• sa
  • Highlands
  • K
  • H
  • MNE
  • F
  • R
  • Roma
  • SA
  • Un
  • a
  • 1
  • Transalpina Pass
  • Transalpina Pass
  • Romania
  • Riding....
  • Moldova....
  • My shadow...
  • Ukraine
  • In Evinos river reservoir, Greece...
  • Curving...
  • Montenegro...
  • Croatia...
  • Bosnia i Herzegovina...
  • Bosnia i Herzegovina...
  • In Graz, Austria...
  • In Montenegro...
  • Ljubljana...
  • Bled lake
  • Bled lake to Bohinj lake
  • Nockalmstrasse, Austria
  • Bohinj lake, Slovenia
  • Triglav National Park, Slovenia...
  • Triglav National Park, Slovenia...
  • Grossglockner, Austria...
  • Grossglockner Pass
  • Grossglockner, Austria...
  • Don't drink and drive...
  • Nockalmstrasse, Austria
  • Graz
  • Nockalmstrasse, Austria
  • Nockalmstrasse, Austria
  • Nockalmstrasse, Austria
  • A1, Croatia
  • Curving in MotoLeonidio Race...
  • In a Gas Station in Serbia
  • On the road...
  • On the road in Hungary...
  • On the road in Belarus...
  • In Minsk, Belarus...
  • In Russia...
  • Borders Belarus - Russia...
  • On the road in Russia...
  • Riding in Moscow, Russia...
  • In Red Square, Moscow, Russia...
  • In Red Square, Moscow, Russia...
  • On the road in Russia...
  • Crossing a bridge in Latvia...
  • On the road in Latvia...
  • On the road in Trakai, Lithuania...
  • On the road in Trakai, Lithuania...
  • In Trakai, Lithuania...
  • On the road in Poland...
  • In Automotodrom Brno, Czech Republic...
  • In Automotodrom Brno, Czech Republic...
  • In Trigrad Gorge, Bulgaria...
  • In Buzludzha Monument, Bulgaria...
  • Morocco...
  • Morocco...
  • Morocco...
  • Morocco...
  • My son Konstantinos
  • Falkirk, Scotland...
  • Biogradsko Jezero, Montenegro...
  • Fez, Morocco...
  • Rabat, Morocco...
  • Transfagarasan Pass, Romania...
  • Careterra Austral, Chile...
  • Unpacking my new baby...
  • Leonidio, Greece....
  • Transalpina Pass, Romania
  • Transalpina Pass, Romania
  • In Romania...
  • Riding...
  • Moldova...
  • In Evinos river reservoir, Greece...
  • Curving...
  • Montenegro...
  • Croatia...
  • Bosnia i Herzegovina...
  • Bosnia i Herzegovina...
  • In Graz, Austria...
  • Keeping notes of the trip, in Montenegro...
  • In Ljubljana, Slovenia...
  • In Bled lake, Slovenia...
  • On the road from Bled lake to Bohinj lake, Slovenia...
  • Crossing Nockalmstrasse, Austria...
  • In Bohinj lake, Slovenia...
  • Triglav National Park, Slovenia...
  • In Triglav National Park, Slovenia...
  • In Kaiser Franz Josef Hohe, Grossglockner, Austria...
  • Crossing Grossglockner Pass, Austria...
  • In Kaiser Franz Josef Hohe, Grossglockner, Austria...
  • In Benedikt, Slovenia...
  • Crossing Nockalmstrasse Pass, Austria...
  • Walking in Graz, Austria...
  • Crossing Nockalmstrasse Pass, Austria...
  • Crossing Nockalmstrasse Pass, Austria...
  • Crossing Nockalmstrasse Pass, Austria...
  • Heavy rain while crossing A1 Highway in Croatia...
  • Curving in MotoLeonidio Race...
  • In a Gas station in Serbia...
  • On the road...
  • On the road in Hungary...
  • On the road in Belarus...
  • In Minsk, Belarus...
  • In Russia...
  • Borders Belarus - Russia...
  • On the road in Russia...
  • Riding in Moscow, Russia...
  • In Red Square, Moscow, Russia...
  • In Red Square, Moscow, Russia...
  • On the road in Russia...
  • Crossing a bridge in Latvia...
  • On the road in Latvia...
  • On the road in Trakai, Lithuania...
  • On the road in Trakai, Lithuania...
  • In Trakai, Lithuania...
  • On the road in Poland...
  • In Automotodrom Brno, Czech Republic...
  • In Automotodrom Brno, Czech Republic...
  • In Trigrad Gorge, Bulgaria...
  • In Buzludzha Monument, Bulgaria...
  • On the road in Armenia...
  • Military Road - Georgia...
  • Silk Route - Armenia...
  • In Tabriz - Iran...
  • Caucasus Mountain - Georgia...
  • Military Road - Georgia...
  • Flame Towers - Baku (Azerbaijan)...
  • Genocide Memorial - Yerevan (Armenia)...
  • Kandovan Village - Iran...
  • Kazbegi - Georgia...
  • Military Road - Georgia...
  • Tatev Monastery - Armenia...
  • Iran...
  • Tbilisi - Georgia...
  • Yerevan - Armenia...
  • On the road in Azerbaijan...
Εκτύπωση

Balkan tour (April 2015)

Γράφτηκε από τον/την Thanasis Vavaroutas. Posted in Ταξίδια

Ταξιδεύοντας στα Βαλκάνια...

Για τους Έλληνες μοτοσυκλετιστές τα Βαλκάνια είναι ένας όμορφος, κοντινός και φθηνός προορισμός, γεμάτος όμορφες διαδρομές και εμπειρίες. Υπάρχουν αρκετές επιλογές ως πρός τις διαδρομές σε όλες τις χώρες που βρίσκονται βορειότερα της Ελλάδας. Συναρπαστικοί επαρχιακοί δρόμοι, με την φύση να συνθέτει απίστευτα σκηνικά στοιχεία που κάνουν τις αισθήσεις του μοτοσικλετιστή να διεγείρονται διαρκώς! Ακόμα και γι’ αυτόν που θέλει να ‘‘ξεκινήσει’’ το ταξίδι του από κάποιο βορινότερο σημείο, οι αυτοκινητόδρομοι που διασχίζουν τις χώρες που συνορεύουν με την Ελλάδα διαρκώς βελτιώνονται οπότε ο μοτοσικλετιστής μπορεί να φτάσει γρηγορότερα στο σημείο από το οποίο θέλει να ξεκινήσει την περιήγησή του. Τρανό παράδειγμα των τελευταίων ετών είναι ο αυτοκινητόδρομος που διαπερνά την Αλβανία από τον νότο πρός τον βορρά και οδηγεί στο Μαυροβούνιο. Τα 340 χιλιόμετρα περίπου που χωρίζουν τον συνοριακό σταθμό της Κακαβιάς με τον συνοριακό σταθμό Muriqan στα σύνορα Αλβανίας – Μαυροβουνίου καλύπτονται πιό γρήγορα γιά κάποιον που θέλει απλώς να περάσει την Αλβανία και να ‘‘αρχίσει’’ το ταξίδι του από το Μαυροβούνιο. Βέβαια τα τελευταία χρόνια ανακαλύπτουμε τις ομορφιές της Αλβανίας που συνδυάζει βουνό και θάλασσα και έχει πολύ όμορφες διαδρομές και αποτελεί έναν ασφαλή και όμορφο προορισμό, αρκεί ο περιηγητής να είναι αρκετά προσεκτικός γιά απρόσεκτους Αλβανούς οδηγούς γιά την αποφυγή ανεπιθύμητων ατυχημάτων.

Τα παρελθόντα κομμουνιστικά καθεστώτα των Βαλκανικών χωρών με τις ‘‘περίεργες κατασκευές και μνημεία’’ προσφέρουν στον Έλληνα μοτοσικλετιστή που περιηγείται αυτές τις χώρες διαφορετικές εικόνες από αυτές που έχει συνηθίσει στην Ελλάδα. Το ίδιο ισχύει και γιά τους μοτοσυκλετιστές της Δυτικής αλλά και της Κεντρικής Ευρώπης που επισκέπτονται τα Βαλκάνια.

