• sa
  • Highlands
  • K
  • H
  • MNE
  • F
  • R
  • Roma
  • SA
  • Un
  • a
  • 1
  • Transalpina Pass
  • Transalpina Pass
  • Romania
  • Riding....
  • Moldova....
  • My shadow...
  • Ukraine
  • In Evinos river reservoir, Greece...
  • Curving...
  • Montenegro...
  • Croatia...
  • Bosnia i Herzegovina...
  • Bosnia i Herzegovina...
  • In Graz, Austria...
  • In Montenegro...
  • Ljubljana...
  • Bled lake
  • Bled lake to Bohinj lake
  • Nockalmstrasse, Austria
  • Bohinj lake, Slovenia
  • Triglav National Park, Slovenia...
  • Triglav National Park, Slovenia...
  • Grossglockner, Austria...
  • Grossglockner Pass
  • Grossglockner, Austria...
  • Don't drink and drive...
  • Nockalmstrasse, Austria
  • Graz
  • Nockalmstrasse, Austria
  • Nockalmstrasse, Austria
  • Nockalmstrasse, Austria
  • A1, Croatia
  • Curving in MotoLeonidio Race...
  • In a Gas Station in Serbia
  • On the road...
  • On the road in Hungary...
  • On the road in Belarus...
  • In Minsk, Belarus...
  • In Russia...
  • Borders Belarus - Russia...
  • On the road in Russia...
  • Riding in Moscow, Russia...
  • In Red Square, Moscow, Russia...
  • In Red Square, Moscow, Russia...
  • On the road in Russia...
  • Crossing a bridge in Latvia...
  • On the road in Latvia...
  • On the road in Trakai, Lithuania...
  • On the road in Trakai, Lithuania...
  • In Trakai, Lithuania...
  • On the road in Poland...
  • In Automotodrom Brno, Czech Republic...
  • In Automotodrom Brno, Czech Republic...
  • In Trigrad Gorge, Bulgaria...
  • In Buzludzha Monument, Bulgaria...
  • Morocco...
  • Morocco...
  • Morocco...
  • Morocco...
  • My son Konstantinos
  • Falkirk, Scotland...
  • Biogradsko Jezero, Montenegro...
  • Fez, Morocco...
  • Rabat, Morocco...
  • Transfagarasan Pass, Romania...
  • Careterra Austral, Chile...
  • Unpacking my new baby...
  • Leonidio, Greece....
  • Transalpina Pass, Romania
  • Transalpina Pass, Romania
  • In Romania...
  • Riding...
  • Moldova...
  • In Evinos river reservoir, Greece...
  • Curving...
  • Montenegro...
  • Croatia...
  • Bosnia i Herzegovina...
  • Bosnia i Herzegovina...
  • In Graz, Austria...
  • Keeping notes of the trip, in Montenegro...
  • In Ljubljana, Slovenia...
  • In Bled lake, Slovenia...
  • On the road from Bled lake to Bohinj lake, Slovenia...
  • Crossing Nockalmstrasse, Austria...
  • In Bohinj lake, Slovenia...
  • Triglav National Park, Slovenia...
  • In Triglav National Park, Slovenia...
  • In Kaiser Franz Josef Hohe, Grossglockner, Austria...
  • Crossing Grossglockner Pass, Austria...
  • In Kaiser Franz Josef Hohe, Grossglockner, Austria...
  • In Benedikt, Slovenia...
  • Crossing Nockalmstrasse Pass, Austria...
  • Walking in Graz, Austria...
  • Crossing Nockalmstrasse Pass, Austria...
  • Crossing Nockalmstrasse Pass, Austria...
  • Crossing Nockalmstrasse Pass, Austria...
  • Heavy rain while crossing A1 Highway in Croatia...
  • Curving in MotoLeonidio Race...
  • In a Gas station in Serbia...
  • On the road...
  • On the road in Hungary...
  • On the road in Belarus...
  • In Minsk, Belarus...
  • In Russia...
  • Borders Belarus - Russia...
  • On the road in Russia...
  • Riding in Moscow, Russia...
  • In Red Square, Moscow, Russia...
  • In Red Square, Moscow, Russia...
  • On the road in Russia...
  • Crossing a bridge in Latvia...
  • On the road in Latvia...
  • On the road in Trakai, Lithuania...
  • On the road in Trakai, Lithuania...
  • In Trakai, Lithuania...
  • On the road in Poland...
  • In Automotodrom Brno, Czech Republic...
  • In Automotodrom Brno, Czech Republic...
  • In Trigrad Gorge, Bulgaria...
  • In Buzludzha Monument, Bulgaria...
  • On the road in Armenia...
  • Military Road - Georgia...
  • Silk Route - Armenia...
  • In Tabriz - Iran...
  • Caucasus Mountain - Georgia...
  • Military Road - Georgia...
  • Flame Towers - Baku (Azerbaijan)...
  • Genocide Memorial - Yerevan (Armenia)...
  • Kandovan Village - Iran...
  • Kazbegi - Georgia...
  • Military Road - Georgia...
  • Tatev Monastery - Armenia...
  • Iran...
  • Tbilisi - Georgia...
  • Yerevan - Armenia...
  • On the road in Azerbaijan...
Εκτύπωση

