάρη μέχρι το τσιπουράδικο – μεζεδοπωλείο του ξαδέρφου του κοντά στο Δημαρχείο της Βέροιας. Συζητήσαμε αρκετή ώρα γιά το Riv3r Enduro Crossing που οργανώνουν τα παιδιά στην Βέροια και γιά το πώς πήγε το φετεινό event που έγινε στις 26 με 27 Μαίου, τις ημέρες που περιδιάβαινα τα ορεινά της Βουλγαρίας. Ήρθαν κι άλλοι φίλοι και τα είπαμε γιά αρκετή ώρα συνοδεία μεζέδων και τσίπουρου.... Ήπιαμε κι ένα εσρεσσάκι στο καφέ του Δημήτρη, το McOza. Ευχαρίστησα τα παιδιά γιά την φιλοξενία, δώσαμε ραντεβού γιά την επόμενη και πήρα τον δρόμο γιά σπίτι... Τι μου έμεινε? Μόνο 400 χιλιόμετρα...

            Ο καιρός είχε αρχίσει να γίνεται απειλητικός φτάνοντας κοντά στα Γιάννενα και παίρνοντας την Ιονία και φτάνοντας κοντά στο Τέροβο διέκρινα ομίχλη στην επιφάνεια του δρόμου... Πρίν λίγα λεπτά είχε περάσει μία καταιγίδα και στις άκρες του δρόμου είχε αρκετό χαλάζι... Το ‘δαμε κι αυτό!

Κατά τις οκτώ το απόγευμα περνούσα την γέφυρα Χαρίλαος Τρικούπης (γνωστή και ώς Ρίου – Αντιρρίου) και σκεφτόμουν ότι άλλο ένα όμορφο ταξίδι έφτανε στο τέλος του χωρίς κανένα πρόβλημα. Είναι ευλογία να έχουμε απροβλημάτιστα ταξίδια!

Τα διόδια που πλήρωσα από Κομοτηνή έως την Πάτρα?

Εγνατία οδός : 9,50 €

Ιονία οδός      : 8,80 €

Γέφυρα           : 1,90 €

Σύνολο            : 20,20 €

Όσο γιά τα έξοδα του ταξιδιού... Η βενζίνη μου κόστισε 250 €, τα διόδια 37,40 € και η διαμονή μου γιά 4 βράδια 87 €...

     Ήταν ένα ταξίδι ‘‘σφηνάκι” μπορώ να πώ, σε μέρη που δεν είχα ξαναπάει. Τα τοπία που βρέθηκα στην Βουλγαρία με άφησαν άφωνο με την φυσική τους ομορφιά! Είναι ένας κοντινός προορισμός γιά εμάς τους Έλληνες η γείτονα Βουλγαρία και δή γιά τους ΒορειοΕλλαδίτες που την επισκέπτονται συχνά! Επλίζω οι φωτό και το βίντεο που έχω ανεβάσει να σας τσιγκλήσουν και σύντομα να ταξιδέψετε πρός τα βόρεια...

Created by Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

http://bigtheme.net/
The Betst Bokies Romenia Bonus bet365 here.
Ламперия от ЕМСИЕН-3

We use cookies to improve our website and your experience when using it. Cookies used for the essential operation of the site have already been set. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

I accept cookies from this site.

EU Cookie Directive Module Information