Τα καταλύματα στις περισσότερες περιπτώσεις είναι πιό φτηνά από από τα Ελληνικά, όπως και η διατροφή πού κοστίζει λιγότερο. Οι υπηρεσίες που παρέχονται στα καταλύματα και στους χώρους εστίασης των Βαλκανικών χωρών που βρίσκονται βόρεια της Ελλάδας δεν μειονεκτούν σε κάτι σε σύγκριση με τα εγχώρια καταλύματα και εστιατόρια. Το κόστος των καυσίμων είναι λιγότερο και κάνει το ταξίδι οικονομικότερο... Η αμόλυβδη κόστιζε 1 ευρώ στην Βοσνία και 1,20 ευρώ στις υπόλοιπες χώρες που περιδιαβήκαμε, την στιγμή που στην Ελλάδα κόστιζε κοντά στο ενάμιση ευρώ!!!

Το θέμα ασφαλείας που αφορά κλοπές μοτοσυκλετών κλπ δεν νομίζω πως είναι κάτι που πρέπει να απασχολεί τον περιηγητή αφού περισσότερο κινδυνεύει στη Αθήνα αυτός και η μοτό του παρά στα Βαλκάνια... Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να έχει τον νού του και να είναι ‘‘χύμα’’, αλλά δεν υπάρχει τόσος φόβος. Σίγουρα δεν πρέπει να προκαλούμε με το τι περιέχουν οι βαλίτσες της μοτό (π.χ. φωτογραφικές μηχανές, κάμερες, πορτοφόλια κλπ)...

Έτσι λοιπόν μιά φορά τουλάχιστον τον χρόνο ταξιδεύω στα Βαλκάνια σχεδιάζοντας διαφορετικές διαδρομές κάθε φορά μέσα από τις χώρες που πρόκειται να περάσω γιά να τις γνωρίζω καλύτερα. Οι επαρχιακοί δρόμοι με φέρνουν πάντα σε χωριά και μικρές κωμοπόλεις όπου έρχομαι πιό κοντά στους ντόπιους σε αντίθεση με τους πιό τουριστικούς προορισμούς των χωρών αυτών πού δεν μπορούν να δώσουν το πραγματικό στίγμα της κουλτούρας και της καθημερινότητας του ντόπιου πληθυσμού.

Σε αυτό το ταξίδι συνταξίδεψα με την φίλη μου την Έφη και τον Adrian, τον φίλο μου από την Ρουμανία που έχει αγοράσει την προηγούμενη μοτό μου. Ήταν η πρώτη τους φορά που θα ταξίδευαν σε αυτό το κομμάτι των Βαλκανίων κι έτσι είχα να τους δείξω αρκετά... Μέσα σε αυτά ήταν και τουριστικοί προορισμοί που δεν είχαν την ευκαιρία να βρεθούν στο παρελθόν και ήταν must see αφού θα επισκεπτόμασταν αυτές τις χώρες.

Έτσι έφτασε η κατάλληλη εποχή γιά ταξιδάκι στα Βαλκάνια. Έγιναν ασκήσεις επί χάρτου, ετοίμασα τις διαδρομές του ταξιδιού, και ορίστηκε η ημερομηνία αναχώρησης. Ο Adrian θα ξεκινούσε από την Braila της Ρουμανίας την προηγούμενη ημέρα και θα συναντιόμασταν στα Γιάννενα, γιά να ξεκινήσουμε πρός τον βορρά...

Δύο μοτοσικλέτες στον δρόμο λοιπόν... 2.700 Βαλκανικά χιλιόμετρα γεμάτα παραθαλάσσιες, πεδινές και ορεινές διαδρομές... Το ταξίδι ξεκίνησε στις 15 του Απρίλη και διάρκεσε έξι ημέρες...

 

1η ημέρα              Πάτρα – Ιωάννινα – Κακαβιά – Τίρανα – Κοτόρ (Μαυροβούνιο) 750 km

 

Συνήθως η πρώτη και η τελευταία μέρα των ταξιδιών μου είναι μεγάλες σε χιλιόμετρα! Έτσι τα ταξίδια μου ξεκινούν σχεδόν πάντα τα ξημερώματα. Και αυτή η πρώτη ημέρα δεν αποτέλεσε εξαίρεση.... Η μοτό ήταν φορτωμένη από το προηγούμενο βράδυ και περίμενε υπομονετικά να την καβαλήσω και να αρχίσω να γράφω χιλιόμετρα... Τριβάλιτσος, tank bag κι ένας σάκος της KRY-O, 36 λίτρων... Η διαδρομή της πρώτης μέρας προφορτωμένη στο GPS μου (Zumo 660).

 Πρωινό ξύπνημα και αναχώρηση στις 03:30  αφού στις εφτά είχαμε ραντεβού με τον Adrian στά Ιωάννινα. Η Έφη χαρούμενη και ανυπόμονη, γιατί ακόμη ένα ταξίδι ξεκινούσε! Ο καιρός καλός, και η θερμοκρασία σε πολύ καλά επίπεδα γιά την εποχή. Με χαρά φόρεσα γιά άλλη μία φορά την στολή μου (Rallye 3 της BMW), τις μπότες μου, ήπια το espresso μου κι έτοιμος! Η στιγμή που βάζω μπροστά τον boxer μου γιά να φύγω, είναι μαγική!!! Πέρασα την γέφυρα Χαρίλαος Τρικούπης (Ρίου-Αντιρρίου) και συνέχεια στην κατ’ ευφημισμόν (γιά την ώρα) Ιονία Οδό. Ο δρόμος κατά την διάρκεια της νύχτας μέχρι τα Ιωάννινα, είναι σκοτεινός κι επικίνδυνος εκτός από τα κομμάτια (περιμετρική Αγρινίου, 33 km και περιμετρική Άρτας 22 km) που είναι αυτοκινητόδρομος. Τα έργα που γίνονται γιά την κατασκευή της Ιονίας είναι ένας παραπάνω λόγος γιά να είναι σε εγρήγορση ένας μοτοσικλετιστής. Από το Τέροβο και μετά πυκνή ομίχλη άρχισε να καλύπτει την περιοχή καθώς και η θερμοκρασία είχε πέσει στους 3ο C. Σε πολλά σημεία οδηγούσα με 30 km/h και με τα alarm αναμμένα γιατί η ορατότητα ήταν μέχρι τα 10 μέτρα... Φτάνοντας στην διασταύρωση της Ιονίας με την Εγνατία, έκανα την απαραίτητη στάση γιά να πιούμε με την Έφη ένα τονωτικό εσπρεσάκι και γιά ανεφοδιασμό με καύσιμα.

Στις εφτά λοιπόν ήμασταν έξω από το ξενοδοχείο του Adrian, όπως είχαμε πεί. Αφού τα είπαμε λίγο στα όρθια, καβαλήσαμε τις μοτό μας και πήραμε τον δρόμο πρός Κακαβιά. Η πυκνή ομίχλη μας συντρόφεψε γιά κάμποσα χιλιόμετρα ακόμα... Φτάσαμε στον συνοριακό σταθμό της Κακαβιάς λίγο πρίν τις οκτώ το πρωί, αλλά καθυστερήσαμε κοντά στην μία ώρα αφού έλειπε ένα χαρτί του Adrian που αφορούσε την άδεια κυκλοφορίας της μοτοσικλέτας του. Ένα fax μας έλυσε τα χέρια και βρεθήκαμε να διασχίζουμε την Αλβανία από τον νότο πρός τον βορρά. Είχα δώσει ραντεβού γύρω στις δώδεκα το μεσημέρι, με τον φίλο μου τον Elis στο αεροδρόμιο των Τιράνων όπου εργάζεται, γιά να πιούμε ένα καφεδάκι και να τα πούμε λίγο. Περάσαμε το Αργυρόκαστρο, το Τεπελένι ακολουθώντας τον Ε853, και φτάσαμε στο Φιέρι. Από εκεί και μετά πήραμε τον SH4 με κατεύθυνση το Δυρράχιο. Λίγο πρίν το Δυρράχιο στρίψαμε ανατολικά γιά να κατευθυνθούμε πρός τα Τίρανα και συγκεκριμένα πρός το αεροδρόμιο της πόλης. Καθ’ όλη την διαδρομή δεν ενοχληθήκαμε από τίποτα. Οδηγούσαμε με μία ταχύτητα που δεν προκαλούσε, ενώ όταν βλέπαμε από μακριά αστυνομικά μπλόκα ελαττώναμε  κι έτσι δεν αντιμετωπίσαμε κανένα θέμα. Ο καιρός ήταν αυτός ακριβώς που έπρεπε γιά μιά ευχάριστη οδήγηση. Ηλιοφάνεια με την θερμοκρασία γύρω στους 20ο C και μερικά συνεφάκια να καλύπτουν κάποιες στιγμές τον ήλιο κάνοντας ακόμα καλύτερες τις συνθήκες οδήγησης…