Oreini Nafpaktia (November 2014)

Γράφτηκε από τον/την Thanasis Vavaroutas. Posted in Ταξίδια

 

Γιά κάποιον που απλώς επισκέπτεται την Ναύπακτο ή είναι απλώς περαστικός από τον δρόμο Αντιρρίου-Ιτέας είναι εξαιρετικά δύσκολο να φανταστεί την ομορφιά που επιμελώς κρύβει η Ορεινή Ναυπακτία, ένα από τα ομορφότερα κομμάτια της Ελλάδας. Εκεί, στις πλαγιές της νότιας Πίνδου, η Ορεινή Ναυπακτία αποτελείται από ένα σύμπλεγμα χωριών, που σήμερα ανήκουν σε τρεις δήμους (Δήμος Αποδοτίας, Δήμος Πυλήνης και Δήμος Πλατάνου), αρμονικά χωροθετημένα παρέα με ατελείωτα δάση βελανιδιάς, ελάτων, οξιάς, πλατανιών και λόγγους με καστανιές. Η περιοχή οριοθετείται από την απόληξη της Πίνδου, την Οξιά, το Παναιτωλικό και τα Βαρδούσια, έχοντας στα νότια τον Μόρνο, τον Εύηνο και τον παραπόταμό του Κότσαλο.

Είχα οδηγήσει στην Ορεινή Ναυπακτία άλλες δύο φορές στο παρελθον. Την πρώτη φορά όταν με την παρέα μου από την Πάτρα, “ανεβήκαμε” στην Άνω Χώρα έξι μοτοσυκλέτες… Ήταν Γενάρης του 2007 και ομολογουμένως μιά πολύ όμορφη μέρα από εκείνες τις αλκυονίδες. Όλα πήγαιναν υπέροχα μέχρι που κάποια στιγμή αποφασίσαμε να μπούμε σε δασικούς δρόμους οι οποίοι ήταν γεμάτοι χιόνι και πάγο, κι έτσι προσθέσαμε άλλες δύο ώρες στην περιπέτειά μας μέχρι να φτάσουμε στην Άνω Χώρα, καταϊδρωμένοι (στην κυριολεξία) από την προσπάθεια…

Την δεύτερη φορά ήταν μία φθινοπωρινή μέρα όταν “ανέβηκα” μέχρι τον Πλάτανο γιά να συναντήσω φίλους συνμοτοσικλετιστές. Ήταν μία βροχερή Κυριακή και ο βρεγμένος δρόμος, η βροχή και η ομίχλη δεν με άφησαν να χαρώ την διαδρομή…

Έτσι λοιπόν κάπου μου είχε μείνει ένα απωθημένο να απολαύσω αυτά τα μέρη χωρίς περισπασμό. Ένα Σάββατο πρωί του Νοέμβρη λοιπόν φόρτωσα την μοτοσικλέτα μου με τα απαραίτητα γιά μιά διήμερη απόδραση και μαζί με την φίλη μου την Έφη φύγαμε γιά τα βουνά… Απαραίτητοι σύντροφοί μου οι GoPro και Contour κάμερες μου, όπως και οι δύο φωτογραφικές μηχανές μου.