 Έχοντας βάλει στο GPS ως προορισμό το αεροδρόμιο φτάσαμε άνετα στην ώρα μας και βρήκαμε τον Elis. Καθίσαμε σε ένα ωραίο Café και απολαύσαμε την κουβέντα μας και τον καφέ μας. Κάποιοι φίλοι του Elis μας κέρασαν και μπύρες οι οποίες ήταν Αλβανικές, Korca. Αφού περάσαμε ευχάριστα κάμποση ώρα συντροφιά με τον Elis, τον αποχαιρετήσαμε και συνεχίσαμε στον Ε762  (SH1) γιά Σκόδρα. Λίγο πρίν τα Σκόδρα στρίψαμε δυτικά ακολουθώντας έναν στενό δρόμο, τον Ε851, και καλύψαμε τα 12 χιλιόμετρα που μας χώριζαν από τον Αλβανικό συνοριακό σταθμό του Muriqan γιά να περάσουμε τα σύνορα και να μπούμε στο Μαυροβούνιο. Κατά τις δύο μπήκαμε στο Μαυροβούνιο από τον συνοριακό σταθμό του Sukobin και συνεχίσαμε γιά Κότορ ακολουθώντας τον Ε851. Δεν μας απέμεναν και πολλά χιλιόμετρα μέχρι το Κότορ (105 km περίπου). Στενός δρόμος με στροφιλίκια και ο καλός του ασφαλτοτάπητας στο μεγαλύτερο μέρος του μας έδινε την ευκαιρία να απολαμβάνουμε τα θηρία που οδηγούσαμε. Η νέα BMW GS Adventure LC  δίνει στον οδηγό της μεγαλύτερη ελευθερία γιά καλύτερο στρίψιμο αφού οι διαστάσεις των τροχών και φυσικά των ελαστικών είναι διαφορετικές από την προηγούμενη Adventure και τα ελαστικά έχουν πιό φαρδύ πέλμα… Πρίν το Bar σταματήσαμε σε μία Konoba (εστιατόριο) γιά να φάμε μία υπέροχη σούπα... Την συγκεκριμένη Konoba (Ribar το όνομά της...)  την έχω κάνει waypoint στο GPS μου και κάθε φορά που ανεβαίνω πρός τα πάνω σταματάω γιά μιά σουπίτσα και μία μπυρίτσα (Jelen). Έχει βέβαια κι άλλα καλούδια...

Ο δρόμος πλέον πήγαινε παράλληλα με την ακτογραμμή, περάσαμε το Bar και μετά συναντήσαμε το υπέροχο νησάκι Sveti Stefan που συνδέεται με την ξηρά με μιά λεπτή γραμμή γής. Σύμφωνα με την παράδοση αυτή η καστροπολιτεία και το τείχος που την περιβάλλει πάνω στο νησάκι αυτό κτίστηκε το 1442 μ.Χ. και οι κάτοικοί της προστατεύονταν από επιδρομές Τούρκικων και πειρατικών πλοίων. Μετά το πολυφωτογραφημένο και σήμα κατατεθέν της Αδριατικής ακτογραμμής, το Sveti Stefan περάσαμε μέσα από την άκρως τουριστική Budva (λίγο ώς πολύ κίτς γιά τα γούστα μου) και κατά τις πέντε το απόγευμα φτάσαμε έξω από την πύλη της καστροπολιτείας του Κοτόρ... Ήρθαμε σε συνεννόηση με το ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει (μέσω booking) και μας οδήγησαν μέσω της πλαϊνής πύλης, στο ξενοδοχείο που βρίσκεται μέσα στην παλιά πόλη. Λίγο παράνομο αυτό αφού απαγορεύεται η είσοδος των οχημάτων μέσα στην παλιά πόλη αλλά λόγω του ότι δεν είχε αρχίσει γιά τα καλά η τουριστική σαιζόν, και ότι το ξενοδοχείο δεν ήταν μακριά από την πύλη, παρκάραμε τις μοτό μας σε αδιέξοδο στενάκι δίπλα από το ξενοδοχείο κι έτσι νοιώθαμε κι εμείς ασφαλείς και δεν είχαμε να μεταφέρουμε τα πράγματά μας μεγάλη απόσταση. Το parking βρίσκεται έξω από το κάστρο και είναι κάμποση απόσταση γιά να τα φορτώνεσαι όλα και να πηγαίνεις στο ξενοδοχείο σου... Και την ημέρα της αναχώρησης βέβαια το αντίστροφο... Άξιο αναφοράς είναι ότι το Μαυροβούνιο συναλλάσσεται σε ευρώ, αφού χωρίς να ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση υιοθέτησε το ευρώ ώς εθνικό του νόμισμα...

Το εντυπωσιακό Κοτόρ, είναι μία παραθαλάσσια πόλη, και αποτελεί ένα μοναδικό φυσικό λιμάνι στον κόλπο Κότορσκα (Boka  Kotorska). Έχει χαρακτηριστεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς  της Unesco. Από την μιά μεριά της πόλης η θάλασσα λοιπόν και πίσω την περιβάλλουν βουνά με υψόμετρο 1.400 μέτρων... Απίστευτο σκηνικό! Άν δεί κάποιος την πόλη από ψηλά (από τον δρόμο που οδηγεί στο Εθνικό Πάρκο Lovcen και μετά στο Cetinje και την Podgorica), θα μαγευτεί από το δημιούργημα της φύσης αφού  αυτή η παραμυθένια καστροπολιτεία με τις έντονες κόκκινες κεραμοσκεπές των κτιρίων της, βρίσκεται στην απόληξη ενός φιόρδ της Αδριατικής...

Τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο μας και βγήκαμε έξω στα στενά δρομάκια της παλιάς πόλης. Η τέταρτη φορά που επισκεπτόμουν το Κοτόρ... Περπατώντας λοιπόν στα στενά δρομάκια, γυρνάς πίσω στους μεσαιωνικούς χρόνους και φαντάζεσαι την ζωή Βυζαντινών και Βενετσιάνων. Παρατηρώντας τα μεσαιωνικά παλάτια ζωντανεύουν σκηνές από ταινίες με πειρατές να εφορμούν στο λιμάνι και κατοίκους να αμύνονται μέσα στα τείχη, κλείνοντας στοές και περάσματα μέσα στα τείχη στα βαριά πέτρινα κτίσματα... Πατέρας και προστάτης της πόλης ο Άγιος Τρύφωνας ο οποίος απεικονίζεται και στον θυρεό της πόλης μαζί με ένα λιοντάρι και το βουνό San Giovanni. Περιπλανηθήκαμε στούς δρόμους της πόλης η οποία γιά την εποχή είχε ελάχιστο τουρισμό και αργά το βράδυ καθίσαμε να πιούμε κόκκινο κρασάκι (Vranac) και να φάμε ‘‘πρσούτ’’ κάτι το οποίο είναι  η δαλματική εκδοχή του προσούτο. Μετά από ένα υπέροχο και ελαφρύ δείπνο, επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο μας γιά να ξεκουραστούμε αφού το επόμενο πρωί θα φεύγαμε γιά το Σπλίτ της Κροατίας...

 

2η ημέρα              Κοτόρ (Μαυροβούνιο) – Ντουμπρόβνικ – Σπλίτ (Κροατία)  315 km

 

Ξημέρωσε μιά νέα μέρα, και αφού πήραμε το πρωινό μας, φορτώσαμε τις μοτό μας και αφήσαμε πίσω μας την καστροπολιτεία του Κοτόρ. Κατευθυνθήκαμε πρός το Lepetane που απέχει περίπου 12 χιλιόμετρα από το Κοτόρ γιά να επιβιβαστούμε στο ferry  και να περάσουμε απέναντι στο  Kamenari (πάντα στην επικράτεια του Μαυροβουνίου). Ένας πλούς που διάρκεσε μόλις 10 λεπτά της ώρας και κόστισε κοντά στο ενάμιση ευρώ -άν θυμάμαι καλά- γιά την μοτό. Επέλεξα την λύση του ferry γιατί ο γύρος του κολπίσκου είναι περίπου 30 χιλιόμετρα. Αποβιβαστήκαμε στο Kamenari και συνεχίσαμε τον δρόμο μας γιά το Ντουμπρόβνικ που απείχε μόλις 65 χιλιόμετρα από εκεί. Ακολουθήσαμε τον Ε65 και λίγο μετά (περίπου 25km) βρεθήκαμε στα σύνορα Μαυροβουνίου-Κροατίας. Από εκεί ξεκινούσε ο D8 ο οποίος πήγαινε παράλληλα με την ακτογραμμή. Η θέα πολύ όμορφη και τα χιλιόμετρα έφευγαν γρήγορα. Δεν αργήσαμε να δούμε από μακριά το Ντουμπρόβνικ. Δεν είχαμε αρκετό χρόνο γιά να επισκεφτούμε το όμορφο παραθαλλάσιο χωριουδάκι που είχα ξαναπάει κάποια χρόνια πρίν, το Cavtat, 18 χιλιόμετρα απόσταση από το Ντουμπρόβνικ… Next time! Σταματήσαμε λίγο πρίν το Ντουμπρόβνικ σε ένα ύψωμα γιά να βγάλουμε μερικές φωτό και να θαυμάσουν η Έφη και ο Adrian την πόλη από ψηλά.

Μπήκαμε στην πόλη και παρκάραμε έξω από την πύλη του κάστρου που περιβάλλει την καστροπολιτεία που κι αυτή αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς σύμφωνα με την Unesco. Η τρίτη φορά που την επισκέπτομαι και κάθε φορά δεν παύει να με εντυπωσιάζει! Γνωστό και ως «το Saint Tropez των Βαλκανίων», είναι διεθνής προορισμός – και δικαίως. Η μεσαιωνική πόλη, που κάποτε υπήρξε το αντίπαλον δέος της Βενετίας, είναι χτισμένη εξ’ ολοκλήρου από λευκή πέτρα και μάρμαρο, με τείχη που υψώνονται σχεδόν σαράντα μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Όλη η πόλη είναι πεζοδρομημένη και οι τουρίστες –ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες- δημιουργούν το αδιαχώρητο.  Στην πανέμορφη κεντρική πλατεία Placa ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει στις μπαρόκ προσόψεις των μεγαλοπρεπών κτιρίων που την περιβάλλουν. Στα μικρά στενάκια που οδηγούν σε μεσαιωνικές γειτονιές, οι μπουκαμβίλιες σκαρφαλώνουν δίπλα σε πλάκες με ημερομηνίες του χίλια πεντακόσια κάτι…

Απολαύσαμε ένα καφεδάκι στον κεντρικό δρόμο Stradun τον οποίο τον ακριβοπληρώσαμε (σχεδόν 5 ευρώ έκαστος...) τους οποίους τους πληρώσαμε σε κούνας, το Εθνικό νόμισμα της Κροατίας. Βρήκαμε αρκετά γκρούπ Ελλήνων τουριστών και είχαμε μιά σύντομη συνομιλία μαζί τους γιά το πρόγραμμα του ταξιδιού τους κλπ, και μετά χαθήκαμε μέσα στα στενάκια εξερευνώντας την πόλη όσο μπορούσαμε στον ελάχιστο χρόνο που είχαμε να διαθέσουμε αφού έπρεπε να φύγουμε γιά το Σπλίτ όπου θα μέναμε εκείνη την μέρα...

Ήταν μεσημεράκι όταν ξεκινήσαμε γιά το Σπλίτ και είχαμε άλλα 230 χιλιόμετρα μπροστά μας. Το παρήγορο ήταν ότι τα μισά ήταν σε αυτοκινητόδρομο, αφού βιαζόμασταν πλέον γιατί είχαμε μόνο μία ημέρα να μείνουμε στο Σπλίτ και γιά τα παιδιά θα ήταν η πρώτη τους φορά εκεί και έπρεπε να δούν το κέντρο της πόλης. Ενώ οδηγούσαμε στον Ε65 και βρισκόμασταν στην επικράτεια της Κροατίας βρήκαμε σύνορα μπροστά μας... Μπήκαμε στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη γιά 10 χιλιόμετρα περίπου και ξαναβγήκαμε στην Κροατία. Χωρίς ελέγχους, χωρίς τίποτα... Μία απλή διέλευση από την επικράτεια της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης... Αυτό λοιπόν το κομμάτι ακτογραμμής είναι αυτό που πήρε η Βοσνία-Ερζεγοβίνη μετά τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας και έχει πρόσβαση στις Δαλματικές ακτές...

Λίγο πρίν μπούμε στον αυτοκινητόδρομο σταματήσαμε γιά να φάμε άλλη μία σουπίτσα σε ένα εστιατόριο πάνω στον δρόμο. Ήταν λίγο αποτυχία αυτή την φορά η κρεατόσουπα γιατί ψάχναμε να βρούμε το βοδινό και δεν το βρίσκαμε. Τέλος πάντων, δεν πετυχαίνει πάντα...

Νωρίς το απόγευμα φτάσαμε στο Σπλίτ, την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κροατίας. Η πρώτη φορά που είχα επισκεφτεί το Σπλίτ ήταν την εποχή της μεγάλης Γιουγκοσλαβίας, το 1982. Πολλά έχουν αλλάξει από τότε μέχρι τώρα στην πόλη και το έβλεπα κάθε φορά που την επισκεπτόμουν. Η τελευταία φορά που βρέθηκα στο Σπλίτ ήταν το 2006. Τα τελευταία χρόνια οι τουριστικοί προορισμοί που έχουν την τύχη να βρίσκονται στις Δαλματικές ακτές έχουν επενδύσει πολύ στις υπηρεσίες που προσφέρουν στους επισκέπτες. Χτίστηκαν νέα καταλύματα και τα παλιά ανακαινίστηκαν και αναβαθμίστηκαν.

Σε ένα τέτοιο κατάλυμα είχα κάνει κράτηση λοιπόν μέσω του booking. Σε ένα παλιό κτίριο, η αξιολάτρευτη κυρία  Natasa, διέθεσε κόπο, χρήμα και μεράκι γιά να μετασκευάσει και να ανακαινίσει τον πρώτο όροφο του κτιρίου, κι έφτιαξε apartments που ικανοποιούν και τον πιό απαιτητικό επισκέπτη, σε πολύ χαμηλές τιμές κιόλας (40 ευρώ). Ξεφορτώσαμε τις μοτό μας έξω από το Captain’s Apartments, παρκάραμε τις μοτοσικλέτες στο parking, φρεσκαριστήκαμε και εξορμήσαμε στο ιστορικό κέντρο. Ξεκινήσαμε την βόλτα μας παράλληλα με τη θάλασσα στην μεγάλη περαντζάδα Riva, με την κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα, τα καφέ, μπάρ, εστιατόρια και τραπεζάκια έξω, όπου χτυπάει η καρδιά της πιο σύνθετης, όμορφης και ζωντανής πόλης της Δαλματίας. Μπήκαμε στο παλάτι του Διοκλητιανού από την Μπρούτζινη Πύλη πάνω στη Riva και ξαφνικά βρεθήκαμε στο ημίφως, σε έναν εντυπωσιακό δροσερό λαβύρινθο από στοές και μαγαζάκια που πουλάνε σουβενίρ και χειροτεχνήματα από το περίφημο κοράλλι της Αδριατικής.  Το παλάτι του Διοκλητιανού αποτελεί Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO και είναι πόλος έλξης γιά κάθε επισκέπτη στο Σπλίτ.