Σαν προορισμό έβαλα στο GPS την Κάτω Χώρα και συγκεκριμένα το Xenios Chalets, το κατάλυμά μας. Μόλις 77 χιλιόμετρα από την Πάτρα. Επειδή ήταν πρωί ακόμη κάναμε την στάση μας στην όμορφη Ναύπακτο γιά ένα καφεδάκι, όπου και συνάντησα και τον φίλο μου και συνμοτοσικλετιστή Λάμπρο και ήπιαμε τον καφέ μας ανταλλάσσοντας τα νέα μας. Αποχαιρετήσαμε την Ναύπακτο και τον Λάμπρο, καβαλήσαμε την μοτό και πήρα τον δρόμο Αντιρρίου-Ιτέας. Πέρασα το χωριό Λυγιάς και στο Ξηροπήγαδο έστριψα αριστερά πρός Άνω Χώρα, όπως έλεγε και η πινακίδα. Έχοντας συντροφιά τον ποταμό Μόρνο στα δεξιά μου άρχισα να ανηφορίζω πρός τον αρχικό μου προορισμό, το κατάλυμά μου. Η ημέρα λαμπερή, χωρίς σύννεφα και η θερμοκρασία λίγο πιό κάτω από τους 20ο C . Η συνεπιβάτης μου περιχαρής απολάμβανε την διαδρομή και ξεκίνησε να βγάζει φωτογραφίες εν κινήσει... Όσο ανεβαίναμε σε υψόμετρο, τόσο το τοπίο γινόταν και πιό ωραίο! Τα βουνά στολισμένα με έλατα πλέον έκαναν τον δρόμο να φαίνεται πιό όμορφος. Είχε βέβαια τα ελαττώματά του ο ασφαλτοτάπητας με εγκάρσιες καθιζήσεις που ήθελαν προσοχή γιά την αποφυγή ατυχήματος. Φτάσαμε στην Άνω Χώρα και ακολούθησα τον δρόμο που έδειχνε η πινακίδα γιά Κάτω Χώρα, μιά απόσταση μικρότερη από δύο χιλιόμετρα. Μετά από λιγότερο από μιάμιση ώρα οδήγησης από την Ναύπακτο βρεθήκαμε στο συγκρότημα ξύλινων κατοικιών που έχει φτιάξει ο Αντρέας Αγγελόπουλος, μέσα σε μία φύση απαράμιλλης ομορφιάς σε υψόμετρο 1000 μέτρων περίπου. Μας υποδέχτηκε ο αεικίνητος Ανδρέας και μας υπέδειξε ποιό από τα ξύλινα Φιλανδικά chalets ήταν αυτό που θα μας φιλοξενούσε. Αφήσαμε τα πράγματά μας στο chalet μας, ήπιαμε ένα ακόμη καφεδάκι στον πετρόχτιστο κοινόχρηστο χώρο, από τα χέρια του οικοδεσπότη και αμέσως βρεθήκαμε στο parking γιά να ξανακαβαλήσουμε την μοτό και να εξορμήσουμε πρός το φράγμα του Ευήνου μέσα από μία διαδρομή που ήδη είχα επεξεργαστεί τις προηγούμενες ημέρες... Η ώρα είχε φτάσει 11:30 όταν ξεκινήσαμε από το Xenios… Σκοπός μας ήταν να επισκεφτούμε το φράγμα του Ευήνου απολαμβάνοντας την διαδρομή μέσα από δασικούς δρόμους. Πίσω λοιπόν στον δρόμο γιά Άνω Χώρα και μετά δεξιά στον δρόμο γιά το χωριό Αμπελακιώτισα μιά διαδρομή 15 χιλιομέτρων.