Μετά την βολτίτσα μας βρεθήκαμε με έναν Κροάτη φίλο μου, μεγάλο ταξιδευτή, τον Zeljan Rakela, ο οποίος με την τελευταία μοτό του, μία BMW GS Adventure του 2007 έχει κάνει μέχρι στιγμής 315.000km ταξιδεύοντας σε όλο τον κόσμο. Ο Zeljan λοιπόν τυχαίνει να είναι πρόεδρος του BMW Riders Club του Σπλίτ, και είχε κανονίσει ένα δείπνο πρός τιμή μας, αλλά και γιά να γνωρίσουμε και τα υπόλοιπα παιδιά με κάποιους από τους οποίους ήμουν και φίλος στο facebook. Έτσι λοιπόν συναντηθήκαμε με τον Zeljan και μετά από μιά σύντομη πορεία με τις μοτό στην πόλη φτάσαμε στο meeting… Γύρω από ένα τραπέζι είχαν μαζευτεί γύρω στα 15 άτομα, που μας καλωσόρισαν, κουβεντιάσαμε στά Αγγλικά βέβαια, ανταλλάξαμε εμπειρίες, φάγαμε και ήπιαμε αυτοκρατορικά και αφού τους ευχαριστήσαμε και δώσαμε ραντεβού στους δρόμους της Ελλάδας ή των Βαλκανίων (ότι κάτσει πρώτο...), επιστρέψαμε στην πόλη.

Περιπλανηθήκαμε γιά άλλη μιά φορά στην Παλιά Πόλη του Σπλίτ, η οποία είναι γεμάτη γοητευτικές γωνιές. Μικροσκοπικά στενάκια, στοές και σκαλάκια υφαίνουν ένα δίχτυ που απλώνεται από την ανοιχτή αγορά τροφίμων δίπλα στα τείχη, μέχρι την Πλατεία του Λαού με το Ρολόι του Πύργου και το δημαρχείο αλλά και την ήσυχη μεσαιωνική γειτονιά Veli Varos. Η εποχή δεν ήταν high season κι έτσι η βόλτα μας ήταν αρκετά ήσυχη και αφού ήπιαμε κάτι τελευταία vino spumante καταλήξαμε στά κρεβάτια μας γιατί η επόμενη μέρα ήταν μέρα αναχώρησης και πάλι γιά νέες περιπέτειες...

 

3η ημέρα              Σπλίτ (Κροατία)  - Μόσταρ – Σαράγεβο (Βοσνία-Ερζεγοβίνη)  285 km

 

Ξημέρωσε η μέρα του Θεού με μιά συννεφιά η οποία δεν φαινόταν να μας απειλεί με βροχή... Πήραμε το πρωινό μας, φορτώσαμε τις μοτό μας (ο Adrian πάντα τυπικός στην ώρα του), κάναμε μία μικρή στάση στην περαντζάδα Riva γιά να πάρει ένα αναμνηστικό από το Σπλίτ που δεν πρόλαβε την προηγούμενη μέρα και ξεκινήσαμε γιά Βοσνία. Βγήκαμε από την πόλη και μπήκαμε στον αυτοκινητόδρομο Α1 γιά λιγότερα από 10 χιλιόμετρα και μετά μπήκαμε στον 60. Μετά από λίγο ακολουθήσαμε τον 220 που μας οδήγησε στα σύνορα Κροατίας-Βοσνίας. Βάλαμε λίγη βενζίνη στην Κροατία γιατί περιμέναμε να μπούμε στην Βοσνία να φουλάρουμε όπου η βενζίνη είχε 1 ευρώ το λίτρο! Πρίν περάσουμε τα σύνορα σταματήσαμε γιά ένα καφεδάκι σε ένα χωριουδάκι και απολαύσαμε τις πρωϊνές δραστηριότητες της τοπικής κοινωνίας. Αυτή είναι η πεμπτουσία του ταξιδιού! Να μεταφέρεσαι σε έναν άλλο κόσμο!!!

Συνεχίσαμε γιά το Kamensko της Κροατίας απ΄ όπου μπήκαμε στην Βοσνία. Από εκεί ακολουθώντας τον R417 φτάσαμε νότια της λίμνης Busko. Όμορφα τοπία και ευχάριστη οδήγηση σε ορεινούς όγκους μας έφερε να συναντήσουμε τον Μ6.1 ο οποίος μας οδήγησε μέχρι το κέντρο της πόλης του Μόσταρ. Είχε φτάσει κοντά μεσημέρι όταν παρκάραμε τις μοτοσυκλέτες κοντά στον πεζόδρομο, μέρος το οποίο μας υπέδειξε ένα παληκάρι ο οποίος από μόνος του μας πλησίασε γιά να μας βοηθήσει στο παρκάρισμα και μας εξήγησε που τι θα μπορούσαμε να δούμε στο κέντρο της πόλης. Μπαίνοντας στο Μόσταρ, κι έχοντας περάσει την άχαρη μοντέρνα πόλη με τα καταπράσινα πάρκα και τις παρακμιακές σοβιετικού τύπου πολυκατοικίες, γεμάτες σημάδια από θραύσματα βομβών και ριπών πολυβόλων, ερειπωμένα, μισογκρεμισμένα ιστορικά κτίρια που τα απομεινάρια τους φανερώνουν κάποια ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, μετά εντελώς ξαφνικά, βρεθήκαμε σε έναν τελείως ξεχωριστό τόπο, στο ιστορικό κέντρο της πόλης… Σάν να μπήκαμε σε μιά χρονομηχανή και να μεταφερθήκαμε πίσω στον χρόνο! Περπατώντας στο πλακόστρωτο χαζεύαμε σπίτια, μαγαζάκια, κήπους, καφενέδες, καλλιτέχνες, σουβενίρ ανάκατα με τις μυρωδάτες λεβάντες, μυρωδιές από κεμπάπ στα κάρβουνα, και ένα πολύχρωμο πλήθος: τουρίστες κάθε εθνικότητας αναμεμειγμένους με ντόπιους και ντόπιες κάποιες εκ των οποίων φορούσαν τις συνήθεις ισλαμικές μαντήλες. Συναντήσαμε μπροστά μας ένα νεκροταφείο με ημερομηνία θανάτου των περισσοτέρων ταφέντων να είναι το 1993…

Συνεχίσαμε να περπατάμε πρός το σήμα κατατεθέν της πόλης, την γέφυρα, και μπροστά μας συναντήσαμε το περίφημο τζαμί Καραντιόζ Μπέκ. Φτάσαμε στην γέφυρα Stari Most (Παλιά Γέφυρα) που ενώνει τις δύο μεριές της πόλης πάνω από τον ποταμό Νερέτβα, που βομβαρδίστηκε το 1993 κατά τον πόλεμο της Βοσνίας από Κροάτες, και ξαναχτίστηκε με βάση το αρχικό σχέδιο το 2004. Η γέφυρα αποτελεί πλέον Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Unesco. Μετά την σχετική φωτογράφηση στην γέφυρα, καθίσαμε σε ένα καφέ στον πεζόδρομο να απολαύσουμε ένα καφεδάκι. Στο διπλανό τραπέζι καθόταν και μία παρέα Ελλήνων τουριστών και πιάσαμε ψιλή κουβέντα σχετικά με το ταξίδι τους. Τελειώσαμε τον καφέ μας, πήγαμε πρός τις μοτό μας, ετοιμαστήκαμε, τις καβαλήσαμε και δρόμο γιά Σαράγεβο... Είχαμε ακόμα 130 χιλιόμετρα να καλύψουμε...