Ο δρόμος περιβαλλόταν από έλατα και καστανιές και έκανε το τοπίο ονειρικό. Οι κάμερες τέθηκαν σε λειτουργία και μαζί με τις φωτογραφικές μηχανές αποτύπωναν αυτό που βλέπαμε και ζούσαμε. Η GoPro τοποθετημένη στο κράνος και η Contour πάνω στα κάγκελα της μοτό να παίρνει τον δρόμο μπροστά μου… Ο δρόμος με αρκετά στροφιλίκια και ο ασφαλτοτάπητας σε αποδεκτή κατάσταση έδιναν το υλικό γιά να ζωγραφίζει η μοτό μου… Στο μέσο της διαδρομής περάσαμε και τον ποταμό Κότσαλο και συνεχίσαμε για Αμπελακιώτισα όπου φτάσαμε μετά από λίγα λεπτά. Το χωριό βρίσκεται ανάμεσα στα βουνά Τσεκούρα και Άϊ-Λιάς και το μοναστήρι της Αμπελακιώτισσας­, με τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας­ είναι ένα από τα αξιοθέατά του. Αφήσαμε την Αμπελακιώτισα και αναζήτησα την αρχή του χωματόδρομου που θα με οδηγούσε στο φράγμα του Ευήνου μέσω του χωριού Περδικόβρυση. Όταν έφτασα στην αρχή του είδα μία πινακίδα που έγραφε ότι ο δρόμος ήταν κλειστός… Δεν υπήρχε κάποιος τριγύρω να μου δώσει κάποια πληροφορία γιατί ο δρόμος ήταν κλειστός κι έτσι κατευθύνθηκα πρός τον Ξενώνα Δρυάδες όπου ο ιδιοκτήτης του μας είπε πώς κάνουν έργα στον δρόμο και ότι υπάρχουν 2-3 σημεία τα οποία μπορεί να είναι απροσπέλαστα. Αυτοκίνητο σίγουρα δεν πέρναγε σύμφωνα με αυτά που μας είπε… Πήρα τον δρόμο πάλι γιά να βρώ τον χωματόδρομο και σε λίγο άρχισα να χορεύω πάνω σε μιά επιφάνεια όπου σε κάποια σημεία ήταν βατή και σε άλλα οι βράχοι που είχαν μετραπεί σε μικρότερες πέτρες και κοτρώνες με έκαναν να ανησυχώ γιά τα ελαστικά μου (Michelin Anakee3)… Σε υψόμετρο που ήταν πάνω από τα 1000 μέτρα το τοπίο ήταν εκπληκτικό! Μετά λίγα χιλιόμετρα στον τραχύ χωματόδρομο από τις φυτεμένες πέτρες, συνάντησα και τα πρώτα σκαπτικά μηχανήματα που είχαν αναλάβει την διαπλάτυνση και χαλικόστρωση του δρόμου με 3Α, και λίγο πιό πέρα το πρώτο αδιάβατο σημείο... ένας τεράστιος φορτωτής παρκαρισμένος εγκάρσια στον δρόμο, είχε καταλάβει όλο το πλάτος του! Μόνο πέρασμα ήταν από την εσωτερική πλευρά του δρόμου όπου συναντιόταν η κουτάλα του φορτωτή με το αμμοχάλικο που ήταν σωριασμένο στην σκαμμένη πλευρά του βουνού... Υπήρχε ένα στενό πέρασμα όπου έβγαλα τις πλαϊνές βαλίτσες (αφού ήμουν τριβάλιτσος) και με την μοτό σε κλίση και με την καθοδήγηση της συνεπιβάτισσας μου κατάφερα να ξεπεράσω το πρώτο εμπόδιο! Μετά από αυτό το εμπόδιο αρχίσαμε να έχουμε εικόνα πρός την λίμνη του Ευήνου. Λίγα λεπτά αργότερα όμως με κυρίευσε η απογοήτευση... όταν συναντήσαμε το δεύτερο μεγάλο εμπόδιο μπροστά μας... Τεράστιοι σωροί από κροκάλες και αμμοχάλικο, μαζί με μιά τεράστια κρησάρα έκλειναν τον δρόμο γιά άλλη μιά φορά... Το μόνο σημείο όπου μπορούσα να προσπελάσω το εμπόδιο ήταν από την έξω μεριά του δρόμου που ήταν σε κλίση, από την πλαγιά του βουνού... Το εγχείρημα φαινόταν δύσκολο γιατί η μοτό είναι βαριά και σε περίπτωση που μου έφευγε θα έπεφτε στην πλαγιά ώσπου να συναντήσει κάποιο έλατο και να σταματήσει... Γιά άλλη μιά φορά εξάρμωσα τις πλαϊνές βαλίτσες από την μοτό και με την βοήθεια της Έφης που μιά με βοηθούσε να ισορροπώ την μοτό γιά να μην  μου πάρει κλίση και από την άλλη φωτογράφιζε την διαδικασία καταφέραμε να ξεπεράσουμε το απροσπέλαστο... Η ειρωνεία είναι ότι μετά από 500 μέτρα περίπου τελείωναν τα έργα και ο χωματόδρομος γινόταν ασφάλτινος! Θα ήταν τραγικό να μην μπορούσα να ολοκληρώσω την διαδρομή και να αναγκαζόμουν να επιστρέψω στην Αμπελακιώτισα, γιατί δεν θα είχαμε την ευκαιρία να επισκεφτούμε το φράγμα αφού ο χρόνος που είχαμε μπροστά μας μέχρι να νυχτώσει δεν θα μας ήταν αρκετός... Μία διαδρομή 16 χιλιομέτρων μας πήρε μία ώρα και δέκα λεπτά... Αυτή είναι όμως η πεμπτουσία της περιπέτειας και αυτά μας μένουν στο μυαλό όμως!!!