     Αφήσαμε πίσω μας το Μόσταρ ακολουθώντας τον Ε73 και έχοντας αριστερά μας τον ποταμό Neretva να δημιουργεί ένα απίστευτο τοπίο ανάμεσα σε ορεινούς όγκους, οδηγούσαμε πρός Σαράγεβο. Πρίν οδηγήσω από το Μόσταρ ως το Σαράγεβο έλεγα ότι η ομορφότερη διαδρομή που είχα κάνει στά Βαλκάνια ήταν από το Σαράγεβο ως το Visegrad. Τώρα όμως έχω να λέω ότι και η διαδρομή Μόσταρ – Σαράγεβο είναι κορυφαία! Είναι σαν να οδηγείς γιά το μεγαλύτερο διάστημα ανάμεσα σε τραχύς ορεινούς όγκους και δίπλα σου ένα ποτάμι με πράσινα νερά να κάνει παιχνίδια με τον δρόμο, πότε από την αριστερή μεριά του και πότε από την δεξιά του. Στο μισό της διαδρομής σταματήσαμε σε ένα εστιατόριο που βρήκαμε σε ένα όμορφο σημείο και φάγαμε ψητό αρνάκι με πατάτες φούρνου… Απλά τέλεια! Λίγα χιλιόμετρα πρίν μπούμε στο Σαράγεβο συναντήσαμε τον νέο αυτοκινητόδρομο Α1 (ούτε το GPS τον είχε άν και πρόσφατα ενημερωμένο...),  και βγήκαμε στην έξοδο γιά Σαράγεβο. Το GPS μας οδήγησε γρήγορα στο apartment  (Casa United) που είχα κλείσει μέσω booking, το οποίο ήταν πολύ κοντά στο κέντρο, με δικό του parking και έναν πολύ καλό οικοδεσπότη! Κι όλα αυτά με 36 ευρώ το βράδυ γιά δίκλινο... Παρκάραμε τις μοτό, ξεφορτώσαμε, φρεσκαριστήκαμε και μετά από 3 λεπτά βρεθήκαμε να περπατάμε στον κεντρικό πεζόδρομο της πρωτεύουσας της Βοσνίας, που ονομάζεται και ‘‘Ιερουσαλήμ της Ευρώπης’’ λόγω της σχεδόν απρόσκοπτης συνύπαρξης όλων των μονοθεϊστικών θρησκευτικών δογμάτων στην επικράτειά της.    Ήταν η δεύτερη φορά που βρισκόμουν στο Σαράγεβο. Η προηγούμενη ήταν τον Οκτώβρη του 2011. Δεν μπορώ να πώ ότι βρήκα κάτι διαφορετικό, κάτι νέο στην πόλη. Περπατήσαμε ώς το κέντρο της παλιάς πόλης , την Μπαστσαρσία (Baščaršija) που σημαίνει κύρια οδός. Βγάλαμε τις φωτό μας στo Sebilj (παλιά βρύση – μνημείο κατατεθέν στο κέντρο της πόλης). Περίεργο ήταν όταν περπατώντας στον πεζόδρομο ακούσαμε τις κωδωνοκρουσίες του καθολικού καθεδρικού ναού και λίγα μέτρα πιό πέρα ακούγαμε τον χότζα να ψάλλει σε κάποιον από τους μιναρέδες των τζαμιών...

Περπατήσαμε δίπλα από τον ποταμό Μίλιατσκα που όπως λένε οι ντόπιοι χωρίζει την πόλη σε τμήμα ήλιου και σε τμήμα σκιάς... Είδαμε την γέφυρα όπου το 1914 δολοφονήθηκε ο πρίγκηπας του αυστρο-ουγγρικού θρόνου αρχιδούκας Φραγκίσκος Φερδινάνδος , γεγονός που αποτέλεσε την αφορμή για το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το βράδυ φάγαμε  το παραδοσιακό Βοσνιακό Cevapi (κεμπαπάκια με πίτα ξεχωριστή και κρεμμύδι σε πιάτο – μερίδα...).  Αυτή ήταν η πρώτη μας μέρα στο Σαράγεβο!

 

4η ημέρα                  Σαράγεβο (Βοσνία-Ερζεγοβίνη)

 

     Χαλαρό ξύπνημα σε μιά πόλη η οποία είναι συννεφιασμένη και ψιχαλίζει... Αδιάβροχα και τσούπ, πάλι στην γύρα... Πρώτη μας επίσκεψη ήταν στην λαχαναγορά γιά να πάρουμε την πρωινή μυρωδιά της πόλης! Δεύτερη στάση στο Μνημείο της Αιώνιας Φλόγας που είναι αναμμένη αδιάλειπτα πρός τιμή των θυμάτων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου! Καθώς περπατούσαμε παρατηρούσαμε την μοναδικότητα αυτής της πόλης, της οποίας ο πολυπολιτισμικός χαρακτήρας της, φαίνεται στα κτίρια, τους ναούς και τους κατοίκους της, και ο συνδυασμός ανατολίτικου και ευρωπαϊκού στύλ την καθιστούν πολύ διαφορετική από τις άλλες Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Βέβαια αρκετά από τα κτίρια είχαν ακόμα “ουλές” από τον πόλεμο, γεγονός που μας δημιουργούσε μία θλίψη.

Ήπιαμε  το καφεδάκι μας  και λίγο αργότερα πήγαμε να δοκιμάσουμε burek σε ένα από τα πιό διάσημα ‘‘μπουρεκάδικα’’ της πόλης, στο SAC, όπου ο Adrian τα τίμησε ιδιαίτερα. Κάναμε άλλη μιά βόλτα στην Bascarsija και επισκεφτήκαμε τα μαγαζάκια που βρίσκονται στην αγορά. Το μεσημεράκι αναπαυτήκαμε και το απόγευμα πάλι στην γύρα. Ούτως ή άλλως αυτή ήταν η μέρα ανάπαυσης του ταξιδιού! Ενώ με τον Adrian πίναμε το απογευματινό καφεδάκι μας, η Έφη επιδόθηκε στο αιώνιο γυναικείο σπόρ… το shopping. Αφού βαρεθήκαμε να τριγυρνάμε στην πόλη, με το ψιλόβροχο να μας συντροφεύει, και πλέον  είχε νυχτώσει, τρυπώσαμε στου Hodzic (must eat place) γιά να φάμε γιά άλλη μιά φορά Cevapi…

 

5η ημέρα      Σαράγεβο (Βοσνία-Ερζεγοβίνη) – Mokra Gora – Studenica – Nis (Σερβία) 455 km

 

Το επόμενο πρωί, η θερμοκρασία είχε πέσει σε μονοψήφια νούμερα, αλλά το ψιλόβροχο είχε

σταματήσει και είχε μείνει μιά συννεφιά στον ουρανό. Ήπιαμε το καφεδάκι μας, φορτώσαμε τις μοτό και δρόμο γιά το Visegrad που θα ήταν η πρώτη μας στάση... Αποχαιρετήσαμε το Σαράγεβο και το GPS μας έκανε βόλτες σε κανά δυό γειτονιές στά περίχωρα της πόλης μέχρι να αποφασίσει να μας δείξει τον δρόμο πρός το Visegrad... Το καλό είναι ότι μας ανέβασε σε ένα προάστειο της πόλης που βρισκόταν αρκετά ψηλά και βγάλαμε όμορφες φωτό από εκεί...

Λίγο αργότερα βρεθήκαμε να οδηγάμε γιά λίγο στον Μ5, αλλά αποφασίσαμε να μην τον ακολουθήσουμε ως το Visegrad, κι έτσι πήραμε τον Ε761 που περνάει από το βουνό  Romanija... Όπως διαπιστώσαμε λίγα χιλιόμετρα αργότερα το βουνό είχε στρωθεί από φρέσκο χιόνι που είχε ρίξει το προηγούμενο ή το προ-προηγούμενο βράδυ... Ο δρόμος όμως ήταν καθαρός και δεν υπήρχε πάγος, πράγμα που το φοβόμουν οφείλω να πώ, αφού ήταν νωρίς το πρωί... Υψόμετρο 1.300 μέτρα και θερμοκρασία -3ο C...  Όμορφη εμπειρία με πολύ ωραία τοπία! Άν και το χέρι μου είχε παγώσει από το κρύο, δεν σταματούσα να βγάζω φωτογραφίες πάνω στην μοτό (πάντα εν κινήσει...). Δεν έβαζα την φωτογραφική στην τσέπη του μπουφάν γιά να φορέσω το γάντι! Τέτοια ομορφιά προσπαθούσα να αποθανατίσω!

Πάλι ένοιωθα ευλογημένος που οδηγούσα σε αυτά τα μέρη. Ο Adrian και η Έφη είχαν ξετρελαθεί με την διαδρομή! Ειδικά από το σημείο που συναντήσαμε τον ποταμό Drina... όνειρο! Φτάσαμε στο Visegrad όπου έκανα στάση στο καθιερωμένο Kafana Annika... γιά ένα καφεδάκι! Μία καφετέρια που άρεσε πάρα πολύ και στα παιδιά. Απολαύσαμε το καφεδάκι μας, συζητήσαμε γιά την ομορφιά που ζήσαμε στην διαδρομή από το Σαράγεβο ώς το Visegrad, καβαλήσαμε τις μοτό μας και φουλάραμε με καύσιμα αφού σε λίγο θα μπαίναμε στην Σερβία. Είπαμε, 1 ευρώ το λίτρο στην Βοσνία... Πήραμε τον Μ5 ο οποίος μας οδήγησε στον συνοριακό σταθμό Vardiste και μπήκαμε στην Σερβία, μία απόσταση μόλις 20 χιλιόμετρα από το Visegrad. To Mechavnik (το χωριό του Κουστουρίτσα) απείχε μόλις 6 χιλιόμετρα από τα σύνορα. Σε λίγα λεπτά ήμασταν  εκεί... Στα πανέμορφα βουνά λοιπόν της Σερβίας, στο Mokra Gora, κοντά στα σύνορα με τη Βοσνία, ο σκηνοθέτης Εμίρ Κουστουρίτσα, οραματίστηκε και υλοποίησε ένα παραμυθένιο χωριό, το χωριό του. Το λένε  Drvengrad ( Ξύλινη Πόλη ) ή Kustendorf ( Χωριό του Κούστα ). Η ιδέα προέκυψε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας του «η Ζωή είναι ένα Θαύμα».  Ο γεννημένος στο Σαράγεβο, Σέρβος σκηνοθέτης, έχασε την πόλη του στον πόλεμο και αποφάσισε να χτίσει εδώ το σπίτι του και ταυτόχρονα μια εστία τέχνης, οικολογίας και ειρήνης. Μπαίνοντας στο Kustendorf, μπαίνεις σε έναν ολόκληρο κόσμο. Ξύλινα κουκλίστικα σπίτια, φτιαγμένα από αυθεντικές βλάχικες καλύβες της περιοχής, απλώνονται σε δρομάκια και πλατείες με ονόματα όπως : οδός Φεντερίκο Φελίνι, οδός Μπρους Λη, οδός Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, οδός Τζόκοβιτς, πλατεία Νικόλα Τέσλα, πλατεία Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Μπήκαμε σε έναν ολότελα άλλο κόσμο! Το εισιτήριο κόστιζε 250 Σέρβικα δηνάρια, κοντά στα 2 ευρώ.

Μετά από αυτό το διάλειμμα από την πραγματικότητα συνεχίσαμε την πορεία μας, ακολουθώντας τον Ε761, περάσαμε το Uzice και ακολουθήσαμε τον 21 και μετά την Ivanjica τον 30, ο οποίος μέσω του Εθνικού Πάρκου Studenica μας οδήγησε μέσα από μία μοναδική διαδρομή στο Μοναστήρι της Studenica που θεωρείται η μητέρα των εκκλησιών των Σέρβων. Η Στουντένιτσα είναι ένα από τα μεγαλύτερα και πλουσιότερα μοναστήρια της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και χτίστηκε από τον Στέφαν Νέμανια, ιδρυτή του σερβικού μεσαιωνικού κράτους. Το μοναστήρι Στουντένιτσα είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου, και είναι ιδιαίτερα γνωστό για τη συλλογή των τοιχογραφιών από τον 13ο και τον 14ο αιώνα. Το 1986 προστέθηκε στη λίστα παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Κάναμε το προσκύνημά μας και συνεχίσαμε αλλά αντί να πάμε πρός Djavolja Varos που είχα σχεδιάσει, αποφασίσαμε να πάμε πρός την Νίς (τελευταίο σταθμό του ταξιδιού μας), αφού είχε μεσημεριάσει γιά τα καλά πλέον... και η Νίς απείχε 165 χιλιόμετρα... Το Djavolja Varos έμεινε σε εκκρεμότητα γιά κάποιο από τα επόμενα ταξίδια...

Πήραμε και πάλι τον 30 και μετά από λίγο τον 22 μέχρι το Biljanovac απ’ όπου ακολουθήσαμε τον 207 αφήνοντας δεξιά μας το υπέροχο Εθνικό Πάρκο Kopaonik που το είχα ανέβει το 2011 και είχα μείνει άφωνος από την διαδρομή (μάλλον φτιαγμένη ειδικά γιά μοτοσικλετιστές...) και την ομορφιά της φύσης. Μετά την Koznica αφήσαμε τον 207 και πήραμε τον 222 μέχρι την Brus, τον 208 μέχρι την Razbojna και τον 38 μέχρι το Beloljin. Στην συνέχεια ακολουθήσαμε τον Ε-80 που μας πήγε μέχρι την Νίς όπου βρέθηκα γιά τρίτη φορά στην γενέτειρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Κατευθυνθήκαμε σε ένα όμορφο ξενοδοχείο (Consul) που είχα κλείσει (μέσω booking...) το οποίο ήταν πολύ κοντά στον κύριο πεζόδρομο και κόστισε μόλις 31 ευρώ το δίκλινο! Ξεφορτώσαμε τις μοτό, φρεσκαριστήκαμε και νά ‘μαστε στον πεζόδρομο της πόλης να αναζητούμε ένα καφέ γιά να πιούμε ένα καφεδάκι που τόσο πολύ χρειαζόμασταν εκείνη την ώρα.

Η Νίς είναι μία από τις παλιότερες πόλεις στα Βαλκάνια, η τρίτη (πληθυσμιακά) πόλη της Σερβίας και είναι χτισμένη δίπλα στις όχθες του ποταμού Νισάβα. Έχει πολλά αξιοθέατα από την μεσαιωνική και την Βυζαντινή εποχή. Από τα κυριότερα αξιοθέατά της είναι ο Πύργος των νεκροκεφαλών (Cele Kula) και το φρούριο της πόλης.

Μετά το καφεδάκι και την συζήτηση που είχαμε, είχε φτάσει η ώρα κοντά δέκα το βράδυ. Έτσι κατευθυνθήκαμε πρός ένα δοκιμασμένο εστιατόριο από το παρελθόν γιά να φάμε την Σερβική σπεσιαλιτέ Karatzortzeva και να απολαύσουμε ένα τελευταίο (γι’ αυτό το ταξίδι...) κόκκινο κρασάκι Vranac... Αφού τελειώσαμε όμορφα γευστικά την βραδιά μας πήραμε τον δρόμο γιά το ξενοδοχείο μας. Τελευταίο βράδυ του ταξιδιού μας!