Η στάση στην βρύση που βρίσκεται στην είσοδο της Περδικόβρυσης ήταν κάτι παραπάνω από απαραίτητη! Φάγαμε ένα τοστάκι αφού η ώρα είχε φτάσει τρείς παρά, ήπιαμε νεράκι από την βρύση και ταυτόχρονα θαυμάζαμε από υψόμετρο 600 μέτρων το τοπίο, αφού από κάτω μας βρισκόταν ο Εύηνος και απέναντι κατάφυτες από έλατα πλαγιές των βουνών που πλαισίωναν την απέναντι όχθη του ποταμού... Πάνω από το ποτάμι φαινόταν η γέφυρα της Κλεπάς που σου επέτρεπε άν επιθυμούσες να συνεχίσεις τον δρόμο σου στην απέναντι μεριά... Αυτή η πανοραμική θέα, όλα τα λεφτά!!!

Περάσαμε μέσα από την Περδικόβρυση (πρώην Σινίστα) και βρεθήκαμε στον παραποτάμιο δρόμο που οδηγούσε πρός το Φράγμα της τεχνητής Λίμνης του Ευήνου.  Μετά από λίγο άρχισαν να ξεπροβάλλουν μπροστά μας τα πρώτα φιόρδ της λίμνης, που γλείφουν τα σπίτια και τα καλύβια που είναι βυθισμένα στα νερά της. 

 Το χωριό Άγιος Δημήτριος είναι το πιο προνομιούχο της περιοχής, και μπορεί εύκολα να εξελιχθεί σε προορισμό τύπου Λίμνης Πλαστήρα. Τα λιγοστά του σπίτια έχουν “παράθυρο” στη λίμνη και στα Ευρυτανικά βουνά ( από εδώ ξεκινά το «πέρασμα» στην Ευρυτανία ).Η περιοχή είχε αρκετές καστανιές και η Έφη δεν έπαυε να μαζεύει κάστανα όπου βρίσκαμε... Αφού τριγυρίσαμε λίγο γύρω-γύρω από το χωριό κατόπιν ανεβήκαμε στο φράγμα, περάσαμε στην απέναντι μεριά και αφού χορτάσαμε θέαμα ξαναγυρίσαμε στον Άγιο Δημήτριο.