 

6η ημέρα              Nis (Σερβία) – Σκόπια - Εύζωνοι – Γρεβενά –Πάτρα  860 km

  

Ο Adrian θα έφευγε νωρίτερα από εμένα και την Έφη κι έτσι χαιρετηθήκαμε από το προηγούμενο βράδυ και δώσαμε ραντεβού γιά το επόμενο ταξίδι! Η Έφη κι εγώ την αράξαμε στην καφετέρια του ξενοδοχείου, έξω ο ήλιος άρχισε να στεγνώνει τους δρόμους της πόλης που τους είχαν πλύνει οι δημοτικοί υπάλληλοι και σιγά-σιγά άρχισα να φορτώνω την μοτό γιά την επιστροφή....

Κατά τις δέκα καβαλήσαμε την μοτό και δρόμο. Δεν ανησυχούσα...κατηφόρα ήταν γιά Ελλάδα, και τα 860 χιλιόμετρα θα έφευγαν εύκολα!!!  Τα πρώτα 170 χιλιόμετρα ήταν στο έδαφος της Σερβίας. Ο αυτοκινητόδρομος Α1 ήταν όντως αυτοκινητόδρομος γιά το μεγαλύτερο διάστημα. Ο ασφαλτοτάπητας δεν ήταν και ο καλύτερος αλλά ήταν οκ. Τα τελευταία χιλιόμετρα λίγο πρίν από τα Σκόπια ήταν υπό κατασκευή κι απ΄ ότι φαίνεται τα έργα πάνε γοργά! Φουλάρισα με καύσιμα (1.2€/lt) την μοτό πρίν περάσω τα σύνορα καί μπώ στά Σκόπια, γιατί στο παρελθόν είχα μία πικρή εμπειρία από ανεφοδιασμό σε βενζινάδικο κοντά στο Κουμάνοβο των Σκοπίων....  Η διάσχιση των Σκοπίων μέχρι τον συνοριακό σταθμό των Ευζώνων ήταν μόνο 195 χιλιόμετρα και η αυτονομία της μοτοσικλέτας μου είναι....ασυναγώνιστη! Πληρώσαμε 3 διόδια, άν θυμάμαι καλά, στον αυτοκινητόδρομο Ε-75, ο οποίος τελειώνει αρκετά πρίν τα σύνορα με την Ελλάδα, αλλά κι αυτό το κομμάτι είναι υπό κατασκευή. Η Ευρωπαϊκή Ένωση φροντίζει γιά τους δρόμους των Βαλκανίων...

Λίγο πρίν τις 4 το απόγευμα είχαμε μπεί Ελλάδα και μετά από κάμποσα χιλιόμετρα πήραμε την Εγνατία με κατεύθυνση πρός Ιωάννινα. Στα Γρεβενά όμως κάναμε μία στάση γιά το απαραίτητο τσιπουράκι. Ξαποστάσαμε  και συνεχίσαμε τον δρόμο μας στην Εγνατία Οδό μέχρι που συναντήσαμε την Ιονία οδό και πήραμε την κατηφόρα πρός Πάτρα...

Άλλο ένα όμορφο ταξίδι τελείωσε... σνίφ! Πάντα όμως το ταξίδι γιά μένα δεν τελειώνει ακριβώς την ημέρα που επιστρέφω σπίτι... Τις πρώτες ημέρες θα ασχοληθώ με την μοτό (πλύσιμο κλπ), με το να τακτοποιήσω τα πράγματα που είχα πάρει μαζί μου, και μετά να δώ τις φωτό και τα βίντεο που είχα τραβήξει στο ταξίδι, γιατί δεν προλαβαίνω κατά την διάρκεια του ταξιδιού να τα δώ... Το μόνο που κάνω στο ταξίδι είναι να ‘‘ξεφορτώνω’’ το υλικό από τις φωτογραφικές μηχανές και τις κάμερες σε έναν εξωτερικό σκληρό δίσκο που παίρνω πάντα μαζί μου (μαζί με το MacBook μου). Μόλις τα τακτοποιήσω αυτά αρχίζω να ασχολούμαι με την συγγραφή αυτού του ταξιδιού, όπως κάνω τώρα με αυτό εδώ, το οποίο μου παίρνει κάποιες μέρες... Έτσι λοιπόν το ταξίδι κρατάει κάμποσο ακόμα! Βέβαια στο μυαλό μου πάντα είναι οι μακρινοί (σε απόσταση στόχοι) που έχω θέσει αλλά και οι πιό κοντινοί που δουλεύω στο μυαλό μου ως το επόμενο ταξίδι.

Σε αυτό ταξίδι είχα άψογους συντρόφους! Ο Adrian σταθερή αξία! Ταιριάζει οδηγικά μαζί μου κι εγώ μαζί του. Είναι πολύ τυπικός στους χρόνους του κι έτσι δεν υπάρχει αυτή η γκρίνια γι’ αυτό το θέμα όπως υπάρχει σε άλλες παρέες. Του αρέσουν κι αυτού να δεί πίσω από την κουρτίνα στα μέρη που ταξιδεύουμε. Δεν μένει στην πρώτη τουριστική εικόνα όταν ταξιδεύει. Ψάχνεται. Η Έφη ακούραστη σύντροφος, πολύ καλή και συνεργάσιμη πάνω στην σέλα της μοτό και ακούραστη! Πάντα πρόσχαρη και με δίψα γιά νέες εικόνες και εμπειρίες! Έχει την τρέλα της βέβαια με την φωτογραφική μηχανή και θέλει να φωτογραφίζει ότι κινείται αλλά κι ότι δεν κινείται. Της πιστώνω βέβαια αρκετές καλές λήψεις που έχει κάνει πάνω στην σέλα της μοτό! Το βελτιώνει συνεχώς!

Σε κάθε μου ταξίδι προσπαθώ τα καταλύματα που επιλέγω να μείνω να διαθέτουν WiFi, γιατί το internet με βοηθάει πολύ όταν ταξιδεύω, όπως να κλείσω κάποιο κατάλυμα στον επόμενο ή μεθεπόμενο προορισμό του ταξιδιού μου, ή να βλέπω τον καιρό μέσα από μετεωρολογικά sites κλπ.... Επίσης στά ταξίδια μου στα Βαλκάνια συνηθίζω να έχω σε μιά ξεχωριστή τσέπη του jacket μου 20-30€ σε 5ευρα γιά την περίπτωση που μου χρειαστούν σε κάποια συνομιλία με τα όργανα της τάξης των δρόμων άν θεωρήσουν ότι με κάποιο τρόπο παρανόμησα...

Σε αυτό το ταξίδι διένυσα 2.750 χιλιόμετρα περίπου και η μέση κατανάλωση της μοτό μου ήταν 6lt/100km. Τα ελαστικά που φορούσε η μοτό μου, τα Michelin Anakee 3 ήταν άψογα, χωρίς να μου δημιουργήσουν ούτε μία φορά την αίσθηση ότι μου γλιστράει. Ο εξοπλισμός αναβάτη ( BMW Rallye 3 η στολή, BMW System 6 το κράνος και BMW ProTouring 2 οι μπότες) δεν με προβλημάτισαν πουθενά. Από τους -3ο C  έως τους 28ο C που συναντήσαμε στο ταξίδι μας. Η ενδοεπικοινωνία της BMW που έχουμε στα κράνη μας (η Έφη κι εγώ) μας επέτρεπε να επικοινωνούμε κατά την διάρκεια όλου του ταξιδιού χωρίς πρόβλημα ακόμα και σε ημέρες όπου η ενδοεπικοινωνία λειτουργούσε ως και 12 ώρες!!! Η μοτό, τι να πώ... απλά....μαγικό χαλί!!!

Άντε και στο επόμενο ΣΥΝΤΟΜΑ γιατί απλά....τρελαίνομαι γιά όμορφα χιλιόμετρα!!!!!!

 

Created by Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

http://bigtheme.net/
The Betst Bokies Romenia Bonus bet365 here.
Ламперия от ЕМСИЕН-3

We use cookies to improve our website and your experience when using it. Cookies used for the essential operation of the site have already been set. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

I accept cookies from this site.

EU Cookie Directive Module Information