            Μια απολαυστική διαδρομή μοιάζει να ολοκληρώθηκε… Όχι όμως! Είχα κατά νού να “κυκλώσουμε” την Ορεινή Ναυπακτία κι έτσι πήρα τον δρόμο πρός τον Πλάτανο, με την σκέψη να σταματήσουμε στο “Χάνι του Λιόλιου” να τσιμπήσουμε κάτι αφού η ώρα ήταν περασμένη πιά και τα στομάχια μας άρχισαν να διαμαρτύρονται… Η ώρα είχε φτάσει τέσσερις όταν καθίσαμε στο Χάνι το οποίο αποτελεί αναντίρρητα ένα από τα ιστορικότερα χάνια του νομού Αιτωλοακαρνανίας και η ύπαρξη του χρονολογείται πριν το 1820. Η κυρία Διαμάντω μας περιποιήθηκε άψογα με τα ψητά της τα οποία τα συνοδεύσαμε με λίγο τσιπουράκι γιά να μας ανεβάσει την θερμοκρασία… Έχοντας στα δεξιά μας το Ξεροβούνι συνεχίσαμε γιά τον Πλάτανο, κεφαλοχώρι, το πιο πολυάνθρωπο και ζωντανό, με μοναδική πλατεία, περίκλειστη από ωραία δίπατα σπίτια­. Στην πλατεία λοιπόν επιλέξαμε ένα παραδοσιακό καφενείο όπου καθίσαμε να πιούμε το απογευματινό μας καφεδάκι. Δίπλα μας μία παρέα ηλικιωμένων έπινε τον καφέ της και έπαιζε χαρτιά. Στον τοίχο κρεμασμένη μία τηλεόραση τελευταίας τεχνολογίας που έδειχνε το μάτς της ημέρας αφού ήταν απόγευμα Σαββάτου... Ο ήλιος άρχισε να προχωράει γοργά πλέον πρός την δύση και το φώς άρχισε να λιγοστεύει. Έτσι βρεθήκαμε και πάλι πάνω στην μοτό με κατεύθυνση την Χόμορη. Ένα χωριό με πετρόχτιστα σπίτια, κρεμασμένο στην πλαγιά­, με πλακόστρωτη πλατεία, πετρόχτιστη βρύση και τον απαραίτητο γέρικο πλάτανο. Όταν φτάσεμε είχε σουρουπώσει αρκετά και βρεθήκαμε μπροστά από μία μάζωξη κυνηγών και πιό μέσα δύο τύποι που έπαιζαν τον ρόλο του χασάπη, τεμάχιζαν το αγριογούρουνο που αποτελούσε το θήραμα της ημέρας γιά όλους αυτούς τους κυνηγούς! Είπαμε μιά καλησπέρα, μας ρώτησαν από που είμαστε, κάναμε λίγη πλάκα όλοι μαζί, βγάλαμε τις αναμνηστικές φωτό μας και ξεκινήσαμε γιά το χωριό Ποδός το οποίο ήταν το ενδιάμεσο σημείο μέχρι το κατάλυμά μας στην Κάτω Χώρα. Με μοναδικό εμπόδιο για την στιγμή το σκοτάδι που είχε πέσει γιά τα καλά πλέον συνεχίσαμε γιά να καλύψουμε την απόσταση των 27 χιλιομέτρων που μας χώριζε με το τέλος της ημερήσιας εξόρμησής μας… Λίγο μετά την Χόμορη άρχισε ο δασικός χωματόδρομος μήκους 18 χιλιομέτρων περίπου... Το σκοτάδι ήταν πυκνό αλλά τα φώτα της νέας μου Adventure σε συνεργασία με τα προβολάκια μου έδιναν πολύ καλή ορατότητα.  Ο δρόμος μές στην νύχτα φαινόταν βατός, αλλά υπήρχαν και σημεία όπου είχε κρατήσει νερά και οι λάσπες έκαναν την μοτό να γλιστράει λίγο σε εκείνα τα σημεία. Είδαμε λαγούς αλλά και άλλα είδη της πανίδας που ενδημεί στο δάσος αλλά δεν καταφέραμε να διακρίνουμε τι ζώα ήταν. Συναντήσαμε τον κεντρικό δρόμο (Άνω Χώρας-Αμπελακιώτισας). Λίγο πρίν τις οκτώ (το βράδυ) φτάσαμε στο Xenios…

            Πήραμε το μπάνιο μας, φρεσκαριστήκαμε και κατηφορίσαμε πρός το σαλόνι-εστιατόριο και κάτσαμε δίπλα στο υπέροχο τζάκι που κοσμεί τον χώρο απολαμβάνοντας κόκκινο κρασάκι. Έξω η θερμοκρασία ήταν κοντά στους 5ο C… Η ακούραστη συνεπιβάτης μου άρχισε σιγά-σιγά να χαλαρώνει και άρχισε να βγαίνει και η κούραση της ημέρας. Μετά από λίγη ώρα ο Αντρέας άρχισε να μας ετοιμάζει το τραπέζι μας γιά το δείπνο... Το μενού περιελάμβανε κοκκινιστό αγριογούρουνο που είχε μαγειρευτεί σύμφωνα με ντόπιες συνταγές και ήταν πεντανόστιμο! Γιά άλλη μιά φορά όπως λέει και ο καλός μου φίλος ο Τάκης, ζούσαμε απίστευτες στιγμές.

Επιστρέψαμε στο chalet μας, και άρχισα να ‘‘αδειάζω’’ τις κάμερες και τις φωτογραφικές μηχανές στον εξωτερικό σκληρό δίσκο που έχω πάντα μαζί μου στα ταξίδια. Κράτησε κάμποση ώρα η μεταφορά δεδομένων αλλά ο βραδινός ύπνος μέσα στο ζεστό κατάλυμά μας, ήταν αναζωογονητικότατος και το πρωί ήμασταν φρέσκιοι-φρέσκιοι.

Η θερμοκρασία το πρωί της Κυριακής ήταν αρκούντως χαμηλή και η Έφη έκανε τον αγώνα της γιά να πάει μέχρι τον κοινόχρηστο χώρο... Στην απέναντι πλαγιά, η Άνω Χώρα χωμένη μέσα στα έλατα φάνταζε σαν Ελβετικό χωριό. Ο λαμπερός ήλιος έδινε άλλη υπόσταση στην φύση. Χωμένοι μέσα στο εστιατόριο και στην ζέστη απολαμβάναμε το θεσπέσιο πρωινό μας φτιαγμένο αποκλειστικά από τοπικά προϊόντα.

Αφού ξυπνήσαμε γιά τα καλά, επιστρέψαμε στο chalet μας, ετοιμάσαμε τα πράγματά μας, φορέσαμε τις στολές μας και φορτώσαμε την μοτό. Χαιρετήσαμε τον Αντρέα με την υπόσχεση ότι θα ξαναπάμε σύντομα και ξεκινήσαμε γιά Άνω Χώρα. Πάρκαρα την μοτό στο parking δίπλα από το παλιό λεωφορείο (μουσειακό πιά) του ΚΤΕΛ που έκανε το δρομολόγιο Ναύπακτος-Άνω Χώρα, βγάλαμε υπέροχες φωτό  και κάτσαμε κάτω από τον πλάτανο του παραδοσιακού καφενείου να απολαύσουμε το καφεδάκι μας. Άχ αυτές οι μικρές απολαύσεις.... ευδαιμονία!!!

Πήραμε τον δρόμο της επιστροφής και πρώτη μας στάση η Ελατού, ένας μικρός οικισμός ο οποίος είναι­ χωμένος στο ελατόδασος. Απλά υπέροχα!

            Συνεχίσαμε να κατεβαίνουμε πρός Ναύπακτο αφήνοντας πίσω μας την Ορεινή Ναυπακτία μετά από ένα απολαυστικό-από όλες τις απόψεις- και γεμάτο διήμερο. Όσο κατεβαίναμε η θέα της θάλασσας και της γέφυρας Χαρίλαος Τρικούπης που άρχισε να ξεπροβάλλει ήταν καταπληκτική! Φτάσαμε στην Ναύπακτο κατά τις τέσσερις το απόγευμα και αράξαμε στην κεντρική πλατεία, κάτω από τον πλάτανο γιά να απολαύσουμε ένα σνάκ με θέα τους κουκλίστικους πύργους που αποτελούν την απόληξη του κάστρου και  κλείνουν την είσοδο του λιμανιού. Αφού ζήσαμε τις στιγμές μας ξεκινήσαμε πρός Αντίρριο για να διαβούμε την γέφυρα και να πάρουμε τον δρόμο γιά τα σπίτια μας.

            Το διήμερο αυτό γέμισε με 315 χορταστικά χιλιόμετρα, ωραίο καιρό, περιπέτεια, και απίστευτο κέφι. Κατά την διάρκεια της παραμονής μου στην Ορεινή Ναυπακτία σκέφτηκα και άλλες μελλοντικές διαδρομές πάνω σε αυτόν τον ορεινό όγκο…

            …και όπως έχω ξαναπεί…. “Τα καλύτερα έρχονται”!!!!

 

 

 

 

 

Created by Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

http://bigtheme.net/
The Betst Bokies Romenia Bonus bet365 here.
Ламперия от ЕМСИЕН-3

We use cookies to improve our website and your experience when using it. Cookies used for the essential operation of the site have already been set. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

I accept cookies from this site.

EU Cookie Directive Module